Mostrando entradas con la etiqueta Álbum ilustrado. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Álbum ilustrado. Mostrar todas las entradas

miércoles, 21 de abril de 2021

Zorro, Los días felices e Travesía

 

Nesta ocasión, no club de lectura, limos tres albumes ilustrados, Zorro de Margaret Wild, Los días felices, de Bernat Cormand, e Travesía de Peter Van den Ende. A proposta sorprendeunos de inicio, por que tres libros, dous deles, pensamos para nenos, e o outro, Travesía, sen texto, só imaxe. 

  

 
 En Zorro!, a través dunhas imaxes moi expresivas, nun bosque calcinado, a autora amósanos a amizade que nace entre Urraca cun á queimada que lle impide voar, e Perro, que ao perder un ollo ten a súa visión mermada. Ambos sós e con limitacións, faranse amigos e así supliran as súas limitacións. Porén, pronto aparecerá o personaxe de Zorro que alterará esa amizade, pois síntese só e ten envexa do vínculo entre os amigos. 

   

  Por outra banda, en Los días felices, os protagonistas son dous
nenos, o narrador e Jacob, a través dos recordos do primeiro nárrasenos o tempo de felicidade e amor entre ambos nenos, porén, tamén da soidade e a nostalxia, pois, a partida de Jacob, sen dicir nada, deixa ao narrador preso da dor e a incomprensión, porén, tamén da esperanza. 

    

 
En Travesía, o protagonista é un barco de papel que navega no medio do océano. Durante a súa longa viaxe, atópase cos seres estraños, que rememoran, inevitablemtente aos mundo fantásticos de O Bosco, pasa entre manglares e enfróntase a unha tormenta devastadora, observa a beleza dunha aurora boreal, e a contaminación dunha plataforma petrolífera… e a súa viaxe remata nunha cidade, na que desembarcará o seu único pasaxeiro. Esta viaxe é unha alegoría da vida, dos seus lestrigóns e dos seus cíclopes, como dicía Kavafis.

     Os tres libros suscitaron un gran debate, cómo custou entender, de inicio, Travesía, pois estamos acostumadas a lecturas con texto de apios e a imaxe cústanos interpretala, como Zorro reflicte perfectamente as relacións humanas, sobre todo na adolescencia, e sentímonos moi certa de Jacob e o narrador de Días Felices, do seu tenro amor, e deixounos claro que a nostalxia, os recordos, tamén van conformando quen somos para ben e para mal.

Por Sonia, 1º BAC

lunes, 20 de enero de 2020

Rula busca su lugar, Inseparables e Juul

Nesta reunión do Club de Lectura “enfrontámonos” a tres álbumes ilustrados: Inseparables e Rula busca su lugar, ambos con ilustracións de María Girón e texto de Mar Pavon. E, o terceiro libro foi Juul, escrito por Gregie de Maeyer, e con ilustracións de Koen Vanmechelen.
 Ao principio non entendíamos o porqué de ter que ler “libros infantís”, nós que xa vamos nos últimos niveis do instituto, porén, pronto nos demos conta da capacidade das imaxes para transmitir a narración, e sobre todo, até que punto a escaseza de texto non restaba nin un átomo de forza á historia. 
 Os tres álbumes ilustrados falan de aceptación. A nós mesmos, así vemos como Juul non é quen de cumplir as expectativas dos demais, e a visión que nos dá o autor deste feito terá un final dramático. En Inseparables, Clara, a protagonista, todo o contrario que Juul, dá unha lección de adaptación ás propias limitacións, fainos partícipes da súa felicidade. Pola súa banda, Rula consegue, coa forza das imaxes, dar a visión dos inmigrantes sobre unha nova cultura e de como son recibidos nos países aos que acoden buscando unha vida mellor, así como de aquelo que abandonaron e deixaron atrás.
 Juul, un libro aparentemente infantil que sen embargo é capaz de reflictir tan duramente o tema do bullying, tan presente na adolescencia e os centros escolares. 
Os tres álbumes suscitaron fondos debates, sobre eses temas, sobre como nos ven os demais, como xulgamos aos diferentes, o difícil que é encaixar. Sobre todo pareceunos moi duro o de
 Sara, 4º ESO

lunes, 3 de junio de 2019

Juul, de de Gregie de Maeyer e Koen Vanmechelen

    Nesta ocasión falaremos do libro Juul, que trata dun tema moi delicado (o acoso escolar).
     A súa lectura fíxosenos dura, pero a verdade é que pensamos que a pesar diso, esta historia debe ser contada. 
Imaxe da cuberta
    O libro é un álbum ilustrado que conta a historia dun neno que é o obxectivo das burlas dos seus compañeiros e decide ir eliminado aquelas partes do seu corpo que provocan risa e desaprobación, ata acabar convertido nunha pelota de xogos. Cada páxina presenta unha nova mutilación, e a cada páxina que avanzamos, sentímonos peor e ímonos quedando máis e máis calados... As páxinas do libro parecíannos moi frías, e os textos moi duros, pero pouco a pouco comprendemos por que estaba escrito así. Ao final aparece Nora, unha nena que o acaricia, e devólvelle a palabra ao poñerlle un lapis na boca e darlle papel. Devólvelle a voz... e Juul pode contar o que lle pasou, e que foron as burlas as que o levaron a esa autodestrucción. 
    Sen darnos conta, tamén nós fomos recuperando a voz e puidemos contar cousas que nos fixeron dano, puidemos reflexionar sobre o estúpido do noso comportamento ás veces, e tamén sobre o fácil que é danar a un compañeiro... pero tamén sobre o fácil que é axudalo se nos comprometemos. Juul autodestrúese para ser aceptado, para que o queiran, pero nunca é suficiente. 
   Agora xa sabemos que nunca debemos baixar por este camiño, porque este camiño leva a ningunha parte. Reflexionar entre todos sobre os insultos, a autoestima e sobre todo, falar sobre o valor da diferencia, fíxonos pensar e repensar certas cousas... e tamén serviu para facernos algunhas promesas. Clube de Lectura Inclusiva

martes, 28 de mayo de 2019

Vacío, de Anna Llenas

En todas as vidas hai perdas, pero tamén hai portas para saír. Non só podemos saír da adversidade, senón que lle podemos atopar un sentido. 
Imaxe da cuberta
 Con este libro, aprendemos a palabra "resiliencia", aínda que non aparece escrita en ningunha das súas páxinas. 
 Júlia, a protagonista do libro, é una nena normal e feliz. Pero un día, a súa felicidade e tranquilidade desaparece e ela empeza a sentir un gran baleiro.
 Como non nos din o que lle pasou a Julia , cada un e cada unha de nós quedouse pensando de onde podería vir ese baleiro, e foi moi interesante comprobar como, se miramos cara dentro, atopamos moitas explicacións diferentes, porque as nosas vivencias persoais son distintas unhas das outras. 
 No libro, o baleiro aparece  como un buraco que atravesa o peito da nena, e invádeo todo, de frío e de monstros. Así que ela tenta enchelo, tapalo, borralo, para que desapareza. Proba con moitos tapóns: comida, unha mascota, un novo amor, regalos e cousas materiais, novas tecnoloxías, e ata deporte... Cousas que non son malas pero que non lle funcionan, e o baleiro aínda medra máis. 
 Cando a nena se renda e deixa de buscar "tapóns" para o seu buraco, é cando a tristeza chega: unha tristeza grande, grande... 
Imaxe do interior onde vemos a protagonista rodeada de diversos obxectos
 E despois de chorar o que quixo, por fin comprendeu que debe mirar dentro dela doutra maneira, porque ningunha solución que veña de fóra lle servirá. A SOLUCIÓN ESTÁ DENTRO DELA! Descobre que ten dentro un mundo marabilloso, e que pode superar esa perda que tanto a mancou e estar mellor consigo mesma. Desa maneira, sen darse conta, tamén estará mellor cos demais, porque agora ela sabe que é única e auténtica.
 Este libro fíxonos pensar moito. Mentres o estabamos lendo, faciamos moitos silencios porque é un libro para ler mooooooooi amodiño. 
Oxalá vos animades a lelo¡

Club de lectura inclusiva

miércoles, 6 de marzo de 2019

Inseparables, de M. Pavón e M. Girón


 Saltar obstáculos, facer carreiras, bailar, xogar? Cun par de zapatos pódese facer de todo, pero cun só?
   Cando empezamos a ler, pensamos que esta era a historia dun zapato azul que, desde sempre, compartira as súas aventuras co seu compañeiro, outro zapato igual que el.
   Clara é feliz cos zapatos, pero un día uno deles estrágase e os dous son tirados ao lixo. 
Non sabemos en que sitio ocorre nin tampouco cando. Pero o que si sabemos é que estabamos equivocados: en realidade esta non é a historia duns zapatos, senón a historia dos nenos e nenas do mundo. 
(Imaxe que amosa diferentes zapatos sen parella)

   Dá igual o lugar e os problemas que teñamos: os nenos son nenos. Dá igual que che chames Rita ou Clara, que vivas nun país en paz ou que a túa vida cambiase por culpa da guerra. Todos queren bailar e saltar , e aínda que sexa con axuda dunha muleta, sempre é posible volver sorrir. 
   Hai moito branco nas follas do libro para que vexamos ben as caras das nenas. Hai frases curtas e puntos suspensivos para que nos paremos a pensar. E aínda que sufrimos un pouco lendo este libro, ao final comprendemos que:
        - Sempre atoparás nalgún lugar un novo compañeiro para vivir o que che toque vivir, pero non o descubrirás se non confías en ti mesmo/a. 
       - Hai cousas que nin unha guerra pode destruír. Por difíciles que sexan as circunstancias, os nenos sempre atopan motivos para sorrir.

Club de lectura inclusiva

lunes, 4 de febrero de 2019

¿Hay algo más aburrido que ser una princesa rosa? De R. Díaz Reguera

(Imagen portada del libro: princesa vestida de rosa con expresión de fastidio y aburrimiento).
Carlota estaba más que harta del rosa y de ser una princesa.
Carlota no quería besar sapos para ver si eran príncipes azules.
 Carlota siempre trataba de encontrar respuestas y por eso no entendía por qué no había princesas que rescataran a los príncipes azules o que cazaran dragones o volaran en globo. No se cansaba de explicar: “¡yo no soy una flor, soy una niña!” Comprendemos muy bien a Carlota porque nosotros también estamos hartos de estereotipos y clichés. No nos gusta que nos digan que aspiraciones podemos tener y vamos a demostrar que podemos ser cómo y lo que queramos.
Ningún príncipe es la solución a nuestros problemas.
Jugaremos a lo que nos guste, estudiaremos, seremos bomberas o peluqueras, policías ó investigadoras, futbolistas o bailarinas… incluso podremos vestirnos de rosa, pero nunca dejaremos que nos digan cuál debe ser nuestro destino. Si hace falta, ¡nos lo inventaremos!

(Imagen con diferentes pancartas que representan a la protagonista del cuento imaginando un futuro con libertad para decidir la profesión y la forma de vivir)

 REIVINDICAMOS NUESTRO DERECHO A SOÑARNOS LIBRES.

Club de lectura inclusiva

viernes, 21 de diciembre de 2018

Rojo, historia de una cera de colores, de M. Hall

 Portada  do libro: Rojo, una historia de colores. Imaxe dunha cera azul que leva pegada unha etiqueta que dice:”rojo”

    “Rojo”  é unha cera moi rara. Encántalle pintar e pintar e pintar.  Pero algo estraño ocorre … Todo o que con tanta ilusión e coidado debuxa, no papel aparece de cor azul!   O seu mestre intenta axudala a pintar de cor vermello («Imos a pintar amorodos!», e os amorodos saen azuis), a súa nai intenta axudala a ser de cor vermello mandándoa a xogar cunha compañeira de cor amarelo («Ide   pintar unha bonita laranxa!» e a laranxa sae verde).

    No noso Club de Lectura, unha rapaza afirma: O PROBLEMA ESTÁ  NA ETIQUETA!

    As tesoiras intentan axudala a ser de cor vermello cortando un pouco a etiqueta para que poda respirar con máis liberdade. Pero Rojo non é feliz. Non hai maneira de que pinte vermello, aínda que o intenta con todas as súas forzas. Pero un día unha nova amiga  invitouna  a pintar un océano e entón  Rojo descubriu  o  que xa sabiamos nós:  ela é  azul! 

    Estivemos pensando e pensando. Pensamos que as etiquetas poden facer moito dano ás persoas. Pensamos que debemos aceptarnos como somos, e non intentar ser como os demais pretenden que sexamos. Pensamos que ser diferentes non é malo nin é un defecto …


   E despois de tanto reflexionar, decidimos chegar a un acordo: Os rapaces e rapazas do Club de Inclusivo de Lectura nunca poñeremos etiquetas a outras persoas, e tampouco aceptaremos que nolas poñan a nós. Non nos credes? Velaí o noso compromiso:

Imaxe das mans dos e das integrantes do Club tirando as etiquetas ao lixo

   Club de lectura inclusiva

sábado, 22 de marzo de 2014

Mendel, el de los libros de St. Zweig y La historia de Erika, de R. Vander Zee/ R. Innocenti


Las lecturas de este mes ,  Mendel, el de los libros y La historia de Erika, tienen en común el tema de la guerra desde dos ópticas distintas.
 En la primera de ellas, el narrador  recuerda , 20 años después,  a Mendel,  un librero de viejo, inmigrante judíoruso,  que  se pasaba los días sentado en la misma silla de la misma cafetería en Viena. 
Estaba tan abstraído con sus libros que ignoraba lo que ocurría alrededor, posiblemente porque no le interesa, porque no le aporta nada. Y, sin embargo, este hecho no le salva se ser hecho prisionero y acabar en un campo de concentración por una falsa acusación.
 La otra óptica es la de los recuerdos de una niña que se salva del holocausto  por un tremendo acto de amor de su madre. Pero ambas lecturas sí que tienen en común una misma intención: son dos  libros antibelicistas y humanistas.
En la sesión de hoy hubo unanimidad de criterios respecto al álbum ilustrado, cuyas ilustraciones ganan con mucho al contenido; pero Mendel  suscitó discrepancias, pues a alguna el personaje le pareció poco verosímil, demasiado aséptico,  y porque  el libro no había satisfecho sus expectativas.

Si tenéis ganas de más:
 


jueves, 20 de marzo de 2014

A pantasma da casa da Matanza, de Miro Villar

A medio camiño entre o Día de Rosalía e o da Poesía – como non confundilas –quixemos poñer o noso gran de area dende o Xoán Montes lendo unha composición poética do escritor Miro Villar. Moi cedo, trala lectura, chegamos a unha conclusión esencial: que se o poeta se atreveu, de xeito talentoso, a facer pensar e falar á Negra Sombra de Rosalía na súa obra A Pantasma da casa da Matanza, non iamos ser menos os das Estantigas en facerlle a réplica poñéndolle voz á autora que, aínda que desaparecida, tiña todo o dereito a dar a súa versión sobre aquel espectro que a rondaba. En consecuencia, puxémonos mans á obra na sesión do Club de Lectura, pasamos a escoller os versos máis significativos da obra de Villar e intercalámolos cos de Rosalía, a modo de resposta, da maneira máis axustada que puidemos. Mostramos a continuación o resultado, rogamos a benevolencia dos implicados e, deste xeito, sumámonos á homenaxe a Rosalía de Castro .

domingo, 9 de marzo de 2014

La niña silencio, de C. Roumiguiére y Del color de la leche, de Nell Leyshon

"A de alondra, B mece al bebé, C como un cisne...La niña derrama sus palabras y salta a la rayuela de su vida"
"y ahora ya he terminado u no tengo nada más que contarte.
así que voy a terminar esta última frase y voy a secar mis palabras donde la tinta forma unos charcos al final de cada letra.
y entonces seré libre"


Así terminan las historias que hemos leído este último mes. Dos historias  cuyas autoras han sabido dar luzy voz  a estos seres perdidos en los márgenes de la sociedad y dos niñas que han encontrado en la comunicación, en las palabras y en la escritura su liberación.
En la primera de ellas, La niña silencio, se aborda el tema del maltrato infantil de una manera simbólica con esos "lobos", "la guarida", "los días azules y rojos" y  el poder de la palabra verbalizada: "Sin sus lobos ella no existe, tiene que protegerlos", cuando lo natural, a los ojos del lector, sería lo contrario. Al menos, eso sí, el lector descubrirá un final esperanzador.
Del color de la leche, la protagonista, Mary, nos cuenta su historia en primera persona. Su estructura- que a mí me recordó la de El Lazarillo de Tormes por la explicación del "caso"- viene marcada por el paso de las estaciones del año en la Ingalterra del siglo XIX. A través de las páginas que Mary escribe conocemos a su familia: un  padre autoritario que se queja de que su mujer no le ha dado hijos varones, el abuelo, al que tienen marginado y al que apenas ayudan que resulta ser el único personaje que trasluce algo de ternura; el vicario y su mujer, en los que Mary creía que iba a encontrar el calor que le faltaba en su familia y que a medida que van sucediéndose los acontecimientos resultan inquietantes y la misma Mary, que ha nacido albina y coja, pero que se convierte en un personaje inolvidable por rebelde y provocadora, que a toda costa quiere aprender a leer y escribir para reproducir ese ambiente frío en el que habitan los desposeídos- esas mujeres que han trabajado en el campo hasta la extenuación y que no han tenido derecho a la educación- y que necesita de forma urgente conocer las palabras para poder contarnos su dolor de una manera desgarradora.
Como casi siempre, durante nuestras sesiones, surge la inquietante pregunta de si nuestros alumnos serán capaces de comprender estas historias. Quizá, en breve, lo sabremos.

miércoles, 15 de enero de 2014

La cena, de H. Koch y Seis hombres, de D. Mckee

Hay un acuerdo tácito entre todos los componentes de este club: no comentar el libro hasta el día en que está fijada la reunión. Pero hay libros que a medida que los vas leyendo- unas de un tirón y otras de forma más pausada- , sientes la necesidad imperiosa de hablar de él con tus compañeros cuando te los cruzas por el pasillo, cuando te encuentras en la sala de profes, cuando marchas para casa o cuando te estás tomando un café. Pero no podemos hablar: solo nos miramos y con ello, tratamos de corroborar lo que el otro puede estar pensando y sientes que tienes que compartir ya tus pensamientos. Y este ha sido uno de ellos, porque es de los que da mucho, pero que mucho que hablar, como así fue. Una de las componentes ya había comentado mi fijación con los títulos de los libros que les oba proponiendo. Hacía unos meses que habíamos leído Mejillones para cenar y ahora La cena. Obviamente, la risa fue unánime, porque la verdad es que ya solo nos faltaba el postre. Pero si nos había inquietado el primero, el segundo no lo fue menos. Dos hermanos con sus respectivas esposas se reúnen para cenar y, a través de los que va contando uno de ellos, el profesor, vamos conociendo sus vidas acomodadas, burguesas, a sus hijos adolescentes y, como no, el motivo de aquella reunión: el asesinato de una indigente en el cajero de un banco, perpetrado por sus vástagos. Y, de repente, como lectores nos encontramos con un dilema: ¿qué habría hecho yo en ese caso? ¿qué moral estamos enseñando a nuestros hijos? Es una historia estremecedora, violenta, cruel, en la que el narrador hace una crítica brutal de esta sociedad en la que nos ha tocado vivir y en la que nadie se salva. En resumen, un libro que hay que leer porque es altamente recomendable. Y hablando de crueldad y de violencia, también comentamos el álbum ilustrado Seis hombres, quizá porque de una manera sencilla, con unas ilustraciones minimalistas en blanco y negro, en él se nos cuenta como la humanidad a lo largo de los siglos no ha sabido , o no ha querido, aprender de su pasado, de su historia, porque en él se nos explica el origen de las guerras y aquí se dan cita el miedo, la avaricia, el deseo de medrar a costa del otro sin importar las consecuencias de nuestros actos y de nuestras decisiones. En conclusión, un libro perfecto para leer a los niños y a los no tan niños.

sábado, 13 de abril de 2013

De niñas, adolescentes y mujeres

En el mes que dedicamos a  la mujer, tres fueron las obras escogidas para nuestro club de lectura de profes, pues representan casi un ciclo en la vida de la mujer y se cuestionan muchas tópicos: ¿Hay algo más aburrido que ser una princesa rosa?, El aprendizaje amoroso y Mejillones para cenar

En la primera de ellas, asistimos a una desmitificación de los cuentos clásicos que tanto gustan a las niñas: nuestra protagonista, Carlota,  no quiere ser princesa, abomina el color rosa y no aspira a conocer a un príncipe azul. Ella desea tener esa otra  vida que se atribuye en los cuentos tradicionales al papel que ejercen los niños: búsqueda de aventuras, de conocimiento, de creatividad. Y todo ello, quizá, porque son las lecturas que los adultos hacen a los niños, repitiendo esa herencia de modelos en la  que se atribuyen un papel a los chicos y otros, diferente, a las chicas; con lo que el álbum se convierte en un canto a la igualdad desde bien pequeños.

 

 En el segundo, el aprendizaje amoroso, el álbum comienza, precisamente, con un príncipe y una princesa que se casaron y que “fueron muy felices y tuvieron muchos hijos”. Tomando esta idea como punto de partida, se nos describe el día a día de esa pareja recién formada, como un reflejo de la vida cotidiana de cualquier pareja a lo largo de los años: los desencuentros por tener opiniones diferentes, las molestias derivadas de la convivencia, la llegada de los hijos, la soledad, la incomunicación, los celos,…
A diferencia del anterior, las ilustraciones cobran mayor relevancia no solo por el gran tamaño, sino , sobre todo, porque son críticas y representan los pensamientos de los dos protagonistas y, de esta forma, amplían la escasa información que aporta el texto escrito.
Un libro ideal para trabajar con los adolescentes.

 
 El tercero, Mejillones para cenar, es un novela corta en la que narradora-hija, en un largo soliloquio, va desgranando la vida de una familia que proviene de la Alemania del Este, cuando su padre no llega a cenar esos mejillones que su madre prepara como cena en las grandes ocasiones. A través de esa prosa envolvente, asfixiante y reiterativa vamos conociendo la opresión que el padre ejerce sobre los otros tres miembros de la familia, a los que no acepta como son. Entre líneas, el lector va descubriendo  los sentimientos encontrados, la angustia, el miedo permanente, la violencia doméstica ejercida tanto sobre la madre como sobre los hijos,… Así la novela se convierte en una terapia de grupo familiar en la que los personajes parecen encontrar, por fin, la liberación de la opresión paterna.