Aurora y en la hora

Esta novela escrita por un colectivo de autores non aporta nada á historia da narrativa xuvenil. Se nos cinguimos ao relato, o cúmulo de tópicos na narración non permite que a trama flúa, as personaxes non son convincentes, e as escenas encadénanse a tal velocidade que os lectores saltan dunha a outra sen respiro, e non hai visos de que a cousa mellore. Non se trata de matar aos lectores xuveniles a un susto por minuto, non se poden mesturar o tren da bruxa con fantasmas, mulleres tolas, ventos que murmurian e irmás mortas. Non é crible de ninguna das maneiras, mesmo para tratarse dun suposto xénero de ficción e terror. Tantos estereotipos desaniman ao máis pintado. Hai innumerables obras maestras deste tipo que pode ler a xente nova, amósasen en edicións modernas, en cómics, ilustradas… Non perdamos o tempo.

O encanto da pedra cha, de Pere Tobaruela e Daniel Xove

Difícil elección a desta obra en banda deseñada para os benxamíns de As Estantigas, en primeiro lugar porque a idea xurde dun poema de Rosalía – e xa sabemos o que ocorre coa poesía, que ninguén a entende porque nos falta cultura lectora e nos sobran pantallas coas que alelarnos- e  segundo, porque a rapazada tamén ten problemas coa linguaxe visual.

            Non podía ser menos no noso Centro: o álbum ilustrado, pese a presentar unha historia chea de misterio e fantasía, resulta un tanto espesa e impenetrable, o que conduce aos cativos á desorientación. Porén, tras unha lectura detallada, acabaron identificando a mensaxe que contiña no seu interior: o mundo real está cheo de perigos e incitacións para os adolescentes. Non foi ata entón que ese encanto do título se lles amosou claro e diáfano, forzándoos a buscar unha solución asequible a todos: evitar as posibilidades de risco na medida do posible e compartir os medos cos demais.

            En canto ao aspecto formal tamén fixo falta unha introducción minuciosa para poder descubrir no texto e nas imaxes todos os detalles que a eles se lles escapan, empezando polas lendas de mouros e tesouros agochados nos versos rosalianos, e rematando pola importancia que no cómic teñen a forma das viñetas e bocadillos, os iconos, a xestualidade, a secuenciación, os encuadres e a cor.  E resultou curioso que fose esta última á que eles deron maior importancia, pois nesta obra a cor é un elemento fundamental da narración, cáseque unha personaxe máis.

            Así naceu a idea de elaborar unha teoría completa sobre o uso das distintas tonalidades por parte do ilustrador do álbum e o seu significado ao longo da historia. Eis o noso traballo:

Publish at Calameo or read more publications.