A granxa dos animais, de G. Orwell

 Rebelión na granxa é unha fábula de animais que comeza na Granxa Manor, na que o seu dono, o señor Jones, fai traballar a todos os animais e dálles o mínimo para mantelos. Razón pola que o Vello Maior, un porco de avanzada idade,dá un discurso inspirador no que impón o seu profundo ideal de xustiza, pois o seu soño era converter aos seus compa;eros en seres libre e ricos.

Discurso co que se iniciaría unha revolución.Pero,desgraciadamente, aos días morre, deixando á porcos Bóla de neve, Squealer e Napoleon ao mando.Os cales crearán o pensamento denominado como Animalismo ((...) catro pernas, bo; dúas pernas, malo (...) ).

Así,a causa do novo réxime, os animais comezaron a realizar asembleas ás agachadas para discutir os asuntos importantes.Asemblea na que se planificou a gran rebelión.

Un día, o señor Jones bebeu de máis e esqueceuse de darlle para comer aos animais.Razón pola que se abriu o principio dunha nova era. Os animais, ante a fame e a inxustiza, uníronse e fixeron unha gran revolución expulsando aos humanos da granxa.

No club de lectura este libro gustou bastante, pois axudou a ver unha parte da historia rusa dunha forma mais clara e realista.

Por Kelly, 4º ESO

De fábula, de Juan Pablo Heras

Este libro, que nos permitiu entrar en contacto co xénero do teatro, algo ao que non estamos acostumaos, estaba baseado nas fábulas de Esopo e por cada fábula de Esopo inventaban unha historia teatral relacionada dun instituto ou de persoas do mundo contemporáneo. 

 En xeral , gustou moito, sobre todo ás persoas que se vían identificados en historias. Unha da que máis triunfou entre nós foi a da clase antes do exame na que aparecía o que pensaba cada un, en concreto, gustou moito o neno disléxico. Outras que tamén gustaron foron a da biblioteca e a de dous profesores nunha cafetería. En resumo, un libro moi interesante, e recomendable para achegarse ao xénero teatral.

Ramón (3º ESO)

A granxa dos animais, de George Orwell

   Esta novela, escrita por George Orwell, cóntanos a historia dun grupo de animais que expulsan aos donos humanos da granxa. Deciden crear unha sociedade xusta e igualitaria. Pero a aparición de autoritarismos vai complicalo.

   En xeral, a todos os do club gustounos a obra. O que máis chamou a nosa atención é a recreación que fai o autor da Revolución Soviética e a ditadura estalinista nesta sublevación de animais. A sátira está moi presente, o autor critica con ironía estes acontecementos. 

   Observamos tamén unha forte desaprobación a Stalin e o seu abuso do poder. No club mencionamos que George Orwell era un comunista convencido, e contrario a calquera ditadura.

   A historia permítenos ver a transformación dun a priori estado igualitario, nunha tiranía por parte de quen manexa o poder.

   Se falamos dos personaxes, a maioría representan unha figura coñecida ou unha clase social da Revolución. Atopamos facilmente a Lenin,  Trotsky e Stalin; tamén sectores da poboación como a policía ou os campesiños. Son personaxes ben construídos, e con moitos deles  empatizas.

   Doutra banda, o estilo do libro é sinxelo e de fácil comprensión. Desde o principio engancha e déixache con ganas de continuar lendo.

   O final sorprendeume, pero é idóneo para a novela e deixa bo sabor de boca. 

   En conclusión, recomendo moito esta lectura. Ademais de ser amena e divertida, aprendes historia con ela. E aínda que narre feitos pasados, as ansias de poder sempre serán un tema de actualidade.

Por Alba L. (1º BAC)

De Fábula, de Juan P. Heras

O libro co que rematamos o curso do club de lectura de terceiro da ESO foi este, de Juan Pablo Heras. 

 Este libro, que nos permitiu entrar en contacto co xénero do teatro, algo ao que non estamos acostumaos, estaba baseado nas fábulas de Esopo e por cada fábula de Esopo inventaban unha historia teatral relacionada dun instituto ou de persoas do mundo contemporáneo.

 En xeral , gustou moito, sobre todo ás persoas que se vían identificados en historias. Unha da que máis triunfou entre nós foi a da clase antes do exame na que aparecía o que pensaba cada un, en concreto, gustou moito o neno disléxico. Outras que tamén gustaron foron a da biblioteca e a de dous profesores nunha cafetería. 

 As principais sensacións deste libro foron positivas, xa que a moita xente lle pareceu moi interesante e divertido, mais houbo algunha persoa que lle pareceu moi aburridas a parte das fábulas de Esopo e que as suprimiría no libro. 

 Con el acábase o curso do club de lectura e repasando todos os libros que lemos, o que mais lle gustou á xente foi o da Cabeza da Medusa e o libro de poesía Consumir Preferentemente. 

Por Brais, 3º ESO



Este libro en xeral gustou moito, na reunión falouse de que o teatro non é un xénero moi lido polos rapaces da nosa idade, e que grazas a este clube puidémolo acceder a el.
 O libro, partindo das fábulas de Esopo, trata de varias escenas cotiás que se presentan a rapaces da nosa idade, como son os momentos previos a un exame, ou atoparte a rapaza que che gusta na biblioteca, todo isto levado ás fábulas cunha moralexa ao final, como di o propio autor "el teatro para niños y adolescentes está sobrecargado de paternalismo y pedagogía pelmaza (…)
De fábula quiere trasladar a la escena la realidad adolescente con la intención explícita de no enseñar lección alguna" É un libro moi entretido, que nos divertiu moito, moi doado de ler, e estou segura de que probablemente sentiraste identificado con moitas escenas que presenta Juan Pablo Heras, o autor deste libro.

Por Carmen, 4º ESO

Cuentos cruentos, de Dino Lanti

Para bajar un poco la tensión argumental de los últimas lecturas y aprovechando la llegada del Carnaval, la última reunión la dedicamos a un libro más ligero, políticamente incorrecto, sagaz, como estas fechas lo exigían. Cuentos cruentos de Dino Lanti, ilustrado por Pere Ginard e editado por Thule, ha sido todo un hallazgo. Son cuentos a pesar de estar en verso, son cruentos por su visión sarcástica, irónica y mordaz de la realidad, son fábulas por su moraleja.

Parten muchos de cuentos clásicos pero adaptados a la vida de hoy: por sus páginas se pasean los enanitos, Cenicienta, Alicia o los tres cerditos. Pero también personajes más actuales Van Dog, El Marques de Esade, Kafka, Shakespeare, Verne o Fran Einstein. Cada una expresó sus predilecciones: a unas les encantó "Los siete enenitos en paro" , a otras "Van Dog, un artista con garras" o "Educación a distancia" o el "Auto sacramental".

 Es un libro muy divertido y hasta incorrecto, pero que os hará echaros unas risas y que es,ciertamente, recomendable para vuestras clases.

 Durante la reunión se nos ocurrió grabar el titulado "Independencia en la granja", todo un homenaje a Orwell y a su "Rebelión en la granja".

Esperamos que oyéndolo lo paséis tan bien como nosotras. 

Cuentos cruentos, de Dino Lanti

A poesía é o xénero literario menos accesible para os rapaces, por iso este mes propuxemos como lectura no club Cuentos cruentos de Dino Lanti. “Eu non sabía que a poesía podía ser así (...), cría que tiña que ser sempre de amor ou desamor...xa sabes”, así resumía unha nena o que para ela supuxo o impacto entre o que esperaba e a realidade do lido. Polas páxinas do libro desfilan os sete ananos en paro; os tres “cerditos” hipotécanse para poder acceder a unha casa; unha Cenicienta obesa espera que a queiran pola súa beleza interior; o can Van Dog aspira a que a súa arte sexa recoñecida... En definitiva, unha visión humorística, crítica, irónica e as veces áceda da sociedade na que vivimos que poderíamos poñer en relación coas Cantigas de escarnio e maldizer medievais ou cos poemas satíricos de Quevedo.