jueves, 28 de febrero de 2019

A granxa dos animais, de George Orwell

   Esta novela, escrita por George Orwell, cóntanos a historia dun grupo de animais que expulsan aos donos humanos da granxa. Deciden crear unha sociedade xusta e igualitaria. Pero a aparición de autoritarismos vai complicalo.
   En xeral, a todos os do club gustounos a obra. O que máis chamou a nosa atención é a recreación que fai o autor da Revolución Soviética e a ditadura estalinista nesta sublevación de animais. A sátira está moi presente, o autor critica con ironía estes acontecementos. 
   Observamos tamén unha forte desaprobación a Stalin e o seu abuso do poder. No club mencionamos que George Orwell era un comunista convencido, e contrario a calquera ditadura.
   A historia permítenos ver a transformación dun a priori estado igualitario, nunha tiranía por parte de quen manexa o poder.
   Se falamos dos personaxes, a maioría representan unha figura coñecida ou unha clase social da Revolución. Atopamos facilmente a Lenin,  Trotsky e Stalin; tamén sectores da poboación como a policía ou os campesiños. Son personaxes ben construídos, e con moitos deles  empatizas.
   Doutra banda, o estilo do libro é sinxelo e de fácil comprensión. Desde o principio engancha e déixache con ganas de continuar lendo.
   O final sorprendeume, pero é idóneo para a novela e deixa bo sabor de boca. 
   En conclusión, recomendo moito esta lectura. Ademais de ser amena e divertida, aprendes historia con ela. E aínda que narre feitos pasados, as ansias de poder sempre serán un tema de actualidade.
Por Alba L. (1º BAC)

EL BOXEADOR. La Verdadera Historia de Hertzko Haft, de Reinhard Kleist

    En esta reunión hablamos de la naturaleza humana, del instinto de supervivencia, del horror de la guerra, de la fuerza del amor y el arraigo a la familia. 
    Haciendo mención al 30 de Enero, Día escolar de la no violencia y la paz, esta sobrecogedora historia biográfica de Hertzko Haft transcurre en unas circunstancias totalmente opuestas a la misma, pues en 1939 los alemanes entran en Polonia. Hertzko,desde su más tierna infancia tuvo que luchar contra la adversidad para poder sobrevivir. La Pobreza o la miseria de niño, y desde la adolescencia 14 años, se ve prisionero en campos de concentración nazi. 
     El boxeo era el pasatiempo favorito de los oficiales alemanes en los campos de concentración. Los púgiles, prisioneros del campo, podían beneficiarse de ciertos favores por luchar, “mientras ganaran”. Uno de los mejores fue Hertzko Haft, un joven judío polaco que lograría sobrevivir al exterminio y emigrar a EE UU, donde llegaría a enfrentarse a Rocky Marciano.
     La berlinesa Verónica Sprigman, investigadora sobre el Deporte en los Campos de Concentración nos cuenta que los boxeadores eran retenidos y maltratados, en 1942 los campos de concentración se equiparaba a empresas necesitadas de hombres fuertes que aumentaran la producción y el rendimiento. Con los boxeadores se realizaban apuestas y a veces los combates eran a vida o muerte, un espectáculo sádico y único. 
    Hay registro de nombres de.
- Boxeadores profesionales; Heinz Levy (Olímpico), Young Per (mundial) No profesionales; Noach Kunger Aficionados; Saloma y Yacko Razon (Griegos) 
    No es una novela gráfica fácil de seguir, está repleto de datos y tiene muy poca letra, por lo que se debe estar muy atento al aporte gráfico y a hilvanar las escasas referencias que da. Ayuda mucho a su comprensión, la lectura narrativa de las páginas finales.
    Esta historia nos puede llevar a reflexiones existenciales interesantes: - ¿la crueldad está justificada por el hecho de padecerla desde la niñez?, o, ¿el fin justifica los medios?,... Cuestiones que conviene plantearse en diversas circunstancias de la vida y que en la adolescencia nos pueden ayudar a conocernos mejor. Por ello animo a la lectura de este cómic de difícil comprensión y temática muy dura.
 Por María

martes, 19 de febrero de 2019

Xa non estou aquí, Iria Misa

    O día 19 de febreiro o club de lectura de terceiro e cuarto reunímonos para conversar sobre o libro “Xa non estou aquí”, escrito por Iria Misa, docente que parece que coñece moi ben aos adolescentes. 
    Nel, preséntasenos a vida dunha rapaza chamada Ánxela que, dende que coincide con María, da un xiro de 360 grados. Esta novela fala de sentimentos universais: da necesidade de pertenza a un grupo, do amor, da soidade e da morte... Dende diversos puntos de vista ponse de manifesto o cariz tan distinto que pode tomar a realidade dependendo dos ollos de quen a mira. 
   Este libro non foi ben recibido, xa que pensabamos que a autora mezclou demasiadas cousas, como mortes con relaciones amorosas que a nós non nos tiñan sentido. 
   Houbéranos gustado máis un xiro dos acontecementos, porque, como en “Crónica de una muerte anunciada”, sabíase dende o principio o que lle acontecera á protagonista. O que non se sabía era como sucedera. 
    Aínda que nos pareceu un libro “confuso”, gustounos que se foran alternando os capítulos, tratando un o presente dende diferentes puntos de vista e sendo o seguinte un flashback. 
    En conclusión, a gran maioría non lles pareceu un libro ao noso nivel de lectura e pensamos que era demasiado predecible. 
    Aínda así, recomendámolo xa que pódese pasar un bo tempo de lectura e é unha novela sinxela e rápida de ler, pero aconsellamos que se lea lentamente para poder entender todas as ensinanzas acerca da vida que a autora intenta explanar. 
Por Sofía, 3º ESO

sábado, 16 de febrero de 2019

La comedia Borja, de I. Moreno e Se suspende la función, de F. Lalana

(Lugo. Remata xaneiro do 2019. Seis alumnos do 2º de PEMAR enfróntanse, por vez primeira, á lectura dunha obra de teatro. Biblioteca escolar do IES Xoán Montes. Sofás claros colocados en esquina, coxíns vermellos a xogo cunha pequena mesa de centro e algún puf. Alfombra de cores e paneis xaponeses ao fondo. Escóitase unha música lonxana)


 Menuda sorpresa esta de ler teatro! Repartimos papeis e lemos "La comedia Borja" de I. Moreno.
Pasámolo xenial con esta comedia!



   O bo de Borja, un campesiño, suplanta a identidade do verdadeiro Conde de Borja e, despois de mil enredos, piratas e rap incluídos, o protagonista toma moi boas decisións para o pobo de Gandía.



 DESCANSO

    Pasámolo tan ben, foi tan entretida a función e gustounos tanto iso de interpretar que decidimos ler outra máis.

 Representación de "Se suspende la función" de F. Lalana.
A mesma escenografía e actores.

    Que simpática esta obra! O papel de Cosme faínos rir cada vez que intervén.

    Un grupo de traballadores dun teatro - tremoístas, limpadora, taquilleira,...- deciden improvisar unha obra porque os actores non acoden esa tarde á función. Entre idas e voltas conseguen o seu propósito, pero cun final un tanto amargo: non evitan o peche do teatro.
    Contos tradicionais, música dos 60 e ata Vespinos cólanse nesta comedia, en procura dun resgos humorísticos que arranca do "respectable" algo máis cun sorriso.

 Rematado este descubrimento teatral con tan exitoso final, quedan as portas abertas para unha nova representación.

 
FIN


domingo, 10 de febrero de 2019

Zenobia ou o reflexo do ocaso dunha ilusión

            Estivemos lendo Zenobia, ese magnífico cómic de Morten Dürr, no Club de Lectura de 1º da ESO. E limos como se nós tamén afogásemos, perdidos como estábamos nun mar de sufrimento sen táboa de salvación: os nenos baixaban a cabeza, algúns sabían algo, outros vivíranno en primeira persoa, eles ou seus pais. Aos máis ninguén lles contara a verdade.


O occidente rico mira sen ver, pensa sen reflexionar, cre que o sabe todo… ou xa non quere saber máis (ai, que horror, quitádeme iso de aí, sempre están co mesmo). E así pasamos a xornada, cambiando de canal a cada paso, como o avestruz que agocha a cabeza debaixo da terra.

Non obstante, o drama dos refuxiados segue aí. E iso que nosoutros fomos eles - seguímolo sendo - marchamos dos nosos lares buscando unha vida mellor, traballo, paz. Non é tan difícil de comprender. E con todo, canta traxedia sen fin, canto desgarro, cantos vínculos quebrados, canta historia desterrada.


Amina é unha nena siria, como Zenobia, a poderosa raíña que conquistó un imperio. O seu valor será tomado como exemplo pola protagonista para tentar superar a proba definitiva, pero a realidade será máis forte que ela. Ese silencio, que é linguaxe no cómic, mergúllanos nas tebras. O inferno ábrese cada vez que unha patera é lanzada ao abismo. Están sos, cegos, perdidos, e non hai luz ao outro lado. Que vergonza! 

lunes, 4 de febrero de 2019

¿Hay algo más aburrido que ser una princesa rosa? De R. Díaz Reguera

(Imagen portada del libro: princesa vestida de rosa con expresión de fastidio y aburrimiento).
Carlota estaba más que harta del rosa y de ser una princesa.
Carlota no quería besar sapos para ver si eran príncipes azules.
 Carlota siempre trataba de encontrar respuestas y por eso no entendía por qué no había princesas que rescataran a los príncipes azules o que cazaran dragones o volaran en globo. No se cansaba de explicar: “¡yo no soy una flor, soy una niña!” Comprendemos muy bien a Carlota porque nosotros también estamos hartos de estereotipos y clichés. No nos gusta que nos digan que aspiraciones podemos tener y vamos a demostrar que podemos ser cómo y lo que queramos.
Ningún príncipe es la solución a nuestros problemas.
Jugaremos a lo que nos guste, estudiaremos, seremos bomberas o peluqueras, policías ó investigadoras, futbolistas o bailarinas… incluso podremos vestirnos de rosa, pero nunca dejaremos que nos digan cuál debe ser nuestro destino. Si hace falta, ¡nos lo inventaremos!

(Imagen con diferentes pancartas que representan a la protagonista del cuento imaginando un futuro con libertad para decidir la profesión y la forma de vivir)

 REIVINDICAMOS NUESTRO DERECHO A SOÑARNOS LIBRES.

Club de lectura inclusiva

lunes, 21 de enero de 2019

Juaqn el Ceniciento, de C. Alberola e R. García

    Esta vez no noso club de lectura lemos Juan o Ceniciento de Carles  Alberola e Roberto Ángel García Prieto. Pertencente a un dos principais xéneros da literatura: o teatro.
    Este libro narra o maior problema do noso protagonista, Juan, quen ama perdidamente a Helena. Coa que só fala a través do computador.
    Para o noso club de lectura é unha historia onde os personaxes poden ser moi típicos ou superficiais, critica e esaxera a predilección por un dos irmáns por parte da nai e basea o seu esqueleto na tan coñecida «La Cenicienta».
    É perfecto para aqueles que desexen penetrarse no mundo do teatro, xa que á parte de ser rápido de ler, é sinxelo e cómodo para adecuarse a este xénero.
Por Niulka (4º ESO)

domingo, 20 de enero de 2019

La vegetariana, de Han Kang

   Con esta obra nos adentramos en la desconocida, debemos admitirlo, literatura oriental. Han Kang, escritora de Corea del Sur, nos presenta a una mujer que decide no comer carne. ¿Y qué?, os preguntaréis; sí, lo sé, no es un tema novedoso, al contrario, parece que hoy en día el vegetarianismo va en aumento, ya que para algunos se acerca a la perfección alimenticia del ser humano. Pero este no es el tema de la novela. 
   El vegetarianismo es el inicio de Yeonghye, la protagonista, de un periplo hacia la ataraxia –alejarse de las perturbaciones, para alcanzar un estado del alma y la mente sereno, sin emociones…, de pasividad que permita vivir en la calma absoluta-. Su inquebrantable voluntad es motivada por una de las pocas frases que verbaliza en la novela: “He tenido un sueño”. Yeonghye es una mujer joven, casada, que un día decide dejar de comer carne. Su marido la considera insignificante, anodina, vulgar… y por eso se casa con ella ¿¿¿…??? El cretino de su marido solo quiere una servidora que acate las convenciones familiares y sociales. Y así es hasta que ella toma su férrea determinación de no comer carne. A partir de aquí su mujer pierde peso, padece insomnio, su libido disminuye… Su marido, familia y amigos empiezan a sentirse “incómodos” con ella. En una comida familiar, su propio padre le da una bofetada para obligarla a comer carne y Yeonghye, ante el rechazo y la intolerancia familiar, intenta suicidarse. Pero ¿cómo sabemos todo esto? No lo conocemos por nuestra protagonista, ella apenas tiene voz en la novela. 
   Esta se estructura en tres partes:
    -la primera parte, “La vegetariana”, está narrada desde el punto de vista del impresentable marido, que no intenta comprenderla, al contrario, la violenta sexualmente, la menosprecia, la ningunea… No es más que un ególatra que solo piensa en sí mismo. 
   -la segunda parte, “La mancha mongólica”, destaca por su plasticidad y hace referencia a una marca de nacimiento de color verdoso que tiene Yeonghye sobre una nalga. Esta parte es relatada por su cuñado, que, obsesionado por esa mancha y por su obra artística, no duda en abusar sexualmente de Yeonghye, sabiendo que está medicada. El brutal androcentrismo, como vemos, está presente en la novela no solo a través del marido y del cuñado, sino también del padre que la maltrata de niña y de los médicos que la fuerzan a alimentarse. 
 -la tercera parte, “Los árboles en llamas” nos conduce hasta el final de la obra de la mano de su hermana. Es la parte más reflexiva puesto que su hermana es la única que intenta comprender a Yeonghye, preguntándose el porqué de su actitud, empatizando e incluso llegando a identificarse con ella. Al mismo tiempo es la parte más devastadora y perturbadora. Estos tres narradores buscan regresar a su “status quo” anterior, a una comodidad en sus vidas que les aportaba seguridad, pero no felicidad. Apenas vemos atisbos de alegría en la novela. Son muchos los temas que la jalonan, pero el más explícito de todos, el más desolador es la soledad: todos los personajes viven aislados.
   La no participación de Yeonghye, su silencio, su pasividad, su no enfrentamiento está en perfecta consonancia con el papel que la autora le otorga en la novela, recordándonos en ocasiones a Gandhi. En la superficie solo vemos a una mujer que ha dejado de comer carne, pero la estructura profunda es una gran transgresión. Hay un choque radical y directo contra el sistema establecido (convenciones sociales, reglas familiares…), no obstante lo mágico y genial de la novela es que su autora nunca lo verbaliza, no lo explicita. 
   Sí, Yeonghye es la protagonista que no tiene voz. Pero la sentimos, la tocamos, la vemos y la intentamos entender a través de lo único que nos muestra: sus imágenes oníricas (violentas y cruentas, como el episodio del perro que la muerde de pequeña y al que se ve obligada a comer para que cure su herida) con las cuales caemos de lleno en el surrealismo de la obra, y sus actos. Quiere escapar de sus terroríficos sueños, de la violencia intrínseca al ser humano, de su propia crueldad interior, de aquí que quiera “vegetalizarse”, transformarse en planta para evitar así cualquier tipo de violencia. Esta actitud nos recuerda el mito de Dafne y Apolo, en el que ella huye de la violencia sexual de Apolo transformándose en laurel, pero paradójicamente Dafne se violenta a sí misma con su metamorfosis. Yeonghye se convence de que es capaz de sobrevivir gracias a la luz, al agua y a la tierra. ¿Llega a padecer algún trastorno mental? Parece lógico pensar que a medida que aumenta su estado de inanición, su mente sufre. Pero, sin duda alguna, reivindica de forma brutal y tajante la deshumanización y esta es la postura más inquietante y nihilista de la novela: la negación del ser humano. 
   Yeonghye reivindica con rotundidad la muerte. No quiere seguir viviendo: “¿Por qué es tan malo morir?”, se pregunta. ¿No os parece dramático tener que optar bien por la supervivencia, bien por la muerte de Yeonghye? 
 Por Inma