Mostrando entradas con la etiqueta Humor. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Humor. Mostrar todas las entradas

miércoles, 18 de diciembre de 2024

O bosque dos raposos aforcados, de Arto Paasilinna

  Na reunión de decembro comentamos a lectura proposta pola compañeira Yolanda, O bosque dos raposos aforcados, do autor finlandés Arto Paasilinna, que ninguén do grupo coñecíamos, nin obra nin autor, e que a todas nos gustou. Algunhas lémolo na súa tradución a galego e outras na versión en castelán que ten por título, El bosque de los zorros.


É unha obra doada de ler e, ademais, ten unha boa dose de humor e bastante sarcasmo. É un autor que disfraza coa risa, co humor, unha visión pesimista da sociedade ou quere facer ver que aínda os máis malos teñen corazón? Fixéronse ambas interpretacións.

No que todas coincidimos é que un personaxe como a anciá que fuxe dos que queren encerrala nun xeriátrico só é posible como personaxe literario e todas coincidimos en que o autor posiblemente quere denunciar a situación que viven moitos anciáns, sos ou non, que aínda sendo totalmente autónomos, e tendo aínda moito que aportar, se ven recluídos nunha residencia de anciáns.

A todas nos pareceu moi recomendable, tanto a obra como o autor, que se deu a coñecer en España logo da primeira tradución dunha obra súa, El año de la liebre, tamén traducida ao galego, O ano da lebre



martes, 26 de abril de 2022

ATRANCO NO BANCO, de Manuel Núñez Singala


 Ao autor deste libro gústalle a comedia clásica norteamericana, salta á vista.  Temos una parella de atracadores ao estilo de Jack Lemmon e Walter Mathau, os dous bastante paiolos, que pasan o rato facendo xogos de palabras nunha competición absurda. Temos, coma non, un cuñado tacaño que é banqueiro, unha alcaldesa, una rapaza de bon ver, e un atraco onde ninguén é o que parece. O banco semella o camarote dos irmáns Marx con tantas idas e vidas. E todo iso ben remexido para resaltar os abusos da banca en época de crise. É ben sabido que non hai nada como a risa en tempos incertos.

Manuel Núñez Singala é un bon filólogo e un gran comediante, non cabe dúbida. Demóstrao na escena do cambio lingüístico para parecer un malote das Rías Baixas, amoreando seseos e gheadas. Nin o mesmo Aristófanes. Había moito tempo que non me rira tanto.


miércoles, 27 de enero de 2021

Gazpacho agridulce, de Quan Zhou Wu


 

Esta novela cuenta la historia de una familia China que vive en España y es propietaria de un restaurante. Dentro de esta familia los padres son estrictos seguidores de las costumbres y prejuicios chinos queriendo, por ejemplo, que sus hijas estudien para encargarse del negocio familiar o deseando tener un hijo varón y sintiéndose realizados al conseguirlo. Por su parte, las hijas se sienten identificadas como españolas puesto que su niñera y sus amigas les llevan inculcando desde hace tiempo esta cultura y ellas también la prefieren sobre la china. Todo esto es abordado por Zhou Wu desde un punto de vista crítico, haciendo interesantes comparaciones, pero a la vez humorístico, sobre todo al hablar de las relaciones amorosas de las hijas de la familia puesto que son algo desastrosas.

El libro nos gustó a todas y nos pareció interesante. Nos llevó hacia una larga  reflexión sobre el sentimiento de pertenencia a un lugar.  Al tener en el club gente de distintas nacionalidades pudimos comentar este tema a fondo contando experiencias personales que demostraron que el país de nacimiento no es siempre es a donde sientes que perteneces. A parte de esto hablamos sobre lo estrictas que son las culturas asiáticas en el sentido familiar puesto que los padres mantienen una relación fría con sus hijos y son sumamente exigentes, lo cual, sumado a la presión de los estudios, lleva a que haya una tasa de suicidios de estudiantes notablemente alta.

La novela te lleva a reflexionar y aporta datos interesantes acerca de lo que es la vida de una familia asiática en España y como la estancia en nuestro país modifica su conducta. Si buscas una lectura rápida que te aporte información sobre este tipo de temas y que al mismo tiempo sea graciosa este libro es una elección perfecta.

Por Lucía, 1º Bac


sábado, 16 de febrero de 2019

La comedia Borja, de I. Moreno e Se suspende la función, de F. Lalana

(Lugo. Remata xaneiro do 2019. Seis alumnos do 2º de PEMAR enfróntanse, por vez primeira, á lectura dunha obra de teatro. Biblioteca escolar do IES Xoán Montes. Sofás claros colocados en esquina, coxíns vermellos a xogo cunha pequena mesa de centro e algún puf. Alfombra de cores e paneis xaponeses ao fondo. Escóitase unha música lonxana)


 Menuda sorpresa esta de ler teatro! Repartimos papeis e lemos "La comedia Borja" de I. Moreno.
Pasámolo xenial con esta comedia!



   O bo de Borja, un campesiño, suplanta a identidade do verdadeiro Conde de Borja e, despois de mil enredos, piratas e rap incluídos, o protagonista toma moi boas decisións para o pobo de Gandía.



 DESCANSO

    Pasámolo tan ben, foi tan entretida a función e gustounos tanto iso de interpretar que decidimos ler outra máis.

 Representación de "Se suspende la función" de F. Lalana.
A mesma escenografía e actores.

    Que simpática esta obra! O papel de Cosme faínos rir cada vez que intervén.

    Un grupo de traballadores dun teatro - tremoístas, limpadora, taquilleira,...- deciden improvisar unha obra porque os actores non acoden esa tarde á función. Entre idas e voltas conseguen o seu propósito, pero cun final un tanto amargo: non evitan o peche do teatro.
    Contos tradicionais, música dos 60 e ata Vespinos cólanse nesta comedia, en procura dun resgos humorísticos que arranca do "respectable" algo máis cun sorriso.

 Rematado este descubrimento teatral con tan exitoso final, quedan as portas abertas para unha nova representación.

 
FIN


martes, 18 de diciembre de 2018

O meu pesadelo favorito, de María Solar


“Estamos moi cerca de espertar cando soñamos que soñamos” 

Novalis, escritor e filósofo alemán.)


O mércores, 5 de decembro, na biblioteca, fixemos a terceira reunión do club de lectura. Desta volta, limos O meu pesadelo favorito de María Solar que fora Premio Lazarillo no 2014.

Manuel, o protagonista, ten un irmán xemelgo, Anxo. Viven co seu pai porque a súa nai morreu nun accidente. Un día, Manuel enfermou por mor dun virus e a febre subiulle moitísimo. Para curalo, o veterinario receitoulle uns xaropes para cans e gatos, o que non deixa de ser un pouco surrealista. O principal efecto era que lle daban moito soño e moitos pesadelos! E iso é este libro: un conxunto de pesadelos!


Soña con Alicia, que non ten que ver coa Alicia do País das Marabillas, mais ben é o revés. Ela quere darlle bicos e por esa razón sae e entra dos seus soños. Aparecen tamén dous cans verdes, un alieníxena, dúas criaturas modificadas xeneticamente, un vendedor de olores, un bar de mentireiros e unha repartidora de bicos. E a máis febre…máis pesadelos!

As nosas opinións son variadas: para algúns, entretido e divertido; para outros, pouco interesante.. Todos coincidimos no acerto do final e na tenrura que nos transmitiu a caixa que gardaba “os bicos de mamá".

Esta vez botamos de menos non falar doutros temas relacionados coa lectura, pero pasámolo ben coas nosas galletiñas e os zumes “sen azucres engadidos”.

Os que soñan de día son conscientes de moitas cousas que escapan aos que soñan só de noite”  (Edgar Allan Poe, escritor estadounidense)
Polo alumnado de 2º C

martes, 24 de mayo de 2016

El tesoro de Barracuda, de Llanos Campos

Que pasa cando o verdadeiro tesouro non refulxe nin tintinea? Cando, a pesares de que ninguén lle daría valor por si mesmo, con todo, só o feito de conseguilo, abriría portas e conlevaría seguridade e poder?
 A un fato de piratas, evidentemente, nunca se lles pasaría pola cabeza, porque os piratas, queridos lectores, non saben ler. E se os da nosa historia queren aprender, será únicamente para atopar pistas nun libro que os levará ata un tesouro codiciado. Se non, para que quererían saber ler, se son uns desalmados, uns ladróns e asesinos despiadados, sen familia, sen fogar, sen amigos nin patria? 

 Pois mesmo iso tamén depende de como o mires, dado que no libro de Llanos Campos non podemos deixar de querer a eses corsarios que rompen cos estereotipos; porque neste relato hai amizade e amparo, respeto e reconciliación, honor e bravura.
 Moito nos rimos coas idas e vidas dos piratas en busca de fortuna, cos seus receos e desafíos, co descubrimento do libro que volteará o seu mundo, porque non só coñecerán a maxia de saber ler - (a escena do primeiro letreiro que len na cidade é antolóxica, cando o capitán di: “¡es una posada! ¡Antes no estaba aquí, pero ahora es una po-sa-da” ) - senón tamén o valor do esforzo, a solidariedade e o traballo en equipo (aínda que sexa desternillante ver a adultos facendo cola e pelexando por ser os primeiros en aprender).
 Ah, os libros dentro dos libros! velaquí outra historia con dúas historias, unha que se narra e se vai desfiando no tempo real, e outra oculta nun libro que pode conducir aos protagonistas ata o tesouro, un misterio tan preto deles e tan lonxe á vez…ata que as letras deixan de ser un enigma para todos. Algo máxico, único, indescriptible, esa entrada a un novo mundo que estaba vedado para ti. Eles rían e choraban, non é de extrañar. 
 Gustounos moito este libro de piratas inmerso nun mundo sempre atractivo para os nosos pequenos lectores por estar cheo de aventuras e paisaxes exóticas. Ademais, O tesouro de Barracuda tamén é un relato de iniciación como A illa do tesouro de Stevenson, no que un neno se fai maior nun mundo hostil rodeado de perigos. Por iso non dubidamos asimesmo en recomendar a lectura do clásico aos membros do noso club de lectura.

E aquí vai unha entrevista coa autora na que se fala deste libro

lunes, 7 de marzo de 2016

Unicornio de cenorias que cabalgas os sábados, de Ronseltz

   
Baixo este título, xa moi rechamante dende a portada, atopamos un poemario orixinal, ecléctico e divertido.
    Corría a década dos 90, cando un grupo de novos poetas galegos, Xoán C. Rodríguez, Serxio Iglesias, o Miguel A. Montes (Miki Nervio), Xabier Cordal e Manuel Cortés , empezaban a publicar a súa produción literaria en revistas como Ronsel. Posteriormente, baixo o nome de Ronseltz, (ron máis seltz) mostran unha escolma de poemas como froito dun traballo colectivo, xeracional ou, cando menos, de compañeiros de promoción. Non podemos identificar o autor de cada poema porque non están asinados, postura que insiste na idea dunha voz coral. 
   Estes autores teñen una formación filolóxica que apreciamos en moitos poemas, non só polos coñecementos adquiridos na súa andaina académica, senón tamén polas lecturas feitas ao longo da súa traxectoria persoal. O poemario é un percorrido mordaz, satírico e retranqueiro pola literatura galega, dende as cantigas (neotrobadorismo) ata autores contemporáneos, pasando polos movementos de vangarda ou os trazos fonéticos dalgunha zona ,como a gheada. Atopamos caligramas, chiscadelas ao refraneiro, imaxes, xogos cos recursos literarios máis ortodoxos… e todo baixo a lupa do humor máis acedo.
   Un poemario que ben podía cumprir o papel de guía pola nosa literatura para os estudantes, con humor, sen corsés, de forma divertida, sen por iso esquecer o peso do culturalismo deste exemplar literario.
 Dous poemas para abrir boca.
 Barcarola 
Que hai mariñeiro no fondo da alma?
 Que levas nos ollos espellos do mar?
 - Maraghota!

Galiza 
Todo na miña terra é paisaxe 
Menos traxe,
 paxe
 e garaxe.

miércoles, 25 de febrero de 2015

Historia estúpida de la literatura, de Enrique Gallud Jardiel

     En ese deambular por una de las librerías que frecuento, vi en una de los expositores esta Historia estúpida de la Literatura. Llevada por mi deformación profesional, suelo comprar libros que traten de libros, de la lectura o, como en este caso, de la historia de la literatura. Estuvo el tal libro olvidado en la mesa del salón esperando turno. Pasaron días hasta que una noche, ya de retirada, lo cogí con el vano deseo de que me ayudara a conciliar el sueño. ¡Craso error! Comencé su lectura por el principio: “El tema del ventilador en la poesía española” y con él comenzaron mis carcajadas que no pararon- más que para tomar aire entre y secarme las lágrimas- hasta llegar al final con “Cómo ser un poeta japonés”. Es obvio que el sueño no lo concilié, pero también tuve claro que se lo propondría a mis compas del club de lectura.
    Quizá porque estamos faltos de libros de HUMOR, quizá porque en las facultades solo aprendes a venerar a los clásicos, quizá porque estoy harta de esos comentarios de texto tan sesudos y diseccionadores en los que convertimos las clases de literatura, quizá… por todo ello y más me entusiasmó este libro en el que , inevitablemente, nos vemos reflejados.
   Meses más tarde, les hice entrega de esta lectura sin desvelarles el porqué de mi elección y, aprovechando que estábamos en carnaval, ¡qué mejor regalo para ese descanso que la administración nos deja a los docentes por este mes de febrero! Esperaba con ansia la reunión para conocer qué les había parecido. No hube de esperar mucho: en los cambios de clase y en esos encuentros efímeros por los pasillos , en el café o en la biblioteca, cada una de ellas ya comentaba lo que le iba pareciendo aquel capítulo que decía…
   En fin, había acertado. A todas les había encantado este repaso por la historia de la literatura, este buen saber hacer e imitar cada género, cada estilo de escritores bien diferentes y de todos los tiempos. Eso sí, percibimos que Quevedo o Valle Inclán se habían librado de esa visión distanciada e irónica de este objeto que es el mundo de la literatura. 
   Pero no se engañe el lector, para poder saborearlo es necesario tener un conocimiento de todas y cada una de esas obras a las que imita o de sus autores. Y no esperen de mí una deconstrucción del libro: cómprenlo, léanlo y disfrútenlo como lo hemos hecho nosotras y, sobre todo, no estaría de más que se recomendase en las facultades de Filología del mundo hispano.
 Y para ir abriendo boca, aquí les dejamos unos entrantes, con permiso de su autor:




domingo, 16 de marzo de 2014

Cuentos cruentos, de Dino Lanti

Para bajar un poco la tensión argumental de los últimas lecturas y aprovechando la llegada del Carnaval, la última reunión la dedicamos a un libro más ligero, políticamente incorrecto, sagaz, como estas fechas lo exigían. Cuentos cruentos de Dino Lanti, ilustrado por Pere Ginard e editado por Thule, ha sido todo un hallazgo. Son cuentos a pesar de estar en verso, son cruentos por su visión sarcástica, irónica y mordaz de la realidad, son fábulas por su moraleja.

Parten muchos de cuentos clásicos pero adaptados a la vida de hoy: por sus páginas se pasean los enanitos, Cenicienta, Alicia o los tres cerditos. Pero también personajes más actuales Van Dog, El Marques de Esade, Kafka, Shakespeare, Verne o Fran Einstein. Cada una expresó sus predilecciones: a unas les encantó "Los siete enenitos en paro" , a otras "Van Dog, un artista con garras" o "Educación a distancia" o el "Auto sacramental".
 Es un libro muy divertido y hasta incorrecto, pero que os hará echaros unas risas y que es,ciertamente, recomendable para vuestras clases.
 Durante la reunión se nos ocurrió grabar el titulado "Independencia en la granja", todo un homenaje a Orwell y a su "Rebelión en la granja".
Esperamos que oyéndolo lo paséis tan bien como nosotras. 


jueves, 6 de marzo de 2014

Cuentos cruentos, de Dino Lanti

A poesía é o xénero literario menos accesible para os rapaces, por iso este mes propuxemos como lectura no club Cuentos cruentos de Dino Lanti. “Eu non sabía que a poesía podía ser así (...), cría que tiña que ser sempre de amor ou desamor...xa sabes”, así resumía unha nena o que para ela supuxo o impacto entre o que esperaba e a realidade do lido. Polas páxinas do libro desfilan os sete ananos en paro; os tres “cerditos” hipotécanse para poder acceder a unha casa; unha Cenicienta obesa espera que a queiran pola súa beleza interior; o can Van Dog aspira a que a súa arte sexa recoñecida... En definitiva, unha visión humorística, crítica, irónica e as veces áceda da sociedade na que vivimos que poderíamos poñer en relación coas Cantigas de escarnio e maldizer medievais ou cos poemas satíricos de Quevedo.