Mostrando entradas con la etiqueta Escravitude. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Escravitude. Mostrar todas las entradas

lunes, 27 de abril de 2015

Literatura e cine: IQBAL MASIH, lágrimas, sorpresas y coraje.

Cando no mes de marzo os alumnos de 3º comezaron a ler esta historia, un día en metade dunha clase me espetaron: “Este libro que estamos lendo, non ocorreu, non é real, verdade?” Desconcertada por completo ante tan inesperada e inoportuna pregunta non souben que responder. Se lles dicía que estaba inspirada nuns feitos reais como a vida mesma, non ían querer seguir lendo sobrepasados pola historia desgarradora do pequeno protagonista, así que optei por orientalos cara ao gozoso da lectura e aprazar o resto para a xuntanza posterior. Feito este paréntese, a lectura individual rematou renegando a todas horas do cruel final e do mal que acababa porque o pequeno non podía seguir coa súa actividade.
 Chegado o momento de conversar conxuntamente sobre as súas impresións, chegou o momento tamén de descubrir quen era realmente o noso protagonista. Un mundo novo apareceu naquela sesión: toda a súa percepción apocalíptica do que sucedía entorno a Iqbal Masih mudou nunha enorme admiración, e os éxitos obtidos e os camiños abertos por este neno para outros nenos do mundo triunfou sobre o final desta apaixonante lectura. Todo era interesante: como era posible que a súa familia o vendera para celebrar unha voda, como se pode sobrevivir nun mundo tan hostil, como puido escapar do taller, como chega a Europa a denunciar a realidade das alfombras…
 Este debate deu para moito, sobre todo porque cada resposta nos levaba a un documento no que buscar a información desexada, avivou a necesidade de saber por eles mesmos quen era realmente este neno e se o que leran coincidía realmente co que o autor do libro lles contara. Non foi fácil introducir o tema da ficción literaria, pero finalmente o punto de vista multiperspectivista da narración axudou a que diferenciaran, ou iso creo, entre realidade e ficción. 
Se tivéramos que escoller dúas palabras para resumir esta experiencia lectora, sen dúbida serían “descubrimento e emoción”.

miércoles, 6 de febrero de 2013

¡Qué blanca tan bonita soy!, de D. Verroen


    Hoy ha echado a andar nuestro club, el de profes. Un club que nace para compartir lecturas, las mismas que hace nuestro alumnado: la denominada “literatura infantil y juvenil”. Quizá la idea surgió por esa necesidad que tenemos de tratar de entender y saber lo que ellos leen para tratar de acercarnos  y de conocer sus gustos, lo que les emociona o les produce rechazo.
Mapa del tráfico de esclavos desde 1500-1900
    Hemos comenzado con cierto nerviosismo y mucha ilusión, porque desconocemos qué nos a va a deparar cada lectura, qué interpretaciones hará cada una, si el libro elegido gustará, si nos sentiremos cómodas, si perderemos el pudor a hablar en alto de lo que hemos sentido, de los que hemos pensado, de lo que nos ha evocado…
    En nuestra primera sesión, hemos comentado Qué blanca tan bonita soy, del escritor D. Verroen, que obtuvo varios premios de literatura infantil. En él se cuenta, la historia de una niña de 12 años a la que por su cumpleaños le regalan un esclavo negro. A todas nos sorprendió que, bajo esa lectura con una forma tan sencilla, breve y tan cercana al verso, se desplegaran una serie de personajes que bien merecen esa expresión de “blanco sobre negro”.
Porque los blancos aparecen retratados, siempre desde el punto de vista de la niña, como crueles, violentos, racistas, unos cristianos hipócritas que, al mismo tiempo que leen la Biblia, no tienen ningún reparo en insultar, herir o asesinar.
    Inevitablemente, surgieron preguntas: ¿es adecuado para un lector infantil?, ¿qué imagen tenemos y tiene nuestro alumnado de África?,  ¿por qué el autor no emite ningún juicio moral sobre esa situación que describe?, ¿qué conocen nuestros alumnos sobre este tema?, ¿realmente se ha erradicado la esclavitud en nuestros días?
Quizás esperábamos un final feliz, pero eso sería negar las evidencias.
Nunca pensamos que un libro tan breve, nos iba a dar tanto que hablar.