Guárdate de los idus, de Lola Gándara

 Guárdate de los Idus é unha obra que nos transporta á Roma antiga, nunha época chea de intrigas,

conspiracións e figuras históricas emblemáticas. A autora ofrécenos unha visión íntima e vívida dos días previos ao fatídico 15 de marzo, o famoso día dos Idus de marzo, no que Xulio César foi asasinado.

A historia segue a Lucio, un mozo patricio que se ve atrapado no bulebule de eventos que sacoden Roma neses días cruciais. A través dos seus ollos, o lector experimenta a tensión, a traizón e o sentido de fatalismo que impregna a atmosfera da cidade. Lucio é un personaxe co que é fácil identificarse: a súa lealdade, dúbidas e medos reflicten as complexidades humanas daqueles que viviron en tempos tan tumultuosos.

Lola Gándara demostra un profundo coñecemento histórico, e isto reflíctese na precisión coa que describe a vida cotiá en Roma, así como nas dinámicas políticas e sociais da época. Os escenarios están magníficamente detallados, desde os maxestosos edificios do Foro ata os recunchos máis escuros e perigosos da cidade.

Un dos puntos fortes da novela é como humaniza a personaxes históricos, presentándoos non só como figuras de poder e lenda, senón como seres humanos con motivacións, medos e desexos. A figura de Xulio César, por exemplo, é tratada cunha complexidade que vai máis aló do simple relato histórico, permitindo ao lector entender mellor as súas accións e decisións.

A tensión narrativa mantense constante ao longo da novela. Desde o principio, sábese que algo terrible está por suceder, e esta anticipación mantén ao lector coa intriga. Os diálogos son áxiles e realistas, contribuíndo a construír unha trama que se desenvolve cun ritmo adecuado, sen perder intensidade.

 Esta obra non é só unha novela histórica; é tamén unha reflexión sobre o poder, a ambición e as consecuencias das nosas decisións. A autora convida o lector a considerar como os eventos do pasado resoan no presente e como as decisións individuais poden ter repercusións que transcenden o tempo.

En resumo,  é unha lectura apaixonante para os amantes da historia e a ficción histórica. É unha novela que non só informa, senón que tamén entretén e provoca reflexión.

La importancia del primer cero, de Oti Rodríguez Marchante y Carmen Segovia

 Andrés, Iñaki, Fredi e Paula son catro amigos que se reúnen para preparar e presentar un proxecto de investigación de ciencias. Todos acaban de cumprir os dez anos, e cada neno experimenta este suceso de maneira completamente distinta: dende os cambios na maneira de Andrés de relacionarse cos seus amigos ata as interaccións entre Iñaki e o seu irmán, o libro está composto por catro contos que exploran as tranformacións que cada pequeno percibe ao seu redor.

Maxistralmente ilustrado e con bos toques de humor, a compilación resultou amena aos nenos do club: a pesar de ter algo máis de 10 anos, sentíronse identificados cos protagonistas, recoñecendo as sensacións descitas nos relatos como sentimentos propios. A orixinalidade e o respecto dos autores ao tratar temas como o síndrome de “O cristal” fan que o libro sexa unha lectura agradable e sinxela para calquera idade.

Marina, de C. Ruíz Zafón

 

Marina é unha novela na que se desenvolven dous relatos paralelos enmarcados polo Modernismo da cidade de Barcelona, pero separados no tempo. Son dúas historias de amor, unha adolescente e familiar e outra  de principios do século XX con personaxes exóticos de ambiente gótico e terror por momentos. 

Con influencias literarias como Frankenstein de Mary Shelley, Zafón vai insertar nesta novela retazos de moitas obras senlleiras intercalando amizade, amor e castigo co rexeitamento de experimentos médicos antinatura. O onírico está presente en toda a obra sen ser quen de distinguir o que é real e o imaxinario. Os incendios, o terror, o ambiente e os personaxes escuros lévannos a atravesar a escuridade ata un pozo sen fondo onde o abismo nos espera.

Ninfa rota, de A. Gómez Cerdà

 

Este libro relata a historia de Marina, unha rapaza adolescente, que sente unha voráxine de emocións pola súa relación obsesiva co seu noivo, Eugenio. A súa repentina ruptura complica moito as cousas e fai que a protagonista se obsesione tentando comprender o motivo polo que a deixou. Esta relación deixa ver claramente a súa toxicidade: por un lado temos a unha persoa controladora e manipuladora, que o que máis lle importa é o seu propio ego, e por outra, alguén que está experimentando moitos cambios psíquicos e que crea unha forte dependencia emocional da outra persoa. Eugenio claramente a ameaza, insulta e afasta das súas amizades, sobre todo de Nerea, a súa mellor amiga, que veu o que el estaba a facer coa súa amiga e declaroulle a guerra. Marina fai tantas cousas por compracelo que acaba nun estado case paranoico, case ao punto de mirar cara ambos lados para comprobar que el non pode ver as accións que realiza no seu día a día, por se puideran chegar a non gustarlle. Ela non é quen de recoñecer o maltrato sufrido libremente, polo que desfoga nun diario que escribe e moi frecuentemente, estes sentimentos de medo pódense ver nos seus soños, nos que somos testemuñas das interacción de dous personaxes, unha ninfa e un fauno, trasuntos dela e de Eugenio. Nestes soños a ninfa síntese empequeñecer fronte ao fauno, a quen dice querer pero é notable que lle inspira medo. 

 Dende o meu punto de vista, é unha novela moi necesaria que pode axudar a abrir os ollos á moitas persoas e darse conta da realidade na que viven, para así poder saír dela. O estilo de Gómez Cerdá é claro e conciso, como escribiría unha moza que ronde a adolescencia, e isto beneficia que o ritmo da novela sexa rápido e atrapante. 

No club de lectura foi un libro que agradou a todo o mundo, e moitos puideron sentirse identificados porque coñecían unha relación así ou a viviran nas propias carnes. Moitas veces non romántica, senón que este tipo de abusos poden ocorrer e todo tipo de relacións, como as de amizade.

Por Beatriz, 3 º ESO

Mucho ruido y pocas nueces, de W. Shakespeare

En la asignatura de Literatura Universal hemos leído "Mucho ruido y pocas nueces", una obra de teatro del gran autor inglés William Shakespeare. 

 En general, me ha gustado mucho y me ha resultado muy entretenida. Es una comedia llena de enredos, con diálogos muy vivaces e ingeniosos. Es muy interesante la mezcla de elementos trágicos, como la conspiración para deshonrar a una dama, con momentos cómicos y divertidos. Los personajes son complejos, están muy bien construidos. Empatizas con ellos fácilmente, y a los "buenos" les coges cariño. 

 Tengo que destacar a Beatriz y Benedicto, cuyas conversaciones atrapan y te enganchan a la historia. Su relación amorosa es preciosa, y se forja poco a pocos, pero con resistencia por parte de ambos. Esa química que existe entre ellos te hace desear que terminen juntos. Por otro lado, tenemos la relación de Claudio y Hero. Se enamoran rápidamente y deciden casarse, pero la intervención malvada de Don Juan (hermano bastardo del príncipe) crea grandes obstáculos entre ellos. 

 Como es evidente, el tema principal en torno al cual gira la trama es el amor, y las diferentes actitudes de los personajes ante él. También hay otros temas importantes, como la recuperación de la honra.

 La película basada en la obra me ha sorprendido gratamente.

Está dirigida por Kenneth Branagh, que también escribió el guión e interpreta a Benedicto. Creo que es una producción muy bien hecha, que cuenta con una banda sonora y unos actores fantásticos. Estos realizan una interpretación muy creíble, llena de matices. En especial, Emma Thompson, que se mete en el papel de Beatriz de una manera formidable. El final es feliz, y no queda ningún cabo suelto. Te deja con buen sabor de boca. En conclusión, tanto la obra escrita como la película son muy recomendables. Estoy deseando leer más teatro este trimestre.

 Por Alba, 1º Bac

Juaqn el Ceniciento, de C. Alberola e R. García

    Esta vez no noso club de lectura lemos Juan o Ceniciento de Carles  Alberola e Roberto Ángel García Prieto. Pertencente a un dos principais xéneros da literatura: o teatro.

    Este libro narra o maior problema do noso protagonista, Juan, quen ama perdidamente a Helena. Coa que só fala a través do computador.

    Para o noso club de lectura é unha historia onde os personaxes poden ser moi típicos ou superficiais, critica e esaxera a predilección por un dos irmáns por parte da nai e basea o seu esqueleto na tan coñecida «La Cenicienta».

    É perfecto para aqueles que desexen penetrarse no mundo do teatro, xa que á parte de ser rápido de ler, é sinxelo e cómodo para adecuarse a este xénero.

Por Niulka (4º ESO)

El sueño de Iván, de Roberto Santiago

Esta novela cuenta la historia de Iván,un preadolescentes al quien le encanta jugar al fútbol y quien va a conseguir disputar un partido único que enfrenta a niños de todo el mundo elegidos en una prueba contra un equipo formado por los mejores jugadores del mundo. 

 A lo largo del libro nos narran el paso de cómo se entera de la existencia del torneo,hace la prueba y juega el partido. 

 Hay un gran elenco de personajes muy distintos y con características muy personales y a la vez recurriendo a tópicos ,aparecen situaciones propias del día a día ,el esfuerzo ,la superación y una pequeña historia de amor entre el protagonista y su amiga de la infancia. 

 Personalmente me parece un libro muy fácil de leer y ameno aunque hay momentos del libro que te das cuenta de que es para un público joven, planteando situaciones un tanto infantiles. Aún así considero que es un buen libro, muy recomendable para pasar un buen rato.

 Por Jacobo, 1º Bac

Consumir preferentemente, de Raúl Vacas

Consumir preferentemente, de Raúl Vacas, é un libro de poemas con temática amorosa. Os poemas, ambientados nun supermercado, divídese en seis seccións. En perecederos, non retornable, edulcorantes, conservantes e estabilizadores autorizados, degustación gratuíta, últimos días, liquidación de existencias os poemas son de amor. En caixa rápida, menos de 10 artígos, a temática varía, o autor quere evadirse do rexeitamento da amada. 

 A nós o libro gustounos moito, a temática amorosa é unha das nosas preferidas, e serviu para que vísemos que a poesía non é aburrida senón que pode ser divertida como amosan moitos destes poemas, por exemplo en “conserve el ticket” ou “la oferta del día”. 

Por Susana  (3º ESO)

POSTDATA

Aún sigo rebañando tu último beso.

El laberinto de la rosa

A autora desta novela, Titania Hardie (Sidney, Australia) é unha exitosa escritora de libros fantásticos e infantís. Graduada en Psicoloxía e Literatura, é experta en esoterismo e numeroloxía. O labirinto da rosa é a súa primeira novela.

 Italia, século XVII. Ante a súa inminente execución, o exitoso matématico e astrólogo inglés John Dee decide esconder os documentos nos que traballou toda a súa vida, convencido de que o mundo non está preparado para aceptar as súas avanzadas ideas. 

Inglaterra, 2003. A poucos días da súa morte, Diana, última herdeira e gardiá do segredo de Dee, vese obrigada a elixir o destinatario de tan singular legado. Finalmente, decídese polo seu fillo menor, Will, que, intrigado pola pequena chave de prata e o vello pergamiño que lle foron legados, emprende unha viaxe por toda Europa en busca de respostas. Paralelalemente, Lucy King, unha moza australiana, pasa os seus días nun hospital de Londres, á espera dun transplante de corazón que ha de salvarlle a vida. Por un capricho do azar ou quizais por algo máis profundo, a súa vida e o seu destino quedarán inevitablemente unidos ao de Will e verase tamén inmersa na procura do misterioso legado. Con todo, non están sós nesta procura; as ideas do matemático atraen tamén a un grupo de fanáticos que non dubidarán en utilizar todas as malas artes ao seu alcance para facerse cuns documentos que, sen dúbida, cambiarán a percepción do mundo. 

 O labirinto da rosa é, sen dúbida, unha novela especial e podemos dicir que inclasificable. A medio camiño entre a novela negra, de intriga e, mesmo, romántica; fainos reflexionar sobre a obsesión do ser humano por atopar a verdade. Desenvólvese a través de dúas liñas temporais paralelas e quizais grazas a iso e aos seus xiros argumentais, é unha novela que logra atraparnos desde as primeiras liñas.  Por Alba Rois González, 2º de BAC

Toda la verdad que hay en mí , de Julie Berry

 Fai catro anos Judith e a súa mellor amiga desapareceron dun pequeno  pobo, dous anos máis tarde Judith regresa soa e mutilada para que non  conte nada sobre o ocorrido. Ao regresar vese envolvida nun cúmulo de  sensacións e sentimentos xa que é evitada por todo o pobo, mesmo algúns  familiares, polo seu tenebroso pasado. 

 Ao volver atopase con Lucas, un rapaz do que sempre estivo namorada en segredo, o que desenvolverá unha serie de sucesos que provocarán en Judith a necesidade de tomar decisións sobre os seus desexos de salvar ao seu namorado, ou perdelo para sempre ao revelar o seu pasado.

 En definitiva, esta novela de Julie Berry é unha longa carta de amor escrita pola nosa protagonista que se ve condenada a ser marxinada pola sociedade e atoparse soa ante un destino desconcertante e asombroso. 

Esta é en síntese a historia do quinto libro tratado no Club de Lectura, e houbo moi diversas opinións sobre os acontecementos da novela e provocou un interesante debate. En xeral, a todos os alumnos lles gustou o libro, aínda que algúns amosaron a súa sorpresa polo desconcertante final, xa que non o esperaban. Un dos personaxes máis discutidos foi o de Lucas xa que para algúns o namoramento entre eles (Judith e Lucas) foi fermoso, para outras, non era máis que pícaro que non estaba tan namorado como parecía xa que na historia ten amores con outros personaxes. No club tamén se discutiu moito sobre o temor no que vive Judith, ao non ter a valentía de expresar o que sinte e contar a verdade da situación que vive, e como esa é a situación de moitas mulleres non só entón, senón todavía hoxe en día. 

Por ANA RODRÍGUEZ MEILÁN 3º ESO

O único que queda é o amor, de A. Fernández Paz

Como no ano 2016 morreu Fernández Paz, os clubs de lectura do insti estamos a facerlle unha homenaxe, e claro, que mellor que lendo os seus libros, así que agora tocounos a nós.

 No libro cóntanse dez historias con personaxes distintos pero unha cousa que os une, o amor, aínda que tamén aparecen temas secundarios como os elementos sobrenaturais, a persistencia da memoria… Non aparece só amor romántico, do que Shakespeare fala nas traxedias, senón tamén o amor dun can polo seu dono, o amor adolescente, o amor correspondido, o esquecido, … porque, como ben di o título, o único que queda é o amor.

 Porén, por desgraza, foron cualificados pola opinión popular (do noso club, claro) como eslamiados e ñoños, aínda que tamén de románticos e sentimentais.

 Por Abraham Pena Vila, 4º ESO

Aire negro, de A. Fernández Paz

Cóctel literario xuvenil en blanco e negro: como elaboralo

 Ingredientes:

 - Unha historia de amor

 - Un chisco de pasado misterioso

 - Outro de loucura

 - Dous de medo

 - Unha porta aberta ao horror

 - Un final arrepiante 

    Mestúrense convenientemente os ingredientes, é dicir, sen cortarse que son adolescentes, e sempre na dose axeitada ao consumidor, é dicir, canto máis amor e medo, mellor que mellor. 

    Se ademais enchemos o cóctel de referencias culturais e recomendacións literarias de clásicos inesquencibles: Conrad, Stevenson, Lovecraft ou Poe, entón temos a novela perfecta, unha receita pensada tamén para obter os sabores e cores, non só da paisaxe e o acervo cultural propiamente galaicos, senón tamén do subconsciente colectivo (a Besta=o Mal) fronte á ciencia e as súas explicacións psicolóxicas. Cada quen que elixa. 

    Agustín Fernández Paz sabe como facer ese tipo de mestura, e interesar -sempre instruíndo- aos máis novos, sendo como é un gran coñecedor do sentir xuvenil.

    Para o resto dos educadores (profesores e como non, pais) unha última recomendación: axítese con movementos envolventes e uniformes e difúndase entre a rapazada, que falta lles fai.

Toda la verdad que hay en mí, Julie Berrie

Toda la verdad que hay en mí es un libro escrito por la autora Julie Berrie autora de otros libros como The passion of Dolssa. Esta autora creció en el oeste de Nueva York como la más pequeña de siete hermanos. 

En este libro conocemos a Judith una joven que desaparece junto con una amiga suya. Años después Judith regresa al pequeño pueblo mutilada y con muchas sospechas encima suya además de ser ignorada por aquellos que fueron su familia y sus amigos. 

Judith a pesar de todo es incapaz de olvidar el amor que siente por Lucas, un joven del pueblo al que siempre ha querido en secreto y al que va dirigido este libro en forma de cartas. Judith nos ha hecho sentir diferentes emociones a lo largo de su historia como pueden ser tristeza, alegría, rabia... 

Es una historia donde hemos podido ver como diferentes mujeres podían ser manipuladas y sumisas pero también se ve como las propias mujeres podían llegar a ser machistas a la hora de actuar en diferentes casos. A día de hoy aun podemos ver como la situación referente a la mujer no ha cambiado mucho ya sea por la educación que se les da como con los medios de comunicación que cada día se utilizan mas, está en nuestras manos que los fallos que se han ido realizando en el día a día no se vuelvan a repetir. 

Por Melanie, 4º ESO

La tumba de Aurora K, de Pedro Riera

O libro ‘’La tumba de Aurora K’’ do autor Pedro Riera, trata diversos temas durante o transcurso da novela. Céntrase bastante na personalidade e na forma de pensar do personaxe principal, é dicir, da protagonista Anna Pekar. Esta rapaza emprende unha aventura xunto seu pai coa fin de descubrir o pasado da súa familia. Nesa busca atopará unha verdade que fará que se cuestione toda a súa vida, ata o punto el punto de non saber quen é ela realmente, de onde é nin de onde vén.

Durante a reunión, as opinións que se expresaron foron bastante diverxentes. Como sempre, a algúns gustoulles máis cá outros, incluíndo a aqueles aos que “non lles pareceu interesante”, “non entendín nada” ou lles pareceu “un pouco rollo”. Porén,  todos chegaron á conclusión de que tratan temas importantísimos como son o racismo, a adolescencia, as amizades, a familia, as guerras e todo o que as acompaña, os réximenes totalitarios…

 En resumo, un libro muy completo, interesante e, ao mesmo tempo, un punto didáctico.

Por Mounia Ben Abrada (1ºBAC ) 

De niñas, adolescentes y mujeres

En el mes que dedicamos a  la mujer, tres fueron las obras escogidas para nuestro club de lectura de profes, pues representan casi un ciclo en la vida de la mujer y se cuestionan muchas tópicos: ¿Hay algo más aburrido que ser una princesa rosa?, El aprendizaje amoroso y Mejillones para cenar. 

En la primera de ellas, asistimos a una desmitificación de los cuentos clásicos que tanto gustan a las niñas: nuestra protagonista, Carlota,  no quiere ser princesa, abomina el color rosa y no aspira a conocer a un príncipe azul. Ella desea tener esa otra  vida que se atribuye en los cuentos tradicionales al papel que ejercen los niños: búsqueda de aventuras, de conocimiento, de creatividad. Y todo ello, quizá, porque son las lecturas que los adultos hacen a los niños, repitiendo esa herencia de modelos en la  que se atribuyen un papel a los chicos y otros, diferente, a las chicas; con lo que el álbum se convierte en un canto a la igualdad desde bien pequeños.

 

 En el segundo, el aprendizaje amoroso, el álbum comienza, precisamente, con un príncipe y una princesa que se casaron y que “fueron muy felices y tuvieron muchos hijos”. Tomando esta idea como punto de partida, se nos describe el día a día de esa pareja recién formada, como un reflejo de la vida cotidiana de cualquier pareja a lo largo de los años: los desencuentros por tener opiniones diferentes, las molestias derivadas de la convivencia, la llegada de los hijos, la soledad, la incomunicación, los celos,…

A diferencia del anterior, las ilustraciones cobran mayor relevancia no solo por el gran tamaño, sino , sobre todo, porque son críticas y representan los pensamientos de los dos protagonistas y, de esta forma, amplían la escasa información que aporta el texto escrito.

Un libro ideal para trabajar con los adolescentes.

 

 El tercero, Mejillones para cenar, es un novela corta en la que narradora-hija, en un largo soliloquio, va desgranando la vida de una familia que proviene de la Alemania del Este, cuando su padre no llega a cenar esos mejillones que su madre prepara como cena en las grandes ocasiones. A través de esa prosa envolvente, asfixiante y reiterativa vamos conociendo la opresión que el padre ejerce sobre los otros tres miembros de la familia, a los que no acepta como son. Entre líneas, el lector va descubriendo  los sentimientos encontrados, la angustia, el miedo permanente, la violencia doméstica ejercida tanto sobre la madre como sobre los hijos,… Así la novela se convierte en una terapia de grupo familiar en la que los personajes parecen encontrar, por fin, la liberación de la opresión paterna.