Problemas del primer mundo, de L. Pacheco

 Mentres tomamos un café con biscoito comentamos Problemas del primer mundo de Laura Pacheco, quen en sete capítulos reflexa fielmente a nosa socieade en historietas independientes dunha páxina. Toca todo: o traballo, as vacacións, a moda, a hipocresía, a adicción ás pantallas, a familia…

É moi breve, lese en nada, pero ás veces apetece reler algunha páxina para botar unhas risas, porque divertido é moito. É un compendio de pequenos “dramas” diarios que todos e todas sufrimos nalgún momento. En cada viñeta víamonos reflexadas algunha de nós ou víamos reflexados a algún do noso entorno. Así, os comentarios eran: “Esa son eu” “esa é a miña nai”, “o meu fillo fixo onte iso mesmo”... Pero tamén: “Moito me rin”, “preguntábanme na casa, de que te ris tanto?” ou “déixame ver, podo lelo?”. 

Por outra banda, para moitas foi un descubrimento moi interesante a novela gráfica, porque nunca leran ningunha. 

Contra o reloxo, de Carlos Labraña

O paso do tempo, o ladrón das horas, o tempo é ouro, as viaxes no tempo… Todo quere ser tocado nesta pequena obra de teatro de Labraña. A travesía da vida percibida por un home ao final da súa carreira - metáfora da existencia - representada por un reloxeiro.         Pero neste caso, ese tema tan importante está tratado en forma de comedia, máis ben farsa, onde ningún personaxe atopa o seu sitio: o reloxeiro xa non se interesa polo tempo, o veciño non pode durmir co ruído, a filla só busca diminuír a pena do seu pai e os ladróns acaban, como en todos os contos clásicos, vapuleados. 

         A narración aférrase a un formato cinematográfico divertido ao estilo do Camarote dos Irmáns Marx, cun entrar e saír dos personaxes, con xente apiñada e caixas que se van amontoando ata o teito onde se agochan persoas e pensamentos, deixándonos de novo con esa sensación familiar do recuncho onde cada un de nós vamos amoreando os nosos recordos, a nosa vida… 

         Veña, a ler, rapaces, que xa vai sendo hora!

De ratones y hombres, de J. Steinbeck

 

Con De ratones y hombres, a adaptación da novela de John Steinbeck que realizou a ilustradora francesa Rébecca Dautremer, pechamos por este curso a andaina do club de Literatura e Imaxe. 

 En De ratones y hombres, retrátase a miseria das clases baixas e o interior dos EE. UU. nos anos 30, durante a Gran Depresión. Lennie Small, un home grande e con discapacidade intelectual e George Milton, o seu “protector”, pois é intelixente e observador, percorren California na procura dun traballo. Teñen soñor, mercar unha terra da que sobrevivir. Finalmente son contratados nun rancho e a súa vida e os seus soños complícanse máis do que imaxinaban.

 A novela gráfica, maravillosa e de gran forza visual, encantounos a todas. Algunhas leran a novela orixinal de Steinbeck, e a versión de Dautremer fíxolles entender a historia doutro xeito, porque as ilustracións dos personaxes e do contexto: burdeis, ranchos, paisaxe, son tan expresivos como a magnífica narrativa de Steinbeck. Chamounos moito a atención, precisamente o uso que da cor fai a autora, pois predominan os azuis, vermellos e brancos, iso si moi matizados e escuros, a ton coa narración, que nos recordaron dalgunha maneira á bandeira dos EE.UU. 

 Por outra banda, a novela fíxonos reflexionar sobre a Depresión, non só a dos anos trinta, senón tamén a de agora, ou máis ben a que vimos arrastrando dende 2008. De como as crises sacan o mellor e o peor do home, como empuxados pola desesperación de buscar unha vida máis fácil, podemos desprazarnos a longas distancias, no caso da novela, ou mesmo a outro país, no caso de moitas das que compoñemos o club. Da incomprensión, do desarraigo, pero, tamén, da esperanza. 

 En definitiva, animámosvos a que leades esta historia, tanto no seu formato orixinal, como na adaptación de Dautremer, porque ambas son excepcionales. 

 Por Ada (1º de BAC)

O derradeiro libro de Emma Olsen, de Berta Davila

 

Dos bajo canasta, de Luca Cognolato

  El Palo, un chico que siente pasión por este deporte. También nos introduce en algunas reglas, conceptos y da datos sobre grandes figuras de la NBA. 

 La temática gira entorno al baloncesto. En el libro se nos cuenta la historia de

    En la historia se narra que el protagonista llega a una nueva ciudad y en ella no percibe que haya mucha afición por el baloncesto, su deporte favorito, por lo que no logra sintonizar muy bien en un principio con su nuevo entorno. Pero un día, de forma casual, coincide con el Flojo, que lo ve encestar bolas de papel en una papelera y le habla de un equipo entrenado por un profe de matemáticas (apodado 8x8) en el que podrían entrenar. También conocen a una pareja de chicas, que “les hacen tilín”, les caen bien. Esto hace que se metan en líos por el ex novio de una de ellas. pero no os voy a contar toda la historia. 

  Si queréis saber más, pillar el libro en la biblioteca y leedlo. Tan sólo decíos que los componentes del equipo de 8x8 son muy variopintos y entretenidos. Merece la pena conocerlos.

Por Pablo, 1º ESO

El sueño de Iván, de Roberto Santiago

En este libro, un niño de 11 llamado Iván nos cuenta su experiencia al ser seleccionado para jugar un encuentro solidario en México contra una selección de los mejores jugadores del mundo, para recaudar fondos y ayudar a los niños afectados por el Terremoto de Grissau.

 Además, Iván nos habla de su vida, de la relación con sus padres y amigos, especialmente de su relación con Paula amiga a la que también le gusta el fútbol y los videojuegos, cómo a Iván, y sus encontronazos con el matón Morenilla, que también ha sido seleccionado para jugar el encuentro. 

 Es una historia muy entretenida y divertida, contada en primera persona por Iván, que nos intenta enseñar a respetarnos a pesar de las diferencias, a trabajar en equipo (los niños tuvieron que pasar un día atados para comprender que debían jugar como equipo si querían tener opciones de ganar a los jugadores profesionales). Y que debemos afrontar las dificultades con nuestros recursos lo mejor que podamos. 

 Es un libro que recomiendo, porque es de temática deportiva y muy, muy, muy divertido. 

 Por Jorge, 1º da ESO

Na cerna da selva, de Pere Tobaruela

    El libro, que podemos verlo representado en la gran pantalla en una historia muy parecida titulada Gorilas en la  niebla, narra la historia de un niño llamado Xiao, de 16 años, el cual gana un premio gracias a un trabajo sobre jabalíes que realiza en la escuela. Dicho premio consiste en una estancia de poco más de un mes en la selva africana, junto a la conocida Dian Fossey, quien lleva intentando proteger a los gorilas durante muchos años.

    En esta novela, nos encontramos con escenas de suspense, aventura y aprendizaje; pero, sobre todo, con la realidad.

    Se busca la comparación entre dos civilizaciones con poco en común: la desarrollada civilización europea u la desconocida africana, esta última llena de peligros y miedos, que serán vividos por los personajes de esta historia.  Se hace hincapié también en el significado de la verdadera amistas entre personas de diferentes culturas, como sucede con Xiao y el niño pigmeo, el cual protege siempre al protagonista, hasta con su vida.

    La película, Gorilas en la niebla, está también basada en la vida de Dian National Geographic Society le diera su apoyo, pero pronto la complicada situación política la obligó a trasladarse a Ruanda, lugar en el que transcurre la acción- para continuar allí sus investigaciones. La película acaba de una forma inesperada y trágica.

Fossey, quien luchó e hizo todo lo posible por mantener a salvo a los gorilas de montaña de África, aunque esto le llegó a repercutir en su propia vida. La protagonista logró, en la vida real, que en 1966 la

Por Alba, 1º BAC

Xa non estou aquí, Iria Misa

    O día 19 de febreiro o club de lectura de terceiro e cuarto reunímonos para conversar sobre o libro “Xa non estou aquí”, escrito por Iria Misa, docente que parece que coñece moi ben aos adolescentes. 

    Nel, preséntasenos a vida dunha rapaza chamada Ánxela que, dende que coincide con María, da un xiro de 360 grados. Esta novela fala de sentimentos universais: da necesidade de pertenza a un grupo, do amor, da soidade e da morte... Dende diversos puntos de vista ponse de manifesto o cariz tan distinto que pode tomar a realidade dependendo dos ollos de quen a mira. 

   Este libro non foi ben recibido, xa que pensabamos que a autora mezclou demasiadas cousas, como mortes con relaciones amorosas que a nós non nos tiñan sentido. 

   Houbéranos gustado máis un xiro dos acontecementos, porque, como en “Crónica de una muerte anunciada”, sabíase dende o principio o que lle acontecera á protagonista. O que non se sabía era como sucedera. 

    Aínda que nos pareceu un libro “confuso”, gustounos que se foran alternando os capítulos, tratando un o presente dende diferentes puntos de vista e sendo o seguinte un flashback. 

    En conclusión, a gran maioría non lles pareceu un libro ao noso nivel de lectura e pensamos que era demasiado predecible. 

    Aínda así, recomendámolo xa que pódese pasar un bo tempo de lectura e é unha novela sinxela e rápida de ler, pero aconsellamos que se lea lentamente para poder entender todas as ensinanzas acerca da vida que a autora intenta explanar. 

Por Sofía, 3º ESO

Rojo, historia de una cera de colores, de M. Hall

 Portada  do libro: Rojo, una historia de colores. Imaxe dunha cera azul que leva pegada unha etiqueta que dice:”rojo”

    “Rojo”  é unha cera moi rara. Encántalle pintar e pintar e pintar.  Pero algo estraño ocorre … Todo o que con tanta ilusión e coidado debuxa, no papel aparece de cor azul!   O seu mestre intenta axudala a pintar de cor vermello («Imos a pintar amorodos!», e os amorodos saen azuis), a súa nai intenta axudala a ser de cor vermello mandándoa a xogar cunha compañeira de cor amarelo («Ide   pintar unha bonita laranxa!» e a laranxa sae verde).

    No noso Club de Lectura, unha rapaza afirma: O PROBLEMA ESTÁ  NA ETIQUETA!

    As tesoiras intentan axudala a ser de cor vermello cortando un pouco a etiqueta para que poda respirar con máis liberdade. Pero Rojo non é feliz. Non hai maneira de que pinte vermello, aínda que o intenta con todas as súas forzas. Pero un día unha nova amiga  invitouna  a pintar un océano e entón  Rojo descubriu  o  que xa sabiamos nós:  ela é  azul! 

    Estivemos pensando e pensando. Pensamos que as etiquetas poden facer moito dano ás persoas. Pensamos que debemos aceptarnos como somos, e non intentar ser como os demais pretenden que sexamos. Pensamos que ser diferentes non é malo nin é un defecto …

   E despois de tanto reflexionar, decidimos chegar a un acordo: Os rapaces e rapazas do Club de Inclusivo de Lectura nunca poñeremos etiquetas a outras persoas, e tampouco aceptaremos que nolas poñan a nós. Non nos credes? Velaí o noso compromiso:

Imaxe das mans dos e das integrantes do Club tirando as etiquetas ao lixo

   Club de lectura inclusiva

Que blanca tan bonita soy, de Dolf Verroen

   O pasado martes 27 de novembro tivo lugar a segunda reunión do club. A obra que tivemos

que ler desta vez foi “Que Blanca más Bonita Soy”, a cal fala sobre a escravitude que durante moitos anos tiveron que soportar a xente de “raza negra”.

   O libro tivo unha gran acollida, logrando non deixar a ninguén indiferente, e transmitindo unha mensaxe que (a pesar de non ser descoñecida) nunca ven mal recordar.

   A obra chegou incluso a abrir un pequeno debate entre os integrantes. A causa: a actitude da protagonista.

   Por outra banda defendíase que a nena, ademais de racista, tamén podería ser considerada

unha vítima da sociedade da época, pois era este elemento o que a “determinaba” a ser tan

clasista, xenófoba, etc. A outra postura defendida era moito máis dura coa nena protagonista e sostiña que esta era totalmente culpable dos actos que realizaba. Sen dúbida, a sociedade na que vivía fomentáballe ter ese punto de vista, mais é ela que ten a última palabra para decidir se apoia iso ou non.

   Outro elemento que tamén atraeu a atención de moitos foi o xeito de actuar dos escravizados. Estes soportaban abusos inhumanos sen ningún tipo de oposición ou resposta. Incluso a protagonista se frustra co seu escravo porque este non se opón a ningunha das súas peticións.

   O autor logra recrear a perfección como tras anos de sufrimento e alienación a moral dos

africanos conquistados fora reducida á unha mínima expresión. Considerándose eles mesmos inferiores aos “brancos”. 

   En conclusión, un libro fenomenal que expón temas sobre os que falar e reflexionar.

Nais

Os libros lidos durante este curso, no club de profesoras,  teñen en comun varias cousas: o desacougo sempre producido en situaciones familiares, coa presenza/ausenza da nai e con os fillos como fío conductor e as relacións matrimoniais fracasadas.
O neno desexado por unha parella que non pode ter fillos nunha sociedade "distópica" - ou non- no "Cuento de la criada", o rapaz que se nega a comer porque teme ser devorado nun mundo de adultos en "Orfancia" ; a ausencia da nai e abandono dos seus tres fillos como telón de fondo nunha situación extrema en "Los perales tienen la flor blanca"; a nai que decide retomer a súa vida laboral e contrata a unha muller que toma as rendas da familia ata extremos insospeitados en "Canción dulce"; a muller que desexa ter unha filla e que tranforma a súa realidade vital para tratar de escapar dunha vida familiar que non lle satisface en "No, mamá, no" e eses dous irmáns que loitan pola súa supervivencia nun pozo simbólico no que foron arroxados pola súa nai, en "El niño que robó el caballo de Atila" e, por último, e como contrapunto a esa irrealidade, o fillo morto, vítima dun cancro , e os desvelos dos seus pais para poder saír adiante en "La hora violeta".
En suma, unha visión poliédrica das familias no mundo actual.

La fórmula preferida del profesor, de Yoko Ogawa

En  xeral, a todos (os do clube de lectura) gustounos moito. Fala do amor incondicional dun neno por un vello profesor que padece unha enfermidade e non retén as cousas durante moito tempo. Ao longo do libro podemos apreciar como un vínculo precioso vaie forxando entre a nai do neno (a asistenta do vello) o neno, e o vello. Os tres disfrutan das matemáticas e da vida, dunha maneira peculiar pero moi tenra.
Anímovos a lelo, porque merece a pena!
 Por Carmen, 4º ESO

TRAIN KIDS de DIRK REINHARDT

O último libro do club de lectura por este curso, foi unha historia que en xeral se nos fixo pesada de ler, e que é narrada por Miguel, un neno que vai en busca da súa nai que fai tres anos déixoos a el e á súa irmá para irse a EE.UU. a traballar. 

 O libro, a pesares da lentitude narrativa, conta, en opinión da maioría, unha historia moi interesante e que a maioría de nós descoñecíamos, os trens que cruzan, de México a EEUU cargados de migrantes clandestinos. A maioría, como Miguel, son nenos e nenas, non só de México senón tamén doutros países de Centroamérica que foxen da miseria, da guerra, ou tentan reunirse coas súas nais ou os seus pais que marcharon na procura dunha mellor vida para os fillos. En moitas ocasións, estes nenos e nenas, e iso impactounos moito, caen en mans das mafias de drogas, armas, sexo… É dicir, é unha viaxe de supervivencia. 

 Na reunión, puxemos en relación a situación destes nenos coa dos adolescentes e raparigos que se xogan a vida en pateras para entrar dentro das fronteiras europeas.

Por Abraham Pena Vila, 4º ESO 

 Cada día chegan as fronteiras europeas moitos nenos sen familia, logo dunha viaxe de supervivencia dende África ou o Próximo Oriente, exactamente como o protagonista de Train Kids, Miguel. En ocasións tendemos a parapetarnos tras un muro, sen querer ver o que é a dura realidade de moitas persoas. Pero só falta que reaccionemos para que as cousas cambien.

Xa non estou aquí, de Iria Misa

Convence a obra de Iria Misa, sabe de que fala. É docente e nótaselle. Coñece aos adolescentes, e aos país, e aos profes. Na súa novela recorre á inseguridade, á necesidade, á falta de tempo para falar…e escoitar, non deixa títere con cabeza.

 Aos meus lectores da ESO, cáseque todas nenas, doéulles: sentíanse identificadas. Pero non tanto como vítimas - de ida e volta - senón como fillas, como amigas, como seres humanos. “Hai xente que ten problemas”, dicían, ou “non sei por que lles gusta meterse en líos”, ou “por que non queren ser normais”. A normalidade ou a falta dela, escolle. Trátase diso? Para máis tarde recuar, analizar cada situación por separado, recoñecer que cada persoa é un mundo e as súas circunstancias.

 Falamos moito da busca de identidade na adolescencia, do recoñecemento por parte dos demais, da soidade e da falta de entendemento entre os dous bandos en liz: os novos e os vellos. Con todo, recoñecían o esaxerado dalgúns comportamentos, por unha parte e por outra, o tira e afrouxa, a farsa do quid pro quo: estes rapaces hedonistas con e contra eses adultos ausentes.

 Chamoume a atención que case tod@s coñecían a existencia dese novo xogo mortal, a balea azul, nada como andar no fío da navalla para sentirse vivos. Como na novela de Misa, vanse propoñendo distintas probas que hai que superar, ata chegar á definitiva, o suicidio, unha aniquilación en diferido a pagar en cómodas cotas mensuais. Hai que velo para crelo. Algunas nenas estaban case asustadas, os demais explicábanllo. Non sería mellor, e concluínte, que estas cousas se falasen na casa, e que non tivesen os nenos que enterarse por unha profe, ou peor, polos seus compañeiros, que quizais non dispoñen de información veraz e aló se nos podía ir todo?

 Pais e nais, definitivamente, aquilo do sentidiño dos vellos debería estar máis de moda ca nunca.

NEMO ou de que facer se non queres dicir o teu nome

   Non todo o mundo sabe que o nome do famoso capitán do Nautilus de Verne foi escollido polo seu autor dun xeito consciente, asumindo o que na súa época era sabido por toda a xente letrada, e que hoxe en día, lonxe de ser coñecido, nin sequera é oído, visto ou lido en ningunha rede social, e polo tanto descoñecido, obsoleto, finiquitado. Como moito, algúns frikis recordan aquilo de que o protagonista de Matrix tamén se chama Nemo, un nome inventado, claro, futurista, algo terá que ver coa ciencia, ou mellor, coa tecnoloxía, esa nova divinidade idolatrada…

   Pois ben, velaí que David Morosinotto publica unha novela destinada á rapazada que leva ese título, Nemo, o rapaz sen nome, e que presenta a un protagonista arrichado, digno avatar adolescente daquel héroe verniano. A idea de ocultar o seu verdadeiro nome para fuxir dun pasado que o persegue, caracteriza ao personaxe e mergulla aos lectores nun clima de misterio e heroicidade. Dese xeito, a obra faise de fácil lectura, axudada por uns secundarios moi interesantes, sobre todo esa rapaza rebelde que desexa transgredir as ríxidas normas que lles foron impostas ás mulleres no século XIX.

   Unha lectura recomendable para os nosos preadolescentes. E por se algún estuvese lendo esta reseña (a esperanza é o último que se perde), vou estenderme de máis explicando de onde tomou Verne a idea literaria para o nome do seu protagonista (Outij en grego, Nemo en latín, que significa Nadie):

    No canto IX da Odisea de Homero, despois de que o cíclope Polifemo devorase a catro compañeiros de Ulises mentres permanecen encerrados na cova, o heroe grego planifica a súa venganza. 

   Ofrécelle viño ao cíclope e este, entusiasmado, pregúntalle a Ulises ou Odiseo polo seu nome: 

 “ Dame máis viño de bon grado e dime agora o teu nome para que che ofreza o don da hospitalidade (…)”

 E Odiseo respóndelle: 

 “ Pregúntasme, Cíclope polo meu ínclito nome. Direicho ao momento(…), o meu nome é Ninguén, e Ninguén chámanme miña nai e meu pai, e todos os meus compañeiros.” 

   Máis tarde, Odiseo cegará o único ollo de Polifemo, quen, preso de grandes dores, chama a berros aos seus irmáns cíclopes que viven nas covas cercanas, dicindo:

 “ Que gran sufrimento padeces, Polifemo, para gritar desa maneira (…)? É que algún dos mortais está levando os teus rabaños… ou estate a matar con engano ou coas súas forzas? 

 E contestoulles o poderoso Polifemo:

 “Amigos, Ninguén estame matando con engano, e non coas súas forzas.“

 E eles contestaron e dixéronlle aladas palabras: “ Pois se Ninguén te ataca e estás só…é imposible escapar da enfermidade do gran Zeus. Suplica ao teu pai Poseidón, o soberano.”

 Así dixeron e marcharon.

La lección de August, de R. J. Palacio

Aquí estamos, criando fillos e educando a rapazada nun mundo onde o pensamento está acotado por normas e gustos que críamos persoais, e que descubrimos máis tarde que cedo que responden a cánones, estereotipos e modas. Como te saias da norma, como teñas a menor eiva, serás a diana sobre a que os demais dispararán os seus dardos velenosos. Non importa saber quen es, senón que podes chegar a ter e como te ven os demais.

 O libro de R.J. Palacio intenta retirar ese flequillo do que fala o protagonista, que non só serve para que non o vexan, senón tamén para tapar as cousas que non quere ver. Tampouco nosotros queremos ver, mellor que aparten a todas esas persoas cun síndrome que só afecta ao seu físico, que non se mesturen cos demais. Está claro que a súa soa presenza nos incomoda. Non vaia ser que falemos con eles e descubramos a unha persoa intelixente ou graciosa…ou normal. Como afirma o protagonista “os meus pais tampouco me ven como alguén normal. Para eles son alguén extraordinario”. 

La lección de August impresionou aos lectores do Club, fíxolles pensar e sentir. Como adolescntes que son, recoñeceron que o aspecto físico é moi importante para eles e sentiron empatía co protagonista. Con todo, pareceulles pouco profundo - despois din por aí que a xente nova é moi superficial -, seguramente porque non hai un seguimento reflexivo da enfermidade, ou por esa familia demasiado amable, comprensiva e cariñosa. Eles intuían, e con razón, moitos máis problemas aínda na vida real.

En fin, o libro tráenos moitas reminiscencias de obras que non debemos deixar de recomendar, como O fantasma da ópera de Leroux, Frankenstein de Mary Shelley, O home invisible de H.G. Wells; tamén películas como O home elefante ou A parada dos monstros (ambas con personaxes reais), ou as máis recentes Videodrome, A mosca, Darkman, ou O cabaleiro escuro, que tratan sobre a desfiguración do ser humano.

Europa express, de A. Maceiras

Europa Express, de Andrea Maceiras, foi o libro que limos no club de lectura. A novela mestura o presente co pasado, a través de distintos flashback.

 Como moitos de nós soñamos con facer, un grupo de rapaces, ao final do bacharelato, Aroa, Xacobe, Nico, Beatriz, Óscar, Piero e Mía, toman o Interrail para viaxar por Europa. Toda unha aventura, coñecer diferentes países, sentirse adultos e libres, unha viaxe iniciática cara a madurez. Pero, á volta, todo cambia, hai unha traxedia, difícil de superar para todos, especialmente para Nico. De feito, é este quen exerce de fío condutor da historia, é el quen merca unha postal que lle fai revivir a viaxe cos seus amigos, e quen logra reunilos a todos, quen fai revivir os recordos para poder curar a ferida aberta dez anos antes.

 O libro gustounos moito, a pesar de que algúns pensaban que os personaxes eran moi estereotipados, moi “serie de televisión”: a “pija”, o descerebrado, a sensible, o nobre, … Pero, de calquera xeito, a novela chea de intriga, que crece pouco a pouco, é moi recomendable e interesante.

 Non sabedes o que é o Interraíl? Queredes coñecelo? Pois mirade este vídeo: 

A derradeiro libro de Emma Olsen, de Berta Dávila

A dúbida asalta o lector dende as primeiras páxinas deste orixinal relato. É Emma Olsen , a protagonista, unha escritora real que  Berta Dávila rescatou como inspiración para esta novela? É un personaxe de ficción con ambición de superar a verosimilitude? O lector queda atrapado nun xogo de perspectiva narrativa moi orixinal. Nos derradeiros días da súa vida, afectada por una enfermidade terminal, Emma decide voltar, en compañía da súa filla, á súa vila natal, Faith, unha cidade enclavada  no Medio Oeste norteamericano.
 O lugar de nacemento convértese nun lugar de confesión final antes da chegada dunha prematura  morte. Contribúe a revivir e a explicar os feitos que alí sucederon e que a protagonista necesita expiar.
De profesión escritora, Emma deixa así escrita a súa derradeira obra de carácter biográfico  cunha finalidade claramente catártica. Asistimos á descrición do lugar como o prototipo dunha monótona cidade americana na que parece que nada ocorre, que asfixia os seus habitantes de inacción, pero que promove paixóns incontroladas que levan á traxedia. As relacións  persoais na adolescencia, sobre todo a amizade con Clarissa, conceden á novela un toque íntimo e intimista. É a adolescencia tamén, a etapa na que a protagonista  descobre a Literatura da man do profesor Montana que a introduce na maxia da lectura e tamén da escritura. Todo este necesario “flash back” na vida de Emma está inzado de interesantes reflexións por parte da narradora e tamén dalgúns personaxes.
“Xa había tempo que comezara o curso, lémbroo ben porque o señor Montana e máis eu falamos naquela merenda dun libro de Anne Sexton que el me emprestara. É curioso como se recordan os libros con detalle cando se compartiron con alguén que significou algo para nós”
Unha lectura novidosa desde o punto de vista formal e interesante pola evolución psicolóxica dos personaxes que tecen unhas relacións complicadas e sorprendentes.

Cuando pasé al otro lado del muro, de WILLIAM SUTCLIFFE

Hoxe reunímonos para falar dun libro que nos impactou, Cuando pasé al otro lado del muro, de William Stucliffe: O título chamounos, en xeral, a atención, pensabamos que ía de pantasmas, o mundo paranormal…, pero non, o tema é moito máis serio e actual. 

 No libro, o protagonista, Joshua, vive en Amarias, unha cidade que a maioría de nós enseguida relacionamos co Oriente Próximo, e fala dun muro, físico e mental. Físico, porque separa aos teóricos civilizados, dos supostos violentos que viven ao outro lado; pero, é sobre todo un muro mental, porque separa dúas civilizacións que no canto de tentar entenderse loitan entre si, nun círculo sen fin de represión-violencia-represión. 

 Joshua, que non é feliz coa súa situación familiar, entra dun xeito fortuíto en contacto co o outro lado, e, con curiosidade e unha certa dose de inxenuidade, decide tentar entender a Leila e a súa familia, aqueles cuxa vida, moi dura, desenvólvese no outro mundo. Nesa postura de tolerancia, diferénciase claramente da súa nai, representación daqueles que negan a realidade (“non hai más cego que aquel que non quere ver”), e por suposto do seu padrastro (representación do odio sen sentido). 

 O que máis nos chamou a atención foi ver a evolución de Joshua, este pasa desa postura de comprensión a unha de compromiso, coidando o horto da familia de Leila, levándolles comida, e finalmente tentando axudarlles, ata tal punto que cambiará a súa vida para sempre. Pero, como di o protagonista: “Intenté ayudar y fracasé, pero puedo intentarlo otra vez, y puedo seguir intentándolo y, si vuelvo a fracasar, puedo intentarlo una vez más”.

 Os rapaces de 2º da ESO fixeron na materia de Cidadanía un traballo sobre os muros, porque, por desgraza, multiplícanse non só fóra de Europa senón dentro dela. Se queres afondar no tema só tes que premer aquí

La música del azar, de P. Auster

Un curso máis o club de lectura de adultos do noso centro comeza a súa andaina lectora na procura de novos camiños literarios. Volven, entrañables e amenas, as xuntanzas dos martes polas tardes arredor dun café e duns doces cargados de azucre e de agarimo, de coco e fraternidade, de lambonadas e pleitos literarios. 

 

Abrimos o ano cun libro de Paul Auster, La música del azar, que sen ser unha das súas obras de máis sona, é un libro que ben reflicte o imaxinario do seu autor. Somos donos do noso destino ou é o azar, o fatum, quen dirixe os nosos pasos na vida? É o diñeiro un elemento liberador na procura dese ansiado soño americano? Son as estradas que percorren os EE.UU unha metáfora da existencia humana? Formulámonos estas e moitas outras cuestións, mentres Jim Nashe, o protagonista, dá un xiro radical a súa vida. "Por azar" recibe unha herdanza inesperada que lle permite conducir un coche recén adquirido que se convirte no epicentro dun camiño sen retorno onde atopa  a outros personaxes perdidos ou desorientados.

Situacións kafkianas, mans de cartas onde se pon en xogo toda unha existencia, millonarios excéntricos que habitan unha casa misteriosa, muros que aíllan vidas ou sons dunha música cautivadora e purificadora, son elementos que conviven nunha novela entretida e recomendable na que o lector pecha as portas entreabertas que lle deixa o seu autor.