A sombra cazadora, de Suso de Toro

 A sombra cazadora de Suso de Toro é unha novela para adolescentes que teñen preguntas e están  buscando respostas. Veñen sendo criaturas mergulladas nun mundo onde as pantallas teñen un gran poder de atracción e un espazo onde atopalas para sentir que son aceptados e á vez catalogados polos demais. Partindo desta realidade, o autor da novela, Suso de Toro, recrea un lugar onde o mito e o sobrenatural mestúranse coa ciencia ficción. As pantallas están presentes nesa Imaxe, metáfora do control que recorda ao Gran Irmán da novela 1984 e que, coma Fausto, prefire o poder e o éxito renunciando á virtude.

Un pai que desexa salvar aos seus fillos produce un monstro que toma consciencia de si mesmo, a Imaxe, e convértese nunha ameaza tras dedicarse a espiar o mundo real. Os dous fillos adolescentes levarán sobre os seus ombros o peso da narración, nunha estrutura poliédrica que aporta distintos punto de vista, iso si, ás veces de xeito caótico. 

En definitiva, unha alarma contra os perigos da Tecnoloxía.

Marina, de C. Ruíz Zafón

 

Marina é unha novela na que se desenvolven dous relatos paralelos enmarcados polo Modernismo da cidade de Barcelona, pero separados no tempo. Son dúas historias de amor, unha adolescente e familiar e outra  de principios do século XX con personaxes exóticos de ambiente gótico e terror por momentos. 

Con influencias literarias como Frankenstein de Mary Shelley, Zafón vai insertar nesta novela retazos de moitas obras senlleiras intercalando amizade, amor e castigo co rexeitamento de experimentos médicos antinatura. O onírico está presente en toda a obra sen ser quen de distinguir o que é real e o imaxinario. Os incendios, o terror, o ambiente e os personaxes escuros lévannos a atravesar a escuridade ata un pozo sen fondo onde o abismo nos espera.

Juul, de de Gregie de Maeyer e Koen Vanmechelen

    Nesta ocasión falaremos do libro Juul, que trata dun tema moi delicado (o acoso escolar).

     A súa lectura fíxosenos dura, pero a verdade é que pensamos que a pesar diso, esta historia debe ser contada. 

Imaxe da cuberta

    O libro é un álbum ilustrado que conta a historia dun neno que é o obxectivo das burlas dos seus compañeiros e decide ir eliminado aquelas partes do seu corpo que provocan risa e desaprobación, ata acabar convertido nunha pelota de xogos. Cada páxina presenta unha nova mutilación, e a cada páxina que avanzamos, sentímonos peor e ímonos quedando máis e máis calados... As páxinas do libro parecíannos moi frías, e os textos moi duros, pero pouco a pouco comprendemos por que estaba escrito así. Ao final aparece Nora, unha nena que o acaricia, e devólvelle a palabra ao poñerlle un lapis na boca e darlle papel. Devólvelle a voz... e Juul pode contar o que lle pasou, e que foron as burlas as que o levaron a esa autodestrucción. 

    Sen darnos conta, tamén nós fomos recuperando a voz e puidemos contar cousas que nos fixeron dano, puidemos reflexionar sobre o estúpido do noso comportamento ás veces, e tamén sobre o fácil que é danar a un compañeiro... pero tamén sobre o fácil que é axudalo se nos comprometemos. Juul autodestrúese para ser aceptado, para que o queiran, pero nunca é suficiente. 

   Agora xa sabemos que nunca debemos baixar por este camiño, porque este camiño leva a ningunha parte. Reflexionar entre todos sobre os insultos, a autoestima e sobre todo, falar sobre o valor da diferencia, fíxonos pensar e repensar certas cousas... e tamén serviu para facernos algunhas promesas. Clube de Lectura Inclusiva

Uno de ellos, a arquitectura do medo, de Ricardo Gómez

    Necesítanse uns alicerces para construír un edificio, iso non ten réplica. Da mesma maneira, na literatura de terror (ou do seu irmán pequeño, o medo) para que xorda ese latigazo helado que percorre o noso espinazo, compre recorrer aos vellos relatos nos que aparecen todos os recursos do xénero sen os que indefectiblemente nunca veríamos emoción algunha.

 A obra de Ricardo Gómez está chea de todos eses recursos, o autor bota man da maioría dos medos atávicos da humanidade: medo ao que se sae da norma, horror ao monstro no que te podes converter, querendo ou sen querer, obrigado por alguén, ou peor, por algo descoñecido e alleo a ti, desconfianza ante os teus, pánico ás institucións encubertas, pavor ás casas poseídas...

     Con todo, ás veces, como nesta obra e para a nosa sorpresa, o protagonista pasa por unha serie de etapas que prefiguran a súa transformación: do terror pasa ao desconcerto, do desconcerto á indignación, da indignación á aceptación. Como nos pasos dunha enfermidade grave. Iso si, a aceptación non é gratuíta, obrigada, senón case desexada ao final, pois se a esperanza de mellora, de progreso físico e mental supera calquera expectativa e non te convirte nunha aberración para os demais, é dicir, se ninguén é capaz de ver a simple vista a túa mutación, despreciarías a túa nova realidade? Estarías disposto a perder para ganar? Responde.

O meu pesadel favorito, de María Solar

Ata o noso último empeño 

é só un soño dentro dun soño.

 E. A. Poe 

Que curioso iso de comezar o primeiro trimestre con Prohibido ler a Lewis Carroll e rematar o terceiro con O meu pesadelo favorito. Unha casualidade, e con todo un descubremento, porque as dúas historias da Alicia de Carroll e o relato de María Solar están enmarcados no mundo dos soños, algo que a rapazada percibiu sen ningunha dificultade, dando pé aos pertinentes comentarios.

 A imaxinación constrúe o mundo onírico e tamén forma o urdido da literatura, ambos están íntimamente enlazados…e polo tanto ás veces mestúranse. Quen non coñece O soño dunha noite de verán ou Rip van Winkle? Como imos pasar por alto que O extraño caso de Dr. Jekyll e Mr. Hyde de Stevenson ou o Frankenstein de Mary Shelley son produto de sendos pesadelos dos seus creadores? Un exercicio recurrente nas clases de literatura son os relatos dos soños. O alumnado lánzase con fervor á descripción dos anhelos e os temores forxados no maxín en noites insondables. Pero hai que ler para escribir, e qué mellor que os contos tradicionais.
Esperando que os disfrutedes, deixo aquí os enlaces para que poidades mergullarvos en dous contos oníricos antigos, o primeiro, “ Los dos que soñaron”, extraído de As Mil e Unha Noites e o segundo, “ El sueño infinito de Pao Yu”, de O soño do Aposento Vermello do escritor chino Tsao Hsue-Kin. Verdad que este último vos recorda a O meu pesadelo favorito por aquilo do soño dentro do soño, dentro do soño, dentro do soño..?