Mostrando entradas con la etiqueta Supervivencia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Supervivencia. Mostrar todas las entradas

lunes, 20 de junio de 2022

Lo que pensamos, lo que hicimos, de Lea-Lina Oppermann

     Vivimos nun mundo de sobresaltos preguntándonos cando volverá a ocorrer a  seguinte matanza nun colexio, nunha mesquita, nunha sinagoga… Se ademais a mala fortuna cébase  sobre nenos ou adolescentes, a sociedade sofre, dase golpes de peito, amosa as súas condolencias e volve ás súas casas ata a próxima vez. Non queremos buscar a orixe, pero o xerme do odio e a indiferenza está oculto na colectividade, nas familias cunhas normas laxas e nos colexios que actúan como garderías. E, mentres tanto, seguen medrando e educándose ao amparo das redes, onde aprenden a opinar, a calificar e a odiar.

   A novela de Oppermann é creíble e sorprendente, dá a sensación de que é unha representación, non un relato. Os actores comparecen por separado nos distintos actos arroupados por un coro que ten unha vista panorámica da situación: están sós pero acompañados. Cada personaxe debe encararse co seu fado, unha proba final na que están espidos frente ao destino como os heroes clásicos. E de ahí sairá unha lección de vida.

    Só esperamos que todos os adolescentes poidan ler este libro.

martes, 13 de abril de 2021

Lo que pensamos, lo que hicimos, de Lea-Lina Oppermann

Este libro trata sobre un atentado en el cual una mujer armada (exalumna y disfrazada de hombre) consigue acceder a la clase de matemáticas de un curso de alumnos, quien ella previamente conocía perfectamente. La mujer obliga a los alumnos presentes a cumplirle varios deseos relacionados con la vida personal de los alumnos, para una vez leído el último deseo suicidarse. El libro nos presenta varias disyuntivas morales en el momento el que los alumnos tienen que decidir si abrir a la niña, o dejarla fuera, además de varios momentos de mucha tensión y desconcierto, por ejemplo en el momento que ordenan matar a un alumno.
 En mi opinión creo que este libro es muy interesante y llevadero. El aspecto que más me gusto de él, es el hecho de narrar un suceso trágico visto desde tres puntos de vista, el profesor, Mark y Fiona. 
 En cuanto a los personajes, con el que más me identifiqué fue con Fiona, debido a que en casi ningún momento puso en duda sus morales.
Por Olalla, 3º ESO

lunes, 4 de noviembre de 2019

Zenobia, de Dürr Horneman

O luns día 4 de novembro, reunímonos no club de lectura de 4ºESO, 1º e 2º BAC para comentar unha novela gráfica chamada “Zenobia”. Con ela comezamos a andaina deste novo Club que pon en relación a linguaxe da literatura coa das imaxes. 
 Esta novela, escrita por Dürr Horneman e editada por Bárbara Fiore, cóntanos a triste historia dunha xoven nena. A protagonista está a viaxar nunha patera baixo a gran tormenta e, de súpeto, unha ola tira a todos os viaxeiros ao mar. Mentres a nena se afunde, os sucesos dos últimos días pasan fugaces pola súa cabeza. Estes recordos reflexan a marcha dos seus pais, o paisaxe caótico que observou ao sair do seu fogar,o rencontro co seu tío, o momento de subir na patera... 
 Ao longo do libro sucédense unha serie de impactantes imaxes que varían a súa cor segundo a antigüidade dos acontecementos. Todas elas transportan no seu significante a dor e os perigos da inmigración. Tamén podemos ver como intentan transmitir importantes valores. Lendo este relato dámonos conta do pouco valor que lle damos ás cousas ao ver como os pasaxeiros da patera comparten desesperadamente un anaco de comida; observamos a imperante necesidade de marchar do país, e non precisamente para robar os nosos cartos ou arrebatarnos postos de traballo... 
 Na nosa opinión esta novela gráfica é moi boa xa que é capaz de transmitir mediante debuxos que cousas realmente teñen valor, a situación de desesperción na que viven os inmigrantes... E, aínda que este tema sexa tratado frecuentemente na televisión, todos estamos de acordo en que esta novela transmite máis realidade que todas as noticias que vemos no noso día a día. Isto se debe a que esas noticias moitas veces intentan convencernos de que os inmigrantes teñen vantaxes con respecto a nós, cando isto é unha mentira. Os momentos de reflexión e o sorprendente das súas imaxes fan que pague a pena lela.
 Lucía Villapol (4º ESO)

lunes, 20 de mayo de 2019

Relato de un náufrago, de G. García Márquez

    A sétima lectura deste curso supuxo outra novidade lectora para este grupo de alumnos e alumnas. Esta vez nos atopamos ante unha reportaxe periodística dun dos mellores escritores de todos os tempos, Gabriel García Márquez. Relato dun náufrago recolle os feitos ocurridos realmente durante un naufraxio, velaí a novidade: é a primeira vez que o alumnado ten que cambiar a perspectiva lectora e enfrontarse a un relato testimonial, reconstruído en primeira persoa, sobre o afundimento no Caribe dun barco da Armada colombiana.

    Esta é a impresión de Ulices, un alumno deste grupo:
“ Este relato es un excelente reportaje escrito por García Márquez y contado por Luis Alejandro Velasco que era un soldado de la marina colombiana que el 27 de febrero de 1955 salía desde Mobile, EE.UU, con rumbo a Colombia. El ARC Caldas contaba con una tripulación de ocho marineros. El 28 de febrero se da a conocer la noticia de que un barco de guerra se había hundido en el Caribe a causa de una tormenta. Los  datos que nadie conocía era que el protagonista había sobrevivido y que el barco no se había hundido por causa de la tormenta, sino por el peso de la carga de contrabando que traía (lavadoras, frigoríficos…)
 
    Así comienza la aventura de Luis Alejandro en el mar donde pasó 10 días sin comer ni beber. Tuvo que luchar con tiburones, con el hambre y con su propia fe. Su única compañía fueron las gaviotas perdidas mar adentro. Finalmente ve tierra, aunque piensa que es una alucinación debido a sus extremas condiciones, su fe le da fuerzas para luchar contra las olas. Fue encontrado por una chica y llevado al hospital. Los reporteros tenían prohibido hablar con él, salvo uno que se coló y consiguió unos dibujos. Finalmente, pasó al olvido toda su aventura”

    Todo un descubrimento para estes rapaces. 

martes, 9 de abril de 2019

La pirámide de las necesidades humanas, de Carolina Solé

 

O día martes 9 de abril, no club de lectura reunímonos un grupo de alumnos de 3º e 4º para comentar un libro chamado: A pirámide das necesidades humanas.
   Este libro, que ten como autora a Caroline Solé, cóntanos a historia dun adolescente que fuxíu da súa casa vítima do maltrato dun proxenitor e atopou nas rúas de Londres o seu cobixo. O noso personaxe principal fai algún amigo e vive unha mala vida nas sucias rúas desta cidade.Todo isto mentres participa nun reality show que cuestiona a súa calidade de vida dependendo do nivel de satisfacción das súas necesidades básicas. A medida que vai superando os distintos niveis do reality pese a súa mala calidade de vida, aumentan as miradas críticas e o número de falsas amizades que se proxectan na ventá de “amigos”. 
    O libro podería dividirse en dúas partes. Por un lado mostraríase a verdadeira personalidade do protagonista, que é un soñador ó cal lle resulta difícil acostumarse á vida realista. Polo outro, veríase unha crítica á sociedade que vive do postureo e dos falsos amigos de Internet. 
   Na nosa opinion xeral “La pirámide de las  necesidades humanas” é un bo libro que transmite dunha forma facilmente comprensible os conceptos da pirámide de Maslow. Aínda que ás veces resulte algo aburrido polo seu carácter lineal, as reflexións sobre a vida, as necesidades excesivas da xente e a adición ás redes sociais que aparecen nel fan que pague a pena lelo.
Por Lucía, 3º ESO


lunes, 3 de diciembre de 2018

La isla del tesoro, de R. L. Stevenson

   La isla del tesoro nos narra la historia del pequeño Jim Hawkins, que se ve involucrado en una aventura de piratas. 
   Todo comienza con la llegada del capitán Billy Bones a la posada de su familia. Tras la muerte del pirata, Jim descubre un mapa en su baúl. Junto al doctor Livesey y al caballero Trelawney, deciden reunir una tripulación y emprender el viaje en busca del tesoro. 
   Esta novela ha sido una lectura muy amena, que he disfrutado lentamente pero con entusiasmo.   Desde el principio, la historia te atrapa. Quieres conocer ya la resolución del misterio. Hacia la mitad del libro, hay un parte que es más densa: esto se debe a la gran cantidad de personajes, que me resultó liosa. Según avanzas, te acostumbras porque te familiarizas con ellos.
   Los personajes están muy bien construidos, especialmente los principales, que son muy redondos. Mi personaje favorito es, sin duda, John Silver. A pesar de que representa el papel de "malo", conocemos también sus facetas buenas. Por ejemplo, lo cariñoso y protector que es con Jim. Entre ambos surge una relación de amistad conmovedora. Resulta imposible no cogerle cariño al pirata. 
  También he de destacar a Jim, del que podemos ver su evolución a lo largo de la obra. Pasa de ser un niño muy inocente a convertirse en un joven avispado, que engaña a los piratas y demuestra su valentía en numerosas ocasiones.
 A pesar de ser una novela de aventuras, lo personajes son muy realistas. La madurez de Jim nos puede recordar a la de cualquier chico, pero en un plano totalmente distinto. 
  Hay personajes que me parecieron más flojos. Livesey, a pesar de ser uno de los protagonistas, nunca lo llegamos a conocer en profundidad. Aunque entiendo que la trama no lo permite, ya que contiene mucha acción (la cual es fundamental para el desarrollo de la historia). 
   Mi parte favorita ha sido el desenlace. Es inesperado, el hallazgo del tesoro fue muy distinto a lo que me esperaba. Además está bien cerrado, deja todos los cabos bien atados.
   En relación con la adaptación al cine, creo que es bastante fiel al libro. Es entretenida e intrigante. Muchos pasajes de la novela están retratados casi igual en la película. Es normal que omitan capítulos, porque la película sería demasiado larga. Los actores son muy creíbles. Pero, a pesar de la calidad de la película, disfruté más la lectura.
   En conclusión, La isla del tesoro me ha gustado. Creo que es un clásico que todos deberíamos leer porque, como dijo mi profesora, influye en muchas obras posteriores. Incluso hubiese preferido leerla hace unos años, es muy recomendable para niños. Empezamos el club de lectura con buen pie.
Por Alba, 1º BAC