Mostrando entradas con la etiqueta Relacións familiares. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Relacións familiares. Mostrar todas las entradas

lunes, 16 de diciembre de 2019

A cabeza da medusa, de Marilar Aleixandre

A Cabeza da Medusa de Marilar Aleixandre foi o segundo libro que limos no Club de Lectura. A novela trata de dúas mozas, adolescentes, que son violadas á volta dunha festa. Pero, isto só é o comezo da súa loita “contra” o mundo: compañeiros, medios de comunicación,… pais. Deben enfrontarse ao resto do mundo como se fosen Medusa. 
 Na reunión houbo moita participación, pois a maioría somos rapazas, pareceunos un tema forte, pois indica a moita dor que pode provocar unha acción a unha persoa, por moi pouco mal co que o digas. Fala da culpa como algo paralizante que che afecta na vida e no teu comportamento, culpa que é debida ás reaccións dos demais, non dos feitos en sí. Plantexounos discusións sobre o noso comportamento ante feitos semellantes e como hoxe en día o uso dos móviles, de aplicacións como Instagram, fannos actuar como cómplices, pois vertemos as nosas opinións sen valorar as consecuencias. 
 Antía (3º ESO)

domingo, 20 de enero de 2019

La vegetariana, de Han Kang

   Con esta obra nos adentramos en la desconocida, debemos admitirlo, literatura oriental. Han Kang, escritora de Corea del Sur, nos presenta a una mujer que decide no comer carne. ¿Y qué?, os preguntaréis; sí, lo sé, no es un tema novedoso, al contrario, parece que hoy en día el vegetarianismo va en aumento, ya que para algunos se acerca a la perfección alimenticia del ser humano. Pero este no es el tema de la novela. 
   El vegetarianismo es el inicio de Yeonghye, la protagonista, de un periplo hacia la ataraxia –alejarse de las perturbaciones, para alcanzar un estado del alma y la mente sereno, sin emociones…, de pasividad que permita vivir en la calma absoluta-. Su inquebrantable voluntad es motivada por una de las pocas frases que verbaliza en la novela: “He tenido un sueño”. Yeonghye es una mujer joven, casada, que un día decide dejar de comer carne. Su marido la considera insignificante, anodina, vulgar… y por eso se casa con ella ¿¿¿…??? El cretino de su marido solo quiere una servidora que acate las convenciones familiares y sociales. Y así es hasta que ella toma su férrea determinación de no comer carne. A partir de aquí su mujer pierde peso, padece insomnio, su libido disminuye… Su marido, familia y amigos empiezan a sentirse “incómodos” con ella. En una comida familiar, su propio padre le da una bofetada para obligarla a comer carne y Yeonghye, ante el rechazo y la intolerancia familiar, intenta suicidarse. Pero ¿cómo sabemos todo esto? No lo conocemos por nuestra protagonista, ella apenas tiene voz en la novela. 
   Esta se estructura en tres partes:
    -la primera parte, “La vegetariana”, está narrada desde el punto de vista del impresentable marido, que no intenta comprenderla, al contrario, la violenta sexualmente, la menosprecia, la ningunea… No es más que un ególatra que solo piensa en sí mismo. 
   -la segunda parte, “La mancha mongólica”, destaca por su plasticidad y hace referencia a una marca de nacimiento de color verdoso que tiene Yeonghye sobre una nalga. Esta parte es relatada por su cuñado, que, obsesionado por esa mancha y por su obra artística, no duda en abusar sexualmente de Yeonghye, sabiendo que está medicada. El brutal androcentrismo, como vemos, está presente en la novela no solo a través del marido y del cuñado, sino también del padre que la maltrata de niña y de los médicos que la fuerzan a alimentarse. 
 -la tercera parte, “Los árboles en llamas” nos conduce hasta el final de la obra de la mano de su hermana. Es la parte más reflexiva puesto que su hermana es la única que intenta comprender a Yeonghye, preguntándose el porqué de su actitud, empatizando e incluso llegando a identificarse con ella. Al mismo tiempo es la parte más devastadora y perturbadora. Estos tres narradores buscan regresar a su “status quo” anterior, a una comodidad en sus vidas que les aportaba seguridad, pero no felicidad. Apenas vemos atisbos de alegría en la novela. Son muchos los temas que la jalonan, pero el más explícito de todos, el más desolador es la soledad: todos los personajes viven aislados.
   La no participación de Yeonghye, su silencio, su pasividad, su no enfrentamiento está en perfecta consonancia con el papel que la autora le otorga en la novela, recordándonos en ocasiones a Gandhi. En la superficie solo vemos a una mujer que ha dejado de comer carne, pero la estructura profunda es una gran transgresión. Hay un choque radical y directo contra el sistema establecido (convenciones sociales, reglas familiares…), no obstante lo mágico y genial de la novela es que su autora nunca lo verbaliza, no lo explicita. 
   Sí, Yeonghye es la protagonista que no tiene voz. Pero la sentimos, la tocamos, la vemos y la intentamos entender a través de lo único que nos muestra: sus imágenes oníricas (violentas y cruentas, como el episodio del perro que la muerde de pequeña y al que se ve obligada a comer para que cure su herida) con las cuales caemos de lleno en el surrealismo de la obra, y sus actos. Quiere escapar de sus terroríficos sueños, de la violencia intrínseca al ser humano, de su propia crueldad interior, de aquí que quiera “vegetalizarse”, transformarse en planta para evitar así cualquier tipo de violencia. Esta actitud nos recuerda el mito de Dafne y Apolo, en el que ella huye de la violencia sexual de Apolo transformándose en laurel, pero paradójicamente Dafne se violenta a sí misma con su metamorfosis. Yeonghye se convence de que es capaz de sobrevivir gracias a la luz, al agua y a la tierra. ¿Llega a padecer algún trastorno mental? Parece lógico pensar que a medida que aumenta su estado de inanición, su mente sufre. Pero, sin duda alguna, reivindica de forma brutal y tajante la deshumanización y esta es la postura más inquietante y nihilista de la novela: la negación del ser humano. 
   Yeonghye reivindica con rotundidad la muerte. No quiere seguir viviendo: “¿Por qué es tan malo morir?”, se pregunta. ¿No os parece dramático tener que optar bien por la supervivencia, bien por la muerte de Yeonghye? 
 Por Inma

jueves, 17 de enero de 2019

El sueño de Iván, de Roberto Santiago

Esta novela cuenta la historia de Iván,un preadolescentes al quien le encanta jugar al fútbol y quien va a conseguir disputar un partido único que enfrenta a niños de todo el mundo elegidos en una prueba contra un equipo formado por los mejores jugadores del mundo. 
 A lo largo del libro nos narran el paso de cómo se entera de la existencia del torneo,hace la prueba y juega el partido. 
 Hay un gran elenco de personajes muy distintos y con características muy personales y a la vez recurriendo a tópicos ,aparecen situaciones propias del día a día ,el esfuerzo ,la superación y una pequeña historia de amor entre el protagonista y su amiga de la infancia. 
 Personalmente me parece un libro muy fácil de leer y ameno aunque hay momentos del libro que te das cuenta de que es para un público joven, planteando situaciones un tanto infantiles. Aún así considero que es un buen libro, muy recomendable para pasar un buen rato.
 Por Jacobo, 1º Bac

martes, 15 de enero de 2019

14, de J. Echenoz

    Comezamos esta historia montando en bicicleta un sábado de verano de 1914.  O día pinta nubrado e con vento. Lonxe vese a silenciosa e calmada vila na que se poden vislumbrar algúns destellos de luz rebotando coas cubertas metálicas das casas.
    Non sabemos ainda o que nos espera. Pero como nos, tampoco saben nada os miles de xóvenes que sen pensalo demasiado estanse a alistar na guerra ese mesmo día.
14 conta a historia da incursión de Anthime, Charles, Padioleau, Bosses e Arcenel na Primeira Guerra Mundial. Cada un a vive ao seu xeito pero ninguén a disfruta, como tampouco non o fan os que a viven desde fora.
    O inicio marcarano as campás, as longas camiñadas, as novedosas metralletas e o uso de gases, e o final... O final rematará como xa nos ten acostumados este tipo de situacións; morte, masacre e destrución.
   Dende este clube histórico-literario do IES Xoán Montes queremos recomendar a todo o mundo esta lectura non só pola súa calidade técnica senón tamén pola reflexión que se pode extraer dela. Ademais, en xeral gustounos moito o estilo deste autor así como a atmósfera realista que presenta nesta historia; incluso houbo xente que contou algunhas anécdotas relacionadas coa guerra que viviron algún dos seus familiares. Segundo a nosa visión non hai nada tan estúpido como a guerra.
Por Enrique, 1º BAC


lunes, 19 de noviembre de 2018

Las brujas, de Roald Dalh


O pasado martes, 13 de novembro, tivemos a segunda xuntanza do noso club de lectura. Limos Las brujas, un libro de Roald Dalh. Deste autor xa leramos outras obras como Matilda, Charlie e a fábrica de chocolate ou Dany o campión do mundo, que foron os primeiros pasos lectores da Secundaria.
Coma na sesión anterior, a profe invitounos a uns “cruasancitos” recheos de chocolate e unhas chuches que tomamos sentados nos sofás da biblioteca mentres falabamos do libro.
Esta lectura resultounos entretida porque descubrimos seres distintos aos humanos, as aventuras eran interesantes e as reaccións das personaxes eran cómicas e inesperadas.
 É a historia dun neno “anónimo”: como seus país falecen nun accidente de tráfico, el ten que vivir coa súa avoa que residía en Noruega. No testamento que deixaron seus país indicaban que debía estudar nun colexio inglés, por iso toda a historia se desenvolve en Inglaterra. A avoa era unha gran coñecedora das historias de bruxas e lle ensina a recoñecelas: Hai que estar moi atento ao pelo ( levan perrucas e se rascan continuamente), ás mans (sempre levan luvas), aos pés ( non teñen dedas), á boca (teñen saliva azul)… e poden estar en calquera lugar! Nas vacacións pensaban viaxar a un lago noruegués onde a avoa veraneaba cando era nena, pero ela enfermou e tiveron que cancelar a viaxe. Foron un hotel cercano e… aquí se hospedaban as bruxas que estaban celebrando a súa xuntanza anual! A partir de aquí, suceden toda unha serie de aventuras que acaban de forma inesperada e sorprendente: nenos e bruxas convertidos en ratos? Tes que lelo se queres saber máis e non quedar coa intriga!
Parécenos moi adecuado para todos os lectores e lectoras da ESO porque é entretido e intrigante. Ten un final aberto que daría para unha segunda parte. Chamounos a atención que nin o neno nin a avoa tiveran nomes e tamén a relación que había entre eles: a avoa converteuse en nai e pai.
Por Kevin, José Luis e Ulices.

sábado, 2 de junio de 2018

El polizón del Ulises, de Ana Mª Matute

   
En 2014 un xuíz arxentino dictou unha curiosa sentencia - eu diría sensata – pola que obrigaba a uns pais a poñer fin ás súas disputas pola custodia dos seus fillos menores. O xuíz determinou que ambos proxenitores deberían ler un día por semana cos seus fillos O Principiño de Antoine de Saint-Exupéry na Corte de Xustiza, para “recoñecer aos seus fillos como persoas”. Ademais do clásico do escritor francés, tamén terían que ler os Dereitos dos Nenos e A ética para Amador de Fernando Savater.

    Tomamos a broma aos nenos, mandámolos calar, ou peor, pechamos as súas bocas – e de paso o raciocinio – con aparatos electrónicos e realidade virtual. Non falamos con eles, non lles contamos o que pasa nin o que pasou e non lles inculcamos valores (os de sempre, home, que non hai que matarse moito).

   Por iso o libro de Ana María Matute destaca entre todos os que temos lido este ano no Club de Lectura de 1º da ESO. Os personaxes son moi interesantes: un neno abandoado ao nacer, tres mulleres que o crían e un preso. Pero ningún deles son personaxes estereotipados. O neno non ten amigos nin vai á escola, as tías son tres irmáns con personalidades diferentes pero moi alonxadas dos arquetipos da época, e o preso é un tipo rudo de bon corazón.


   As tías educan ao neno en liberdade, pero con límites e deberes. Cada unha delas intenta inculcarlle ao neno o que máis estiman: a cultura, a boa educación e o traballo. Con estes alicerces o futuro estará ben asentado. Se ademais engadimos o amor á natureza e aos animais, a solidariedade e moita imaxinación, esta novela infantil non deixa indiferentes aos lectores.

   Para inculcar valores hai que falar moito cos fillos, procurando velos como interlocutores válidos. A iso referíase aquel xuíz arxentino.

   E se non, os nosos cativos pensarán, igual que O Principiño, aquilo de que “as persoas maiores non poden comprender nunca por si mesmas, e é molesto para os nenos ter que darlles sempre explicacións”.

lunes, 11 de diciembre de 2017

O Incrible caso de Barnaby Brocket , de Jhon Boyne

Receita caseira para problemas de discriminación 

 Se unha persoa sente frecuentemente a necesidade de medir aos demais polo modelo social imperante, ese que produce máis vítimas e infelicidade que as guerras, debe saber que se trata dunha afección moi común que pode ser atallada con remedios naturais caseiros ata erradicala para sempre. 


Se á patoloxía lle chaman “anormalidade” e presenta máis cabezas que a famosa Hidra - a anormalidade física (“que gorda te estás poñendo”), a social (“a onde vas con esas pintas?”), a vital (“30 anos e aínda non tes noivo?”), a moral (“non será que non che gustan os homes? Miña madriña!!!”) - o labirinto de posibilidades pasa a ser infinito. Ningunha persoa puido xamais cumprir con tantos requisitos de perfección: unha saúde envidiable, un adecuado benestar económico, unha estabilidade familiar perfecta, un recoñecemento social absoluto…Non existe a perfección, aínda que os mass media pretendan que comulguemos con rodas de muíño.

 Na obra O Incrible caso de Barnaby Brocket, John Boyne amósanos o verdadeiro rostro dunha traxedia mil veces agochada. En clave fantástica ese neno que flota representa a todos os cativos que son rexeitados polos seus país (e gran parte da sociedade) ante a evidencia de ser diferentes, anormais. 

 Pero o alumnado do club de lectura albiscou claramente a verdade: os anormais son aqueles que desprezan, que discriminan, que culpabilizan. Eses país que prefiren ocultar o problema, mesmo desfacerse del, poñen contra as cordas ao lector – somos o suficientemente fortes para afrontar determinadas complicacións na nosa existencia? Saberiamos nese caso dotar a un fillo das armas adecuadas coas que encarar unha vida chea de obstáculos? A resposta dos lectores cativos foi un rotundo si, avalando a firmeza do protagonista, que ao final decidiu convertir a súa diferencia en aptitude.

 Por iso, ante tanta barbarie e crueldade, dende o Club de Lectura recomendamos preparar unha infusión con respeto, cariño, empatía e boa educación. Unha vez feita, deixaremos reposar, e procederemos a lavados frecuentes de bocas e cerebros.

domingo, 8 de enero de 2017

La isla del padre, de Fernando Marías

Los recuerdos son como los libros. Solo importan los que permanecen”. Así comienza La isla del padre, de Fernando Marías. Y así es su relato: una hojarasca de recuerdos de infancia, juventud y madurez que tienen como punto de partida la muerte de su padre, Leonardo Marías. Las relaciones paterno-filiales son, por lo tanto, el eje central de la obra. A la trama principal, el autor suma la reflexión sobre el propio acto de escribir, en un concienzudo esfuerzo metaliterario: “las palabras que elijo para contar quién fue mi padre cuentan en realidad quién soy yo”. Fernando Marías va pergeñando remembranzas que habían permanecido en estado de latencia y que, a raíz del óbito de su padre, afloran y se sedimentan en la casa familiar en la que comienza y termina su obra, cerrando una etapa de su vida, enterrada en el monte Pagasarri. Comprendemos así el proceso de escritura de la obra, la novelización de su experiencia vital.
 A los recuerdos desvaídos, difusos, imprecisos…, se añade lo ficticio, lo novelado, por lo que no podemos hablar de pura autobiografía, sino fundamentalmente de ficción. La narración se nos presenta, en ocasiones, confusa porque el lector camina entre recuerdos nebulosos, sin que estos queden lo suficientemente claros como el alcoholismo del hijo apenas sugerido o la estancia del padre en Madrid y en Buenos Aires. 
El libro es un homenaje al padre, sin embargo más que una elegía, es un canto a la vida que compartieron con sus altibajos. El autor idolatra a su padre, marino de profesión y casi siempre ausente por sus largos y, para el niño Fernando, fantásticos viajes, poblados de piratas, maleantes y leyendas. Escribe, en suma, para redimirse del tiempo perdido y no aprovechado con ese héroe misterioso -su padre- que se convierte en su referente vital.
 La evocación conduce al lector a diferentes espacios: al Bilbao natal del escritor, en el que destaca el monte Pagasarri, símbolo de la unión entre padre e hijo; a Lekeitio, donde rememora los veranos de la niñez; y al Madrid de los años setenta, en el que el joven Fernando comienza sus estudios. Los espacios recordados cobran gran importancia en el devenir del relato. En un ir y venir continuo entre Bilbao –ciudad de la infancia- y Madrid –ciudad de la juventud y madurez- el tiempo fluye inexorablemente. Solo el tren en el que recorre este camino se convierte en signo icónico del eterno presente: “en este libro el tren será terreno neutral en la guerra del Tiempo”. Otro espacio de significado vital es la casa familiar de Bilbao, la cual cobra vida, se humaniza a los ojos del escritor: “me ha llamado, ya solitaria, para que escriba aquí. Es ella la que me ha conducido por el pasillo hasta la mesa del pasado donde escribo. Es ella la que ahora me hace ver que soy la última persona que la habitará. Pero solo mientras escriba. Luego, apenas termine este libro, la casa morirá”. Un padre ausente, una casa que se cierra, un libro terminado y una etapa de la vida finalizada. 
 Desde el punto de vista narratológico, el juego de la temporalidad parece un arte. Son continuos los saltos temporales –analepsis, prolepsis- que se suceden a lo largo del relato, mostrándonos esa relación que comienza con el Miedo Mutuo “que desde el primer momento nos tuvimos mi padre y yo”, que impide que abran sus corazones y que gracias al regalo del reloj y al abrazo, a la Revolución Rusa y, sobre todo, al cine acaba desapareciendo para convertirse en complicidad. El cine es uno de los temas que nutren la novela y que forjan la personalidad fantaseadora del niño Fernando, que se convierte en un cinéfilo y en un futuro contador de historias. Por la obra “visionamos” desde La venganza de Ulzana, Grupo salvaje, El puente sobre el río Kwai, Los pájaros, de Hitchcock… hasta series como Bonanza, retrotrayendo al lector maduro a sus recuerdos de infancia y juventud. Vivimos en este sentido un viaje interior con el autor: sus recuerdos son también, en cierto sentido, nuestros recuerdos.

sábado, 25 de junio de 2016

As zapatillas rotas, de X. Quiroga

É esta a quinta novela publicada por Quiroga, despois dalgunhas delicias narrativas como Era por setembro ou Atuado na braña. Toda a súa produción literaria comparte marcos narrativos ou preocupacións existenciais que logran conmover ao lector, ben por proximidade paisaxística, ben por experiencias vitais, ben por reflexións sobre a vida cotiá. 
Nesta obra publicada no 2014 e que recibiu o Premio da Crítica, trata moi diversos temas configurados ao redor da historia dun ancián e un home de mediana idade. A súa breve andaina, desenvolta nun marco temporal de poucos días, acolle, sen embargo, a historia dunha vida ou mellor de varias vidas, as dos seus protagonistas. O tempo interno ensancha ata os duros tempos da guerra civil e a posguerra. Unha historia presente e pasada, que desenvolta na zona da Ribeira Sacra, envolve unha peripecia vital onde o amor aboca os seus protagonistas a unha historia repetida, como se o fatum se apoderara de eles. Nesta obra o amor faise “maxia”.
 Moitas críticas, implícitas e, ás veces moi explícitas, aparecen recollidas nas súas páxinas. Destaca especialmente a que se fai aos medios de comunicación que terxiversan a realidade e buscan o máis morboso da situación, sempre co interese de acaparar a noticia. Pero tampouco libran a igrexa, os políticos, o trato á terceira idade, a crise, as axudas á dependencia… 
Dende o punto de vista formal,o léxico está moi coidado e mostra unha perfecta adecuación entre os personaxes e a súa forma de falar, son os diálogos unha maneira máis de caracterizalos. Destaca a tenrura coa que son tratadas Lola e Mirian, a anciá e a asistenta social. 
Estupenda novela para gozar este verán¡

miércoles, 17 de febrero de 2016

El tío Petros y la conjetura de Golbach, de A. Doxiadis

O autor deste libro, Apóstolos Doxiadis (Australia, 1953), é un matemático e escritor grego. Comezou os seus estudos na Universidade de Columbia e, máis tarde, se graduó en matemáticas aplicadas ao sistema nervioso en París. Con todo, é máis coñecido pola súa faceta como director de cinema e novelista. Nas súas novelas combina ficción con temas matemáticos.
O protagonista deste libro é un mozo grego que descobre por casualidade que o seu ancián tío Petros ,que agora reparte o seu tempo entre o seu xardín e o xadrez e que é comunmente denominado como a ovella negra da familia,  foi no seu tempo un gran matemático; catedrático das mellores universidades e amigo dalgúns dos mellores matemáticos do século XX. 
A partir deste momento, o protagonista tentará desvelar o por que do retiro voluntario do seu tío e de que, a pesar do seu indubidable talento, non chegase a publicar nada relevante no campo da investigación matemática. Ao mesmo tempo, a súa fascinación polo seu tío lévao a intereresarse polas  matématicas. 
Con todo, o seu tío non está disposto a permitir o seu fracaso e pídelle que demostre unha aparentemente sinxela proposición matemática para determinar se ten realmente un talento excepcional cos números. A pesar do seu traballo, o mozo é incapaz de demostrar a proposición e o seu tío obrígao a asinar un documento no que xura que xamais estudará matemáticas. O que o non sabía aínda era que a proposición que o seu tío lle expuxo non era outra que a conxectura de Goldbach, un dos maiores enigmas das Matemáticas e ao que o seu tío dedicou toda a súa vida sen aparente resultado.
Pareceunos un libro moi interesante que, máis que tratar a relación entre tío e sobriño, trata a relación do home coas matemáticas, unha relación que pode ser fonte de éxito pero tamén de fracaso. Por outra banda, é un libro moi fácil de ler, xa que, aínda que trata temas matemáticos complexos, explícaos con gran sinxeleza e en ningún momento pérdesche na trama.
Por Alba R., 1º BAC