Mostrando entradas con la etiqueta Soidade. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Soidade. Mostrar todas las entradas

martes, 19 de febrero de 2019

Xa non estou aquí, Iria Misa

    O día 19 de febreiro o club de lectura de terceiro e cuarto reunímonos para conversar sobre o libro “Xa non estou aquí”, escrito por Iria Misa, docente que parece que coñece moi ben aos adolescentes. 
    Nel, preséntasenos a vida dunha rapaza chamada Ánxela que, dende que coincide con María, da un xiro de 360 grados. Esta novela fala de sentimentos universais: da necesidade de pertenza a un grupo, do amor, da soidade e da morte... Dende diversos puntos de vista ponse de manifesto o cariz tan distinto que pode tomar a realidade dependendo dos ollos de quen a mira. 
   Este libro non foi ben recibido, xa que pensabamos que a autora mezclou demasiadas cousas, como mortes con relaciones amorosas que a nós non nos tiñan sentido. 
   Houbéranos gustado máis un xiro dos acontecementos, porque, como en “Crónica de una muerte anunciada”, sabíase dende o principio o que lle acontecera á protagonista. O que non se sabía era como sucedera. 
    Aínda que nos pareceu un libro “confuso”, gustounos que se foran alternando os capítulos, tratando un o presente dende diferentes puntos de vista e sendo o seguinte un flashback. 
    En conclusión, a gran maioría non lles pareceu un libro ao noso nivel de lectura e pensamos que era demasiado predecible. 
    Aínda así, recomendámolo xa que pódese pasar un bo tempo de lectura e é unha novela sinxela e rápida de ler, pero aconsellamos que se lea lentamente para poder entender todas as ensinanzas acerca da vida que a autora intenta explanar. 
Por Sofía, 3º ESO

viernes, 20 de noviembre de 2015

La música del azar, de P. Auster

Un curso máis o club de lectura de adultos do noso centro comeza a súa andaina lectora na procura de novos camiños literarios. Volven, entrañables e amenas, as xuntanzas dos martes polas tardes arredor dun café e duns doces cargados de azucre e de agarimo, de coco e fraternidade, de lambonadas e pleitos literarios. 

 
Abrimos o ano cun libro de Paul Auster, La música del azar, que sen ser unha das súas obras de máis sona, é un libro que ben reflicte o imaxinario do seu autor. Somos donos do noso destino ou é o azar, o fatum, quen dirixe os nosos pasos na vida? É o diñeiro un elemento liberador na procura dese ansiado soño americano? Son as estradas que percorren os EE.UU unha metáfora da existencia humana? Formulámonos estas e moitas outras cuestións, mentres Jim Nashe, o protagonista, dá un xiro radical a súa vida. "Por azar" recibe unha herdanza inesperada que lle permite conducir un coche recén adquirido que se convirte no epicentro dun camiño sen retorno onde atopa  a outros personaxes perdidos ou desorientados.
Situacións kafkianas, mans de cartas onde se pon en xogo toda unha existencia, millonarios excéntricos que habitan unha casa misteriosa, muros que aíllan vidas ou sons dunha música cautivadora e purificadora, son elementos que conviven nunha novela entretida e recomendable na que o lector pecha as portas entreabertas que lle deixa o seu autor.

domingo, 21 de diciembre de 2014

Silencio, de Fran Alonso

O xoves 18 de decembro,  reunímonos unha vez máis o club de lectura para falar sobre o libro Silencio . 

É unha historia que trata sobre un home que vive en Galicia e que se mudou a Madrid para buscar traballo como periodista.  Vivía nun piso moi solitario e no piso do lado, sempre sucedían feitos moi estranos, que moitas veces, deixábano ata sen dormir a causa da dúbida e da preocupación. Porén, el non facía nada para saber cal era a orixe de tales ruidos. Só maquinaba sobre eles.

Nós, ao falar sobre esta historia , chegamos a conclusión de que o autor nos quere transmitir a soídade que se pode chegar a sentir e que aceptamos feitos que nos parecen normais (como o de o ruído e os feitos estranos no piso de al lado) xa que o temos visto moitas veces. Cousa que mesmo non se debería facer porque, tal e como nos sorprendeu esta historia co seu final (o asasanito do neno que vivía no piso de al lado por o seu pai , e os ruídos que finalmente descubrimo que foron para disimular a tortura que lle facía ao neno) non sempre é normal o que sucede nin sucede o que creemos que é.

Por outra banda, algúns opinaron que era moi esaxerado que o home quedárase sen durmir a consecuencia dos ruídos que escoitaba e que lle afectara tanto na súa vida. Xa que, paradoxicamente, os sonidos que chegaban da casa do lado chegaron a obsesionalo de tal xeito que incluso modificou os seus hábitos de vida. Pero, non foi máis aló. Non quixo saber nada máis.

En xeral, pensamos que a mensaxe que transmitiu o autor é moi certa mais tamén que a historia foi demasiado cansina na súa lectura.

Por Mouna

martes, 22 de abril de 2014

Una forma de vida, de A. Nothomb

Si en la anterior reunión habíamos comentado dos lecturas antibelicistas, este no lo es menos, pero desde una perspectiva diferente. En este caso, la autora y narradora inicia una relación epistolar con un soldado en la guerra de Irak, Melvin Mapple, que dice haber leído todas sus novelas. A lo largo de sus páginas el lector va conociendo los entresijos de esta relación y a este hombre que decide engordar como forma de rebeldía contra el ejército. Pero la situación se va complicando tanto que al final la historia da un vuelco sorprendente. Luego te asaltan las dudas, ¿será real esta historia? Porque lo que sí sabemos es que hay autores que se cartean con sus lectores. ¿Qué busca la autora? ¿Hablar de sí misma o, simplemente, convertirse en un personaje de su propia obra? Este punto es lo que a algunas no les ha acabado de convencer y que ha levantado serias críticas.
 En fin, una historia que trata de la falta de comunicación, de la soledad, del oficio de escritor, todo ello con grandes dosis de ironía.

domingo, 9 de marzo de 2014

La niña silencio, de C. Roumiguiére y Del color de la leche, de Nell Leyshon

"A de alondra, B mece al bebé, C como un cisne...La niña derrama sus palabras y salta a la rayuela de su vida"
"y ahora ya he terminado u no tengo nada más que contarte.
así que voy a terminar esta última frase y voy a secar mis palabras donde la tinta forma unos charcos al final de cada letra.
y entonces seré libre"


Así terminan las historias que hemos leído este último mes. Dos historias  cuyas autoras han sabido dar luzy voz  a estos seres perdidos en los márgenes de la sociedad y dos niñas que han encontrado en la comunicación, en las palabras y en la escritura su liberación.
En la primera de ellas, La niña silencio, se aborda el tema del maltrato infantil de una manera simbólica con esos "lobos", "la guarida", "los días azules y rojos" y  el poder de la palabra verbalizada: "Sin sus lobos ella no existe, tiene que protegerlos", cuando lo natural, a los ojos del lector, sería lo contrario. Al menos, eso sí, el lector descubrirá un final esperanzador.
Del color de la leche, la protagonista, Mary, nos cuenta su historia en primera persona. Su estructura- que a mí me recordó la de El Lazarillo de Tormes por la explicación del "caso"- viene marcada por el paso de las estaciones del año en la Ingalterra del siglo XIX. A través de las páginas que Mary escribe conocemos a su familia: un  padre autoritario que se queja de que su mujer no le ha dado hijos varones, el abuelo, al que tienen marginado y al que apenas ayudan que resulta ser el único personaje que trasluce algo de ternura; el vicario y su mujer, en los que Mary creía que iba a encontrar el calor que le faltaba en su familia y que a medida que van sucediéndose los acontecimientos resultan inquietantes y la misma Mary, que ha nacido albina y coja, pero que se convierte en un personaje inolvidable por rebelde y provocadora, que a toda costa quiere aprender a leer y escribir para reproducir ese ambiente frío en el que habitan los desposeídos- esas mujeres que han trabajado en el campo hasta la extenuación y que no han tenido derecho a la educación- y que necesita de forma urgente conocer las palabras para poder contarnos su dolor de una manera desgarradora.
Como casi siempre, durante nuestras sesiones, surge la inquietante pregunta de si nuestros alumnos serán capaces de comprender estas historias. Quizá, en breve, lo sabremos.

lunes, 3 de marzo de 2014

El libro de los relatos perdidos de Bambert, de J. Reindhardt

A proposta de xaneiro para o Club de lectura dos pequeniños das Estantigas foi El libro de los relatos perdidos  de Jung Reindhardt, unha obra que foi acollida, de xeito inesperado, con disparidade de criterios.
            Pese a todo, o debate da reunión centrouse na evidencia de que o verdadeiramente interesante deste libro non era tanto a forma e o contido dos relatos senón a intención do autor á hora de escollelos.
            En xeral, todas as alumnas déronse conta de  que o fío condutor que une os contos non é outro máis que a denuncia contra a soidade e a marxinación, encarnadas ambas realidades na figura dese escritor culto
            Un mundo para a reflexión o do desventurado Bambert, sorte que un raio de esperanza vén ao noso encontro dende a tenda situada na planta baixa
, pero contrahecho, que escribe sobre un mundo no que a violencia e a inxustiza social son o pan noso de cada día. Relatos como o ubicado en Saraievo ou o dos nenos xudeus dos campos de concentración non deixan lugar á dúbida: o desasosiego apodérase de nós ante imaxes  mil veces divulgadas e sempre aterradoras.