La importancia del primer cero, de Oti Rodríguez Marchante y Carmen Segovia

 Andrés, Iñaki, Fredi e Paula son catro amigos que se reúnen para preparar e presentar un proxecto de investigación de ciencias. Todos acaban de cumprir os dez anos, e cada neno experimenta este suceso de maneira completamente distinta: dende os cambios na maneira de Andrés de relacionarse cos seus amigos ata as interaccións entre Iñaki e o seu irmán, o libro está composto por catro contos que exploran as tranformacións que cada pequeno percibe ao seu redor.

Maxistralmente ilustrado e con bos toques de humor, a compilación resultou amena aos nenos do club: a pesar de ter algo máis de 10 anos, sentíronse identificados cos protagonistas, recoñecendo as sensacións descitas nos relatos como sentimentos propios. A orixinalidade e o respecto dos autores ao tratar temas como o síndrome de “O cristal” fan que o libro sexa unha lectura agradable e sinxela para calquera idade.

Jane, el zorro y yo, de Fanny Britt

Polo alumnado de 3º PEMAR

Un hijo, de Alejandro Palomas

 Este es el primer libro del club de lectura que leemos este año los alumnos de 3ª.

Guille, un niño que nos conmueve con su dulzura y valentía y nos enseña la fortaleza que tiene.

La temática gira entorno a Guille, un niño de nueve años aparentemente feliz al que le gustan los cuentos de hadas, la danza y en especial de mayor ser Mary Poppins. Él vive con su padre ya que su madre está ausente por trabajo desde hace tiempo y él le manda cartas para contarle su día a día, ya que tiene una fuerte conexión con ella y la echa de menos. En el colegio tiene una buena amiga paquistaní llamada Nazia a la que tiene mucho aprecio y le cuenta de todo; y a la que intenta ayudar, puesto que al pertenecer a una cultura distinta hay cosas que a Guille no le parecían encajar.

Al querer ser Mary Poppins su profesora Sonia se preocupa y lo envía a sesiones con la orientadora María, la que poco a poco, va a ir ganando su confianza para que él empiece a revelarle todo lo que sabe y siente por medio de dibujos y conversaciones, y esta, se ve en la obligación de entenderle y averiguar el gran misterio que esconde Guille.

Al principio la novela parece ser algo normal y superficial pero al seguir te das cuenta que es muy conmovedora y se puede aprender mucho del protagonista a pesar de ser un niño.

Por Nesta, 3º ESO

Sonríe, de Raina Telgemeier

¿Qúe aprendí con este libro? ¡Que hay que tener cuidado con el suelo! 

Raina, la protagonista, solo quiere ser una chica normal, pero se tropieza y se rompe los dos dientes incisivos. 

Los meses siguientes serán una tortura para ella: tiene que pasar por una operación, ponerse brackets metálicos, llevar un horrible casco y hasta le ponen dos dientes postizos. Pero además, tiene dificultades con sus amistades y problemas amorosos. Y por si fuera poco, tiene que lidiar con su familia y con ella misma, que nunca sabe lo que quiere y lo que no. Ahora quiere una cosa y después no. O sea, una vida bastante parecida a la mía y a la de cualquiera de mis amigos.

 Me vi reflejado en Rania en momentos en los que se nota que tiene miedo a lo desconocido y al dolor, pero me hizo darme cuenta de que muchas veces tenemos miedo a cosas que sólo están en nuestra imaginación. Por ejemplo, yo sé que no valgo más ni menos porque lleve un aparato en los dientes, o por si mi aspecto es diferente al de los otros, pero no puedo evitar sentirme avergonzado y tener miedo a las burlas.

 ¿Cambiaría algo? La protagonista se quedó sin novio por no atreverse a hablar con él. Me di cuenta de que a veces la vergüenza nos impide hacer cosas que nos gustaría hacer. Es como un freno. Así que procuraré tenerlo en cuenta.

Por Quirino, 2º ESO

Cuando pasé al oro lado del muro, de William Sutcliffe

O luns 10 de febreiro, o club de lectura de 3º reuníuse para falar do libro Cuando pasé al otro lado del muro, escrito por William Sutcliffe. 

 Este libro falaba dun rapaz chamado Joshua, o cal vivía nunha cidade dentro dun enorme muro onde “todo era perfecto”. Pero un día, Joshua decidíu descubrir o que había ao outro lado do muro, onde a xente vivía moito peor que nesas cidades supostamente perfectas, e sendo atacadas constantemente por estas. 

 Na reunión, falamos de que a historia non é tan ficticia como parece. Un exemplo pode ser que nesas cidades había unha relixión predominante, o que nos fai darnos conta de algo que ocorre na realidade: non aceptar ás persoas dunha relixión distinta ou que non creen en nada. Outro exemplo pode ser como os mandatarios das cidades ignoraban á xente de fóra que precisaba axuda, e incluso as atacaban sen elas facer nada. Podemos comparar estas situacións coa realidade perfectamente. 

 Outro tema a falar na reunión foron os personaxes, como a nai do protagonista. Esta muller parecíanos que non se preocupaba do seu fillo, pero démonos conta de que era máis do que aparentaba. 

 María (3º ESO)

Juul, de de Gregie de Maeyer e Koen Vanmechelen

    Nesta ocasión falaremos do libro Juul, que trata dun tema moi delicado (o acoso escolar).

     A súa lectura fíxosenos dura, pero a verdade é que pensamos que a pesar diso, esta historia debe ser contada. 

Imaxe da cuberta

    O libro é un álbum ilustrado que conta a historia dun neno que é o obxectivo das burlas dos seus compañeiros e decide ir eliminado aquelas partes do seu corpo que provocan risa e desaprobación, ata acabar convertido nunha pelota de xogos. Cada páxina presenta unha nova mutilación, e a cada páxina que avanzamos, sentímonos peor e ímonos quedando máis e máis calados... As páxinas do libro parecíannos moi frías, e os textos moi duros, pero pouco a pouco comprendemos por que estaba escrito así. Ao final aparece Nora, unha nena que o acaricia, e devólvelle a palabra ao poñerlle un lapis na boca e darlle papel. Devólvelle a voz... e Juul pode contar o que lle pasou, e que foron as burlas as que o levaron a esa autodestrucción. 

    Sen darnos conta, tamén nós fomos recuperando a voz e puidemos contar cousas que nos fixeron dano, puidemos reflexionar sobre o estúpido do noso comportamento ás veces, e tamén sobre o fácil que é danar a un compañeiro... pero tamén sobre o fácil que é axudalo se nos comprometemos. Juul autodestrúese para ser aceptado, para que o queiran, pero nunca é suficiente. 

   Agora xa sabemos que nunca debemos baixar por este camiño, porque este camiño leva a ningunha parte. Reflexionar entre todos sobre os insultos, a autoestima e sobre todo, falar sobre o valor da diferencia, fíxonos pensar e repensar certas cousas... e tamén serviu para facernos algunhas promesas. Clube de Lectura Inclusiva

El sueño de Iván, de Roberto Santiago

Esta novela cuenta la historia de Iván,un preadolescentes al quien le encanta jugar al fútbol y quien va a conseguir disputar un partido único que enfrenta a niños de todo el mundo elegidos en una prueba contra un equipo formado por los mejores jugadores del mundo. 

 A lo largo del libro nos narran el paso de cómo se entera de la existencia del torneo,hace la prueba y juega el partido. 

 Hay un gran elenco de personajes muy distintos y con características muy personales y a la vez recurriendo a tópicos ,aparecen situaciones propias del día a día ,el esfuerzo ,la superación y una pequeña historia de amor entre el protagonista y su amiga de la infancia. 

 Personalmente me parece un libro muy fácil de leer y ameno aunque hay momentos del libro que te das cuenta de que es para un público joven, planteando situaciones un tanto infantiles. Aún así considero que es un buen libro, muy recomendable para pasar un buen rato.

 Por Jacobo, 1º Bac

Toda la verdad que hay en mí , de Julie Berry

 Fai catro anos Judith e a súa mellor amiga desapareceron dun pequeno  pobo, dous anos máis tarde Judith regresa soa e mutilada para que non  conte nada sobre o ocorrido. Ao regresar vese envolvida nun cúmulo de  sensacións e sentimentos xa que é evitada por todo o pobo, mesmo algúns  familiares, polo seu tenebroso pasado. 

 Ao volver atopase con Lucas, un rapaz do que sempre estivo namorada en segredo, o que desenvolverá unha serie de sucesos que provocarán en Judith a necesidade de tomar decisións sobre os seus desexos de salvar ao seu namorado, ou perdelo para sempre ao revelar o seu pasado.

 En definitiva, esta novela de Julie Berry é unha longa carta de amor escrita pola nosa protagonista que se ve condenada a ser marxinada pola sociedade e atoparse soa ante un destino desconcertante e asombroso. 

Esta é en síntese a historia do quinto libro tratado no Club de Lectura, e houbo moi diversas opinións sobre os acontecementos da novela e provocou un interesante debate. En xeral, a todos os alumnos lles gustou o libro, aínda que algúns amosaron a súa sorpresa polo desconcertante final, xa que non o esperaban. Un dos personaxes máis discutidos foi o de Lucas xa que para algúns o namoramento entre eles (Judith e Lucas) foi fermoso, para outras, non era máis que pícaro que non estaba tan namorado como parecía xa que na historia ten amores con outros personaxes. No club tamén se discutiu moito sobre o temor no que vive Judith, ao non ter a valentía de expresar o que sinte e contar a verdade da situación que vive, e como esa é a situación de moitas mulleres non só entón, senón todavía hoxe en día. 

Por ANA RODRÍGUEZ MEILÁN 3º ESO

Nata y chocolate, de A. Borras

 







Ver a vida dende o punto de vista dos alumnos acosados, obrigados e obrigadas a compartir tempo e espacio cos seus agresores mentres todos os demais (incluídos os profesores) miran para outro lado. Percibir un día tras outro a escola como un mundo hostil e aos teus compañeiros como salvaxes depredadores. Por que xa non somos empáticos, por que somos incapaces de sentir a dor e o medo nos demais?

 Insultos e agresións cara o diferente, como en Nata e chocolate, nunca se sabe que é peor, se ser pouco blanco ou ás veces demasiado. Nunca se pode compracer totalmente o criterio das persoas que desprecian a outras, dos abusadores, sempre insatisfeitos eles mesmos, sempre inseguros.

Gustounos Nata y chocolate porque ao final reina a cordura, porque hai unha persoa adulta que comprende e presta axuda, porque o grupo ampara á acosada e entre todos logran que por fin a acosadora rectifique a súa conducta. Pero isto correspóndese coa realidade? Somos capaces de identificar o bullying de xeito claro e no seu estado inicial?

Quizais poidamos servir de axuda con esta guía do acoso escolar: