martes, 8 de octubre de 2013
jueves, 27 de junio de 2013
Roteiro Fiz Vergara
Como o prometido é débeda, este ano fomos facer o roteiro literario sobre a figura de Fiz Vergara Vilariño que non puidemos facer o ano pasado. O día 18 de xuño, despois do recreo, saímos nun bus camiño do val de Lóuzara, 15 alumnas e tres profes. Poemas do autor e trece intervencións escultóricas de artistas lucenses son a guía deste orixinal sendeiro . Este roteiro inaugurouse fai uns poucos anos e desde entón é visitado por diversos clubs de lectura e tamén por asociacións culturais. Natureza, arte e poesía danse cita nuns quilómetros de gran beleza. Despois de resolver os problemas da data, axeitada para todas e como colofón o traballo feito durante o ano, imos coñecer de primeira man a obra de Fiz Vergara. Fixo un día estupendo e disfrutamos dese “museo único o aire libre”. Ler a obra de Fiz na súa paixase, na súa casa, no seu río, na súa cova, enche o espírito dunha poesía e dunha emoción difíciles de trasmitir e comunicar. Non é doado atopar palabras para describir o silencio, a quietude da natureza, o ruído da fervenza ou o discorrer do río. As intervencións escultóricas están perfectamente integradas no conxunto natural, cada unha acompañada dun poema emblemático dese punto do camiño. Para todas foi un gran descobremento, especialmente para as alumnas, que nunca imaxinaron a fusión da arte, a natureza e a poesía, nin a enorme beleza do val de Lóuzara, unha xeografía descoñecida totalmente para elas.
miércoles, 26 de junio de 2013
Las lágrimas del asesino, de Anne-Laure Bondoux
Siempre resulta difícil elegir un libro que nos guste a todas. Pero, por primera vez, les ha encantado a todas esta historia amarga protagonizada por un niño, Paolo, y dos adultos: Ángel Alegría, el asesino de sus padres, y Luis Secondo, el poeta. Los tres por circunstancias bien diferentes se acaban encontrando en un lugar perdido, inhóspito, del sur de Chile. Con ellos, cada lector inicia su particular viaje a las entrañas de estos personajes que, a medida que avanza la lectura de esta prosa tan desnuda como el paisaje que nos rodea, buscan en el otro el afecto, el amor que les ha faltado en su vida, hasta el punto de que pierdes de vista al asesino, el mismo que desea que Paolo le llame “padre”. Y es esta lucha lo que les lleva al cambio, a sus metamorfosis particulares: al paso del niño a adulto- “supo en ese instante que Paolo había abandonado definitivamente la infancia”; de frío asesino a hombre tierno cuando escucha los versos,-“Ángel se colocaba ante la ventana para que los otros dos no vieran sus lágrimas, las lágrimas que humedecían sus ojos de asesino”, porque “hay metamorfosis muy discretas-prosiguió el leñador- . Las que tienen lugar en nuestra alma, por ejemplo, no siempre son visibles”. ¡ Quizá nos ha gustado a todas porque creemos que otro mundo es posible!domingo, 19 de mayo de 2013
Viaxamos con "Peaxes" e "Valentino Rifini e Âkil Pillabán, de viaxe en Milán"
No noso afán de seguir coñecendo lecturas adecuadas para o noso alumnado neste mes de maio, escollemos dous que, desde xéneros literarios ben distintos, parecen responder aol tema de poñerse na pel doutro : unha novela, Peaxes, de Santiago Lopo e unha obra de teatro , Valentino Rufini e Âkil Pillabán, de viaxe a Milán, de Roberto Salgueiro.Na primeira delas, durante unhas horas convértesche nun traballador dunha autoestrada quen , metido nesa urna de cristal e para vencer o aburrimento do seu traballo, imaxina as vidas dese discorrer continuo de condutores nos seus coches a través das escasas palabras que pronuncian e da música que escoitan.
Unha novela moi áxil, entretida e fresca que achega unha visión moi certeira sobre a sociedade contemporánea, con pasaxes poéticase con referencias clásicas como este:
"Os que atravesan o mar para chegaren ata nés non pertencen a ningunha tripulación mitolóxica, aínda que sofren pobras que espantarían a calquera heroe clásico. Sinto un profundo respecto por estes argonautas modernos que xa non van á procura do vélaro de ouro dun carneiro, senón á busca do propio carneiro, para escorrentar a fame. A traxedia grega converteuse en traxedia africana, negra como a alma de moitos brancos(...)";
Respecto da segunda, unha farsa moi adecuada para representar co alumnado do primeiro ciclo, a acción transcorre en Italia no século XVIII, coinciden os nosos protagonistas: Valentino e Âkil, ambos os diferentes- pois pertencen a distintas culturas- pero semellantes as súas circunstancias, pois ambos foron abandonados polos seus amos e han de pasar a tarde-noite xuntos. A pesar de todo iso, co paso das horas, a desconfianza, os prexuízos sociais van desaparecendo para demostrar ao lector-espectador que todos somos iguais, independentemente da cor da túa pel ou da relixión que profeses. En fin, unha obra moi divertida.
martes, 7 de mayo de 2013
miércoles, 1 de mayo de 2013
Tardes de palabras
En la sesión de abril, nos hemos reunido en torno a dos libros- Tardes con Margueritte, de Marie-Sabine Roger, y La pequeña tejedora de historias, de Agnés de Lastrade y Marie Caudry- con una temática común: la lectura y las palabras. Porque de eso tratan los libros elegidos: del poder que tienen las palabras. No en vano, cada tarde – como Margueritte y Germain- nos reunimos para hablar- como la pequeña tejedora de historias.
Dos libros que han gustado por igual a todas. Allí se trató del tema de la soledad de los protagonistas que se encuentran casualmente en un banco del parque y que se convertirán en amigos que se apoyan, que se protegen mutuamente; y todo ello, se produce en torno a la lectura que Margueritte comparte con Germain, quien afirma: “Si de pequeño me hubiesen leído cuentos, quizá habría metido las narices en más de un libro, en lugar de hacer tonterías solo por aburrimiento".
A través del libro, de sus conversaciones, se trazan los retratos emocionales de ambos personajes, a los que la sociedad ha dejado a un lado porque ya no les resultan útiles. Y es entonces, cuando comienza la tutela intelectual, física y emocional que ejercerán mutuamente, al tiempo que vamos descubriendo, en ocasiones con grandes dosis de humor, la defensa de la lectura como escuela de aprendizaje y como puerta que te permitirá conocer nuevos mundos, mediante esas palabras que la pequeña tejedora cultiva. “algunas palabras necesitan ayuda. Son tan frágiles que hay que darles ánimo. La palabra “nosotros” es la más difícil de cultivar”.Dos libros que han gustado por igual a todas. Allí se trató del tema de la soledad de los protagonistas que se encuentran casualmente en un banco del parque y que se convertirán en amigos que se apoyan, que se protegen mutuamente; y todo ello, se produce en torno a la lectura que Margueritte comparte con Germain, quien afirma: “Si de pequeño me hubiesen leído cuentos, quizá habría metido las narices en más de un libro, en lugar de hacer tonterías solo por aburrimiento".
En fin ,dice Germain:en una de estas páginas: “En mi ambiente, los libros no están muy bien vistos(…) Sentía tanta vergüenza, que escondía el diccionario como si fuera un libro porno” ¡Cómo nos gustaría que eso no sucediera nunca!, porque ¡qué buenos momentos pasamos en torno a un buen libro con una buena compañía! Os deseamos a todos unas ¡dulces lecturas!
sábado, 13 de abril de 2013
De niñas, adolescentes y mujeres
En el mes que dedicamos a la mujer, tres fueron las obras escogidas para nuestro club de lectura de profes, pues representan casi un ciclo en la vida de la mujer y se cuestionan muchas tópicos: ¿Hay algo más aburrido que ser una princesa rosa?, El aprendizaje amoroso y Mejillones para cenar.
En la primera de ellas, asistimos a una desmitificación de los cuentos clásicos que tanto gustan a las niñas: nuestra protagonista, Carlota, no quiere ser princesa, abomina el color rosa y no aspira a conocer a un príncipe azul. Ella desea tener esa otra vida que se atribuye en los cuentos tradicionales al papel que ejercen los niños: búsqueda de aventuras, de conocimiento, de creatividad. Y todo ello, quizá, porque son las lecturas que los adultos hacen a los niños, repitiendo esa herencia de modelos en la que se atribuyen un papel a los chicos y otros, diferente, a las chicas; con lo que el álbum se convierte en un canto a la igualdad desde bien pequeños.
En el segundo, el aprendizaje amoroso, el álbum comienza, precisamente, con un príncipe y una princesa que se casaron y que “fueron muy felices y tuvieron muchos hijos”. Tomando esta idea como punto de partida, se nos describe el día a día de esa pareja recién formada, como un reflejo de la vida cotidiana de cualquier pareja a lo largo de los años: los desencuentros por tener opiniones diferentes, las molestias derivadas de la convivencia, la llegada de los hijos, la soledad, la incomunicación, los celos,…
A diferencia del anterior, las ilustraciones cobran mayor relevancia no solo por el gran tamaño, sino , sobre todo, porque son críticas y representan los pensamientos de los dos protagonistas y, de esta forma, amplían la escasa información que aporta el texto escrito.
Un libro ideal para trabajar con los adolescentes.
El tercero, Mejillones para cenar, es un novela corta en la que narradora-hija, en un largo soliloquio, va desgranando la vida de una familia que proviene de la Alemania del Este, cuando su padre no llega a cenar esos mejillones que su madre prepara como cena en las grandes ocasiones. A través de esa prosa envolvente, asfixiante y reiterativa vamos conociendo la opresión que el padre ejerce sobre los otros tres miembros de la familia, a los que no acepta como son. Entre líneas, el lector va descubriendo los sentimientos encontrados, la angustia, el miedo permanente, la violencia doméstica ejercida tanto sobre la madre como sobre los hijos,… Así la novela se convierte en una terapia de grupo familiar en la que los personajes parecen encontrar, por fin, la liberación de la opresión paterna.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

