SWEET SIXTEEN, de Annelise Heurtier

Baseada nos Nove de Little Rock (Arkansas), nos anos 50 en Estados Unidos, narra un mesmo feito, a integración dos rapaces de cor nos institutos do sur de EE:UU, dende as perspectivas de dúas rapazas de dezaseis anos, que pese a habitar na mesma cidade, viven mundos completamente distintos. Grace é unha rapaza de boa familia, cunha vida fácil e resolta, cuxo maior problema son os estudos, a súa apariencia e a popularidade. Por outra banda temos a Molly, que vive cada día as discriminacións típicas da época contra a xente negra, que ten que soportar ser menospreciada constantemente, e non ten permido mesturarse co resto da sociedade.

Sin embargo, están destinadas a coñecerse dende que Molly se presenta voluntaria para un proxecto, que trata de igualar a educación para ambos enviando a unha escola de brancos a un grupo de rapaces negros. Así, durante todo o verán, Molly, igual que o resto dos seus compañeiros sofre numerosos insultos e ameazas. Finalmente, a pesar de todos os esforzos de outra xente para evitalo, chegan á escola, pero incluso ahí sofren gran cantidade de abusos por parte dos seus compañeiros. Sin embargo, Molly é capaz de obter a forza necesaria para seguir adiante, pensando o gran paso que ese xesto significa para os seus dereitos e os de miles de persoas máis.

Pola súa parte, co comezo da escola, Grace segue coa súa vida cotiá, e intentando constantemente de conquistar ao irmán dunha das súas amigas. Eso sí, prestando atención ao mal trato que reciben os novos compañeiros, cousa que lle chama atención, pois a pesar do desprezo que lle foi inculcado, non é capaz de entender a qué se debe ese odio contra persoas que non fixeron nada malo. Segundo vai pasando a historia, e ao presenciar a situación tantas veces, decide apoiar á causa con pequenos xestos como unha sonrisa, ou tan só un simple hola, pero que leva a contraria aos pensamentos racistas do resto de persoas, pero ao final da historia sofre as consecuencias.

Este libro, que está baseado nunha historia real, fíxonos pensar que aínda hoxe moita xente sofre ataques racistas, únicamente debido á cor da súa pel. Pero, fai pouco máis de cincuenta anos, non se reducía aos ataques verbais, e a veces incluso físicos de certas persoas, senón que era un acoso e marxinación levado a cabo por todo o resto de persoas. Molly ensinanos o importante que é a loita polos dereitos e pola igualdade, ademáis dunha inxustiza que foi real fai tempo. Con Grace, decatámonos da importancia que ten un só xesto a favor dunha causa, e que o maltrato non debería ser aceptado contra ninguén, sin importar se é da nosa nacionalidade, xénero, cor de pel…

 Por Alba, 4º ESO

A clase, de Fr. Bégaudeau

 A novela está ambientado nunha escola dos suburbios da cidade de París amósasenos un pouco a vida dun profesor de francés, que debe ensinar a moitos adolescentes coas mesmas poucas gañas que el de estar nese lugar. O comportamento do alumnado fai que a moral deste profesor mal pagado acabe polo chan. Demasiadas culturas agrupadas nun pequeno espazo crean o microcosmos dunha Francia contemporánea. 

 Aínda que sendo un libro cun tema psicolóxico que a dicir verdade nos incumbe bastante, non foi un libro que gustase moito, mais que nada pola maneira de contarse que outra cousa, porque o libro resultounos pesado de ler e fixo que non nos gustase demasiado. Aínda así, na reunión discutimos como nos sentiamos nós, que estudamos nun instituto cunhas realidades sociais moi distintas ás dos protagonistas, con respecto ao ensino-aprendizaxe, as relacións cos compañeiros e a nosa vida como adolescentes. 

 Esta historia foi levada polo director Laurent Cantent á gran pantalla. Aquí podes ver un tráiler da 

mesma.

  Por Abraham, 1º BAC

Pulgarcita, de Michel Serres

   El libro propuesto para esta ocasión ha sido un ensayo del filósofo Michel Serres. Siempre leemos ficción en los clubs de lectura y quizá ya era hora de cambiar de género y de tema.

   En 123 páginas, el autor hace un repaso al mundo al que le está tocando vivir a todas las denominadas “pulgarcitas”, es decir, a todos esos jóvenes que usan permanentemente sus móviles inteligentes y que ya pueblan nuestras aulas.

   Sabía que este libro traería consigo una animada reunión y así fue. En un momento en el que hay posturas tan contrapuestas sobre el uso y disfrute, en los centros educativos, de dichos aparatos, la discusión estaba servida.  

Entre otras cosas, porque el escritor realiza una comparación entre el tiempo que a nosotros nos ha tocado vivir y el tiempo en el que estos jóvenes están viviendo. Hace un descripción de ellos- occidentales- “ Ella o él admira únicamente una naturaleza como la Arcadia, la del ocio o el turismo. Vive en la ciudad (…) habita un mundo más lleno. Aquí su esperanza de vida se acerca a los ochenta (…) ya no conocen, ni las mismas edades de la vida, ni el mismo matrimonio, ni la misma transmisión de bienes (…) ni él ni ella han conocido la guerra (…) estos chicos habitan lo virtual”, en resumen, los/las pulgarcitos/-as no perciben la vida como la percibimos  los adultos.

Tampoco se escapan a sus críticas la escuela, la sociedad que los mayores hemos forjado para estos jóvenes. Y a pesar de todo, este libro destila optimismo, tanto que a él  “me gustaría tener dieciocho años, la edad de Pulgarcita y de Pulgarcito, porque hay que rehacerlo todo otra vez, está todo por inventar.”

   En nuestra larga diatriba salieron asuntos como: la falta de respuestas, el aislamiento social y físico que puede acarrear el estar hiperconectado, cómo serán sus relaciones y su futuro o el hecho de que su contexto espacio-temporal como profesor de una universidad americana y el nuestro poco o nada tienen que ver.

   Nuestro papel como docentes con la llegada de internet está cambiando y seguro que no se parecerá en nada al que en los últimos dos siglos estábamos repitiendo: ya no somos proveedores de conocimientos, sino que pasamos a ser mediadores que tendremos que enseñar  estrategias, procedimientos para aprender a aprender en esta sociedad en cambio permanente. Pero nosotros también sabemos que información, conocimiento y saber son cosas distintas y quizá aquí es donde radique nuestra labor. Labor para la que se necesita TIEMPO.

   Altamente recomendable su lectura.

Cine e Literatura: A lingua das bolboretas, de Manuel Rivas

 


Coa lectura dun dos contos máis famosos de Manuel Rivas comezou unha nova andaina neste club de lectura. Este curso imos intentar compaxinar dúas artes, a literatura e máis o cine: dúas linguaxes, dous códigos, dúas formas de facer arte.
Os alumnos de 3º C levaron a cabo unha pequena investigación nunhas  sesións previas á lectura para entender o contexto socio-histórico dunha obra de ficción que reflicte e transcende un momento definitivo da nosa historia: que é unha república, como se organizaba a sociedade do ano 36, cales eran os costumes, cal era o panorama político do momento... Tamén leron outros contos de Que me queres amor? para situar e entender a historia cinematográfica e valorar axeitadamente a narrativa do autor.
Unha vez proxectado o film analizaron o tratamento que Cuerda, o director, fixo do conto.
Toda unha experiencia que esperamos repetir cunha segunda obra.
Emoción, tenrura, rabia, inxustiza, tristeza,comprensión foron os termos que os rapaces elexiron para definir a relación entre o neno Moncho e o seu mestre Don Gregorio.