A cabeza da Medusa, de Marilar Aleixandre

A Cabeza da Medusa de Marilar Aleixandre foi o libro co que comezamos o Club de Lectura de 3º da ESO para o curso academico 2023/2024.

No libro relátase a historia de dúas rapazas, Sofía e Lupe, que unha noite foron violadas por dous rapaces. A novela continua narrando o que estas nenas sofren no instituto, igual que ao mesmo tempo narra momentos paralelos doutros personaxes como o de Jessica ou Rubén, e tamén a reacción dos pais.

A todas gustounos moito o libro, ainda que tivemos opinións dispares nalguns momentos. Todas estabamos de acordo que nunca nos subiríamos ao coche dun estraño, aínda que pensemos que é coñecido, que foi o que lles ocorreu ás protagonistas, xa que non sabemos onde pode estar o perigo. Tamén estabamos de acordo que a actitude dalguns compañeiros e profesores non era a correcta e tamén a dispar reacción dos pais das dúas rapazas.   Ademais consideramos que no libro tamén se reflicte o machismo, polo que algunhas de nós, pensábamos, que eran os homes os que as criticaban.

     Eu recomendaría o libro, por que narra momentos da vida cotiá, e unha situación que podería pasarnos a calquera de nós. Tamén o recomendaría, por que é moi sinxelo de ler e unha vez estás dentro da historia, non podes parar de lelo.

Por Candela, 3º ESO

Descoñecidos, de David Lozano

 Este libro divídese principalmente en dúas historias, aparentemente sen relación, pero as cales se enlazan nun punto do libro.

Unha delas fálanos de Lara, unha rapaza que ten unha cita cun rapaz que coñeceu por internet. A outra historia preséntanos unha policía e un forense na escena do que parece un suicidio.

A idea principal do texto é bastante boa, pero o desenvolvemento desta deixa bastantes incongruencias. Por exemplo, Lara só lle contou os detalles da súa cita a unha das súas amigas, por medo a que o seu ex se decatase, pero non tivo reparos en publicar nas redes frases coma: "esta será a noite da miña vida". Na outra historia tamén podemos ver cousas bastante incoherentes. Un exemplo disto podémolo ver no comportamento da policía; pois, sen ningún tipo de probas ou razón lóxica e contra o dictame do forense, ela concluíu que non foi un suicidio, senón un asasinato. Tamén podemos ver incoherencias no carácter dos persoaxes e na súa evolución. Por exemplo, na primeira metade do libro, Lara amósase extremadamente desconfiada e temerosa, como demostra cando, durante a primeira metade da cita, vixía a porta do Mc'Donals onde quedaron, por se aparecía o seu ex. Pola contra, mais tarde amósase moito máis confiada e olvida completamente ao seu ex. O carácter do "malo" do libro tamén é moi incoherente, pois parece unha persoa completamente normal, pero en realidade é un psicópata que leva 6 meses preparando o seu plan e finxindo; pero nos momentos máis cruciais e decisivos mostra dúbidas e sentimentos.

Por outra banda, no clímax da historia, o autor fai un flashback que non aporta nada á historia e refrea o ritmo desta.

Aínda que o libro conteña todos estes problemas, eu disfrutei en xeral dunha primeira lectura; pero se o que buscades é un bo libro de intriga ou misterio, este libro non é o máis recomendable.

Por Saúl, 3º ESO

La importancia del primer cero, de Oti Rodríguez Marchante

   

 Este é un relato no espello, se os pais e profesores o miramos, verémonos nel. Porque non se trata de tres nenos e unha nena nun conto, senón dun relato da aprensión dos adultos ante o paso do tempo, e quizais a incapacidade de ver o mundo coa inocencia dos pequenos.

    Catro nenos no mesmo curso de primaria teñen inquedanzas, que non problemas, como todos tivemos. A tía de Andrés recórdalle que vai cumprir 10 anos (o primeiro cero) e que cada cero trae máis e máis problemas. Así, o rapaz empeza a concebir a nova vida adolescente como un mecanismo ao que lle están cambiando as instrucións de uso. Pero, quen non sentiu eso mesmo nalgunha ocasión? 

    A nena, Paula, afirma con toda soltura que “cando o normal te desorienta, é que estás facéndote maior”. Pero, gracias a Dios, os nenos non teñen nin idea de que os maiores necesitaríamos outra etapa intermedia, polo menos, para atopar o norte na nosa vida. Se cadra, aló na vellez alcanzaremos a sapiencia, vai ti saber. Paula, en cambio, xa nos dá unha lección: polo menos, ela intúe que está no final de algo e, á vez, no principio de algo.

    Despois, está Fredi, o “listillo que todo o sabe”, pero sen pasarse, que ten un irmán “especial”, o Cristal, do que recibe máis do que lle dá, e que o fai ser a el tamén especial dalgunha maneira. (Ver o inesperado cómic das aventuras do Cristal no epílogo do libro). 

     E, por último, a apostilla de Iñaki, onde os cativos poñen aos docentes no seu sitio, ou como librarnos do primeiro cero, isto é, lendo por suposto. Porque nos libros de lectura hai coñecementos inesgotables, experiencias vividas por outros e recursos sin fin. Que llo digan a Rudyard Kipling e ao seu marabilloso O libro da selva. Lede, nenos, lede.