Mostrando entradas con la etiqueta Vida cotiá. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Vida cotiá. Mostrar todas las entradas

lunes, 1 de marzo de 2021

Imaxina animais,de Xosé Ballesteros e Juan Vidaurre


Xulio Verne dixo acertadamente que “cada quen vive no mundo que é capaz de imaxinar”, pero non todos temos esa capacidade innata dos grandes fabuladores. Se o noso mundo é pobre en imaxes poéticas, lúcidas e amables, a realidade podería volverse na nosa contra reproducindo deformidades ficticias que irán minando a nosa capacidade de percepción. Por iso é tan importante que os nenos lean, que descubran o idioma das imaxes – esas copias da realidade - e que aprendan non só o significado das palabras senón o seu sentido, abrazando denominacións coma quen abarca o mundo.
 Din que a imaxinación non ten límites e esa é a aposta de Ballesteros e Vidaurre: un excelente desafío de creatividade. As criaturas concebidas pola mente do narrador e o poeta gráfico desbordan inxenio e gracia: as tibulatas que afundiron o Titanic, as chaveíñas que non gardan segredos entre elas, a serpelleira que se acubilla nas fábricas textís e, sobre todo, eses platafiños que guían ás pateiras deixando un recendo a vainilla salgada. Sen dúbida, o aroma mesmo da Arte.

jueves, 14 de noviembre de 2019

La importancia del primer cero, de Oti Rodríguez Marchante

   
 Este é un relato no espello, se os pais e profesores o miramos, verémonos nel. Porque non se trata de tres nenos e unha nena nun conto, senón dun relato da aprensión dos adultos ante o paso do tempo, e quizais a incapacidade de ver o mundo coa inocencia dos pequenos.
    Catro nenos no mesmo curso de primaria teñen inquedanzas, que non problemas, como todos tivemos. A tía de Andrés recórdalle que vai cumprir 10 anos (o primeiro cero) e que cada cero trae máis e máis problemas. Así, o rapaz empeza a concebir a nova vida adolescente como un mecanismo ao que lle están cambiando as instrucións de uso. Pero, quen non sentiu eso mesmo nalgunha ocasión? 
    A nena, Paula, afirma con toda soltura que “cando o normal te desorienta, é que estás facéndote maior”. Pero, gracias a Dios, os nenos non teñen nin idea de que os maiores necesitaríamos outra etapa intermedia, polo menos, para atopar o norte na nosa vida. Se cadra, aló na vellez alcanzaremos a sapiencia, vai ti saber. Paula, en cambio, xa nos dá unha lección: polo menos, ela intúe que está no final de algo e, á vez, no principio de algo.
    Despois, está Fredi, o “listillo que todo o sabe”, pero sen pasarse, que ten un irmán “especial”, o Cristal, do que recibe máis do que lle dá, e que o fai ser a el tamén especial dalgunha maneira. (Ver o inesperado cómic das aventuras do Cristal no epílogo do libro). 
     E, por último, a apostilla de Iñaki, onde os cativos poñen aos docentes no seu sitio, ou como librarnos do primeiro cero, isto é, lendo por suposto. Porque nos libros de lectura hai coñecementos inesgotables, experiencias vividas por outros e recursos sin fin. Que llo digan a Rudyard Kipling e ao seu marabilloso O libro da selva. Lede, nenos, lede.

sábado, 13 de abril de 2013

De niñas, adolescentes y mujeres

En el mes que dedicamos a  la mujer, tres fueron las obras escogidas para nuestro club de lectura de profes, pues representan casi un ciclo en la vida de la mujer y se cuestionan muchas tópicos: ¿Hay algo más aburrido que ser una princesa rosa?, El aprendizaje amoroso y Mejillones para cenar

En la primera de ellas, asistimos a una desmitificación de los cuentos clásicos que tanto gustan a las niñas: nuestra protagonista, Carlota,  no quiere ser princesa, abomina el color rosa y no aspira a conocer a un príncipe azul. Ella desea tener esa otra  vida que se atribuye en los cuentos tradicionales al papel que ejercen los niños: búsqueda de aventuras, de conocimiento, de creatividad. Y todo ello, quizá, porque son las lecturas que los adultos hacen a los niños, repitiendo esa herencia de modelos en la  que se atribuyen un papel a los chicos y otros, diferente, a las chicas; con lo que el álbum se convierte en un canto a la igualdad desde bien pequeños.

 

 En el segundo, el aprendizaje amoroso, el álbum comienza, precisamente, con un príncipe y una princesa que se casaron y que “fueron muy felices y tuvieron muchos hijos”. Tomando esta idea como punto de partida, se nos describe el día a día de esa pareja recién formada, como un reflejo de la vida cotidiana de cualquier pareja a lo largo de los años: los desencuentros por tener opiniones diferentes, las molestias derivadas de la convivencia, la llegada de los hijos, la soledad, la incomunicación, los celos,…
A diferencia del anterior, las ilustraciones cobran mayor relevancia no solo por el gran tamaño, sino , sobre todo, porque son críticas y representan los pensamientos de los dos protagonistas y, de esta forma, amplían la escasa información que aporta el texto escrito.
Un libro ideal para trabajar con los adolescentes.

 
 El tercero, Mejillones para cenar, es un novela corta en la que narradora-hija, en un largo soliloquio, va desgranando la vida de una familia que proviene de la Alemania del Este, cuando su padre no llega a cenar esos mejillones que su madre prepara como cena en las grandes ocasiones. A través de esa prosa envolvente, asfixiante y reiterativa vamos conociendo la opresión que el padre ejerce sobre los otros tres miembros de la familia, a los que no acepta como son. Entre líneas, el lector va descubriendo  los sentimientos encontrados, la angustia, el miedo permanente, la violencia doméstica ejercida tanto sobre la madre como sobre los hijos,… Así la novela se convierte en una terapia de grupo familiar en la que los personajes parecen encontrar, por fin, la liberación de la opresión paterna.