Poemas para leer antes de leer, de Pedro Mañas

 Os nosos nenos atragóanse coas letras, as sílabas, as palabras.  Non escriben porque non len. E así van

deixando un rastro ensanguentado na batalla contra os libros, os contos, a narrativa en xeral. E xa nin vos falo da poesía, dos versos sublimes que crearon a nosa literatura universal por primeira vez.

Sen embargo, a lectura dos poemas sempre é a máis pracenteira, soa a música, a ritmo, a beleza. Hai que lela a modiño, sen presas, sen reloxio. Ademais, non creades que a poesía é só o sendeiro para o amor, calquera experiencia da vida, dende o nacemento ata a morte, foi cantada e contada, vivida por alguén para o inmediato ou para a eternidade.

É por iso polo que ese libro de Mañas Romero nos entusiasmou. Partindo de que o terror é un xénero que atrae ao alumnado, que non o evitan porque sempre é mellor falar de morte que da vida, experimentaron os sobresaltos que producen risas, fronte a vergoña acalorada do amor e a tenrura.

Nos seus poemas, aparecen Drácula, Frankenstein, el doctor Jekyll e Mister Hayd, El fantasma de Canterville e outros personaxes de terror que nos fascinan. Moi ben por Mañas, non se pode dicir nada máis.

Un hilo me liga a vos, de Beatriz Giménez de Ory

Dende tempos inmemoriais a mitoloxía grega ten sido unha fonte inesgotable de recursos para a cultura en xeral. E non só para as artes e as letras, senón tamén, e cada vez máis, para a ciencia, con denominacións de enfermidades, fitónimos, elementos químicos, topónimos ou obxectos de todo tipo na vida cotiá que derivan dos nomes de deuses e heroes. 

 Por este motivo sempre consideraremos oportuno que o noso alumnado se ilumine con esas lecturas guiadas a través dun tempo mítico cuxas ensinanzas son universais e intemporais, dado que todos os mitos son narracións fundamentais que intentan dar respostas ás grandes preguntas da humanidade. 

 Por iso recomendamos o libro de Beatriz Giménez, que rezuma audacia en prosa e verso. Os mitos, neste caso, amósanse ben vencellados ás ilustracións e aos poemas como un todo, e iso o alumnado percíbeo. Deste xeito, foron quen de disfrutar moito coas lecturas e coas imaxes, descubrindo heroes e heroínas, monstros e divinidades que falan de amores e desamores, de rivalidades e de tristuras. E fiando, fiando, sobre todo, como di a autora, neste libro descubrirás que en realidade fala de ti.

Aplicación instantánea, de Carlos Negro

Aplicación instantánea de Carlos Negro é un libro que recolle poemas de diversos temas dende a vista de catro personalidades distintas.
En cada perfil, o tipo de poesía varía,pois a linguaxe que se emprega vai acorde cos pensamentos e reflexións de cada un deles.
En canto á opinion dos lectores, a totalidade de alumnos de 3º da ESO e metade parte dos de 4º estiveron de acordo en que é un gran libro no que se reflexan varios temas da actualidade.
Os poemas que máis gustaron estaban relacionados coa adolescencia e a reivindicación da muller independente, aínda que había outros poemas bos pero que non chamaban tanto a atención.
En cambio, a outra metade da clase de 4º da ESO non sentiron un gran interese polo libro, mais había algúns poemas cos que si  se sentían identificados.

Por Yasmine (4º ESO)

Cuentos cruentos, de Dino Lanti

 É un libro no que se recollen diversos poemas nos que o autor, Dino Lanti, é quen de plasmar, mediante un ton sarcástico-humorístico, diversos aspectos da vida cotiá. Chegando a facer unha crítica sutil de moitos deles. Ademáis, utiliza unha linguaxe moi sinxela que facilita a súa lectura. 

   En xeral, Cuentos Cruentos, foi un libro que gustou á maior parte do club de lectura. É un poemario divertido e rápido de ler (a maior parte de nós tardou como moito dúas horas en rematalo). Cunha incrible capacidade de disimular nos seus poemas, grazas ao ton satírico, o profundo significado que estes conteñen. Moitas das historias contadas deron moito que pensar. Aquí tedes unha mostra:

 ''Apaga a ratos el móvil,

 que conste que te he advertido,

 pues cuando llama el amor

 lo hace a cobro revertido.''

 Se o que queres é pasar un bo rato e escachar ca risa, este é o teu libro. Atréveste a lelo?
Por Carlota, 4º ESO

Consumir preferentemente, de Raúl Vacas

Consumir preferentemente, de Raúl Vacas, é un libro de poemas con temática amorosa. Os poemas, ambientados nun supermercado, divídese en seis seccións. En perecederos, non retornable, edulcorantes, conservantes e estabilizadores autorizados, degustación gratuíta, últimos días, liquidación de existencias os poemas son de amor. En caixa rápida, menos de 10 artígos, a temática varía, o autor quere evadirse do rexeitamento da amada. 

 A nós o libro gustounos moito, a temática amorosa é unha das nosas preferidas, e serviu para que vísemos que a poesía non é aburrida senón que pode ser divertida como amosan moitos destes poemas, por exemplo en “conserve el ticket” ou “la oferta del día”. 

Por Susana  (3º ESO)

POSTDATA

Aún sigo rebañando tu último beso.

O rap das mascotas,

Cando lles pedimos aos alumnos que lean poesía, entramos nunha terra de ninguén. Axiña vemos a empalizada levantarse a modiño, as tropas retirándose para non enfrontarse a unha nova derrota. Ninguén lles le xa poesía aos cativos. Ninguén lles di que ao principio só estaba a poesía para contar o mundo.

 Tamén hai moito medo nos adultos, e vergonza. Esquencimos que todos, de nenos, dominábamos o verso: nos contos, nas cancións, nos xogos… é algo natural ao ser humano e non é certo que sexa para uns poucos. Claro está que se pode aprender a técnica, pero ningún humano necesitou nunca un manual para saber que se sinte ante a risa dunha criatura ou o terror da guerra. Iso é a poesía: amor e morte, placer e dor, pasado e presente. Só hai que estar vivos. 

 Así é que agradecemos o pequeno libro de Paula Carballeira Nunca mascotas, porque é fresco, xuvenil e xenial, creativo e reivindicativo. Ademais, pon a animais e humanos á par, sempre entre o ben e o mal, amantes da liberdade, divos ou asustados, destructores ou protectores. Podemos compartir a Terra, si, e moito máis, seica a avoa entendíase co lobo…

 Estamos con Paula Carballeira a morte. E por iso convertimos un dos seus poemas en rap. Polo ritmo dos versos, coido que ela tiña esa intención cando nos enviou as mensaxes.

 Alá vai:

Unicornio de cenorias que cabalgas os sábados, de Ronseltz

   

Baixo este título, xa moi rechamante dende a portada, atopamos un poemario orixinal, ecléctico e divertido.

    Corría a década dos 90, cando un grupo de novos poetas galegos, Xoán C. Rodríguez, Serxio Iglesias, o Miguel A. Montes (Miki Nervio), Xabier Cordal e Manuel Cortés , empezaban a publicar a súa produción literaria en revistas como Ronsel. Posteriormente, baixo o nome de Ronseltz, (ron máis seltz) mostran unha escolma de poemas como froito dun traballo colectivo, xeracional ou, cando menos, de compañeiros de promoción. Non podemos identificar o autor de cada poema porque non están asinados, postura que insiste na idea dunha voz coral. 

   Estes autores teñen una formación filolóxica que apreciamos en moitos poemas, non só polos coñecementos adquiridos na súa andaina académica, senón tamén polas lecturas feitas ao longo da súa traxectoria persoal. O poemario é un percorrido mordaz, satírico e retranqueiro pola literatura galega, dende as cantigas (neotrobadorismo) ata autores contemporáneos, pasando polos movementos de vangarda ou os trazos fonéticos dalgunha zona ,como a gheada. Atopamos caligramas, chiscadelas ao refraneiro, imaxes, xogos cos recursos literarios máis ortodoxos… e todo baixo a lupa do humor máis acedo.

   Un poemario que ben podía cumprir o papel de guía pola nosa literatura para os estudantes, con humor, sen corsés, de forma divertida, sen por iso esquecer o peso do culturalismo deste exemplar literario.

 Dous poemas para abrir boca.

 Barcarola 

Que hai mariñeiro no fondo da alma?

 Que levas nos ollos espellos do mar?

 - Maraghota!

Galiza 

Todo na miña terra é paisaxe 

Menos traxe,

 paxe

 e garaxe.

Experiencia tras unha "Ovella descarreirada"

    Descubrimos con agrado que o libro de Marilar Aleixandre, como tantas lecturas recomendables, recordábanos un dos moitos xogos nos que segues as pistas ata que atopas o que estabas buscando. Neste caso, o fío de Ariadna son versos engarzados con habilidade que, aínda que non queiras, lévante a descubrir a rebeldía que todos levamos dentro e que pugna por saír.

     Se te sentes estrañ@ e desubicad@, como un polbo nun garaxe, se non atopas o teu sitio no mundo, tes que sentar e ler nesta obra que ese mesmo polbo inspirou a poetas e artistas, por iso non se sinte un monstro; e que hai ovellas que soñan son ser de cores e ter rancio abolengo, pero atopan a súa felicidade axudando aos demais.

     Rebeldía e ledicia, non hai nada mellor para acabar co demo negro.

     Pero traballo e pracer poder ir unidos, así que nos puxemos a versificar. Aproveitando que a autora tamén nos lanza unha mensaxe en forma de haiku dobre, cada membro deste club de lectura elaborou un pensamento poético silabeando os sentimentos no formato xaponés 5-7-5.

Aí vos queda o resultado. Disfrutádeo¡

Haikus Descarreirados

Leer más publicaciones en Calaméo

A pantasma da casa da Matanza, de Miro Villar

A medio camiño entre o Día de Rosalía e o da Poesía – como non confundilas –quixemos poñer o noso gran de area dende o Xoán Montes lendo unha composición poética do escritor Miro Villar. Moi cedo, trala lectura, chegamos a unha conclusión esencial: que se o poeta se atreveu, de xeito talentoso, a facer pensar e falar á Negra Sombra de Rosalía na súa obra A Pantasma da casa da Matanza, non iamos ser menos os das Estantigas en facerlle a réplica poñéndolle voz á autora que, aínda que desaparecida, tiña todo o dereito a dar a súa versión sobre aquel espectro que a rondaba. En consecuencia, puxémonos mans á obra na sesión do Club de Lectura, pasamos a escoller os versos máis significativos da obra de Villar e intercalámolos cos de Rosalía, a modo de resposta, da maneira máis axustada que puidemos. Mostramos a continuación o resultado, rogamos a benevolencia dos implicados e, deste xeito, sumámonos á homenaxe a Rosalía de Castro .

Dúas sombras a parolar

Publish at Calameo or read more publications.

Cuentos cruentos, de Dino Lanti

A poesía é o xénero literario menos accesible para os rapaces, por iso este mes propuxemos como lectura no club Cuentos cruentos de Dino Lanti. “Eu non sabía que a poesía podía ser así (...), cría que tiña que ser sempre de amor ou desamor...xa sabes”, así resumía unha nena o que para ela supuxo o impacto entre o que esperaba e a realidade do lido. Polas páxinas do libro desfilan os sete ananos en paro; os tres “cerditos” hipotécanse para poder acceder a unha casa; unha Cenicienta obesa espera que a queiran pola súa beleza interior; o can Van Dog aspira a que a súa arte sexa recoñecida... En definitiva, unha visión humorística, crítica, irónica e as veces áceda da sociedade na que vivimos que poderíamos poñer en relación coas Cantigas de escarnio e maldizer medievais ou cos poemas satíricos de Quevedo.

Roteiro Fiz Vergara

Como o prometido é débeda, este ano fomos facer o roteiro literario sobre a figura de Fiz Vergara Vilariño que non puidemos facer o ano pasado. O día 18 de xuño, despois do recreo, saímos nun bus camiño do val de Lóuzara, 15 alumnas e tres profes. Poemas do autor e trece intervencións escultóricas de artistas lucenses son a guía deste orixinal sendeiro . Este roteiro inaugurouse fai uns poucos anos e desde entón é visitado por diversos clubs de lectura e tamén por asociacións culturais. Natureza, arte e poesía danse cita nuns quilómetros de gran beleza. Despois de resolver os problemas da data, axeitada para todas e como colofón o traballo feito durante o ano, imos coñecer de primeira man a obra de Fiz Vergara. Fixo un día estupendo e disfrutamos dese “museo único o aire libre”. Ler a obra de Fiz na súa paixase, na súa casa, no seu río, na súa cova, enche o espírito dunha poesía e dunha emoción difíciles de trasmitir e comunicar. Non é doado atopar palabras para describir o silencio, a quietude da natureza, o ruído da fervenza ou o discorrer do río. As intervencións escultóricas están perfectamente integradas no conxunto natural, cada unha acompañada dun poema emblemático dese punto do camiño. Para todas foi un gran descobremento, especialmente para as alumnas, que nunca imaxinaron a fusión da arte, a natureza e a poesía, nin a enorme beleza do val de Lóuzara, unha xeografía descoñecida totalmente para elas.