Ardalén, de Miguel Anxo Prado

O día 24 de marzo reunímonos o club de lectura de primeiro de bacharelato para realizar a último reunión do segundo trimestre e comentar o libro “Ardalén”, unha novela gráfica de Miguelanxo Prado publicada no 2012. 

 O título do libro é o nome dun vento que sopra dende o mar e que, segundo algunhas crenzas orixínase nas costas americanas. A través deste fío condutor, diferentes personaxes desenvolverán unha historia na que se entrecruzan as súas vidas. 

 O tema central da novela gráfica é a memoria: somos o que recordamos. Pero a memoria non é un rexistro obxectivo e inalterable. En “Ardalén”, Sabela intenta reconstruír a historia do seu avó Francisco, emigrante que marchou a Cuba deixando en Galicia a súa familia, por medio das lembranzas de Fidel, que vive nunha aldea de Lugo. Pero hai máis fíos, outras persoas, outras memorias, que se van entrelazando neste proceso de recuperación. Porque tamén somos o que os demais recordan de nós.

 Como comentamos, nesas memorias, propias e alleas, hai amor e cariño, pero ademais rancores e odios. Por iso recordar non é inocuo, pero quen non recorda, non vive. Ao mesmo tempo, “Ardalén” é un canto á natureza e un drama que ten que ver coa emigración de décadas pasadas, coa desconfianza cara aos estraños ou coa soidade da vellez. Está cargado de emoción e a historia tratada, lonxe de parecer tópica, sorprende nos seus momentos finais. O preciosismo no seu debuxo e os toques realistas que salpican todo o relato producen esta marabillosa obra. 

 Pareceunos a todas un relato fascinante sobre como os recordos poden configurar a nosa personalidade, con personaxes inesquecíbeis e a mestría dun dos mellores autores de cómic do noso país. Prado teceu unha historia salpicada de realismo máxico que queda plasmado grazas ao dominio dos pinceis, á expresividade dos seus personaxes e á cor tan viva que inunda as súas páxinas. Respecto a isto, fixemos varias aclaracións: a composición é sinxela, case sempre recorrendo a cinco viñetas cadradas de diferentes tamaños por folla, pero elixindo con coidado cando debuxar as máis grandes. 

 En conclusión, recomendamos a lectura desta novela gráfica xa que o guión desenvólvese paso a paso, sen grandes saltos, e dedicando unhas poucas páxinas en cada capítulo a episodios do pasado. Conforme vamos coñecendo o particular mundo de Fidel, aínda que teremos dificultades para diferenciar que é verdade, que recordo e que pura fantasía, vamos comprendendo novas cousas e as sorpresas sucédense con total naturalidade. Ao mesmo tempo, Prado introduce entre cada capítulo unha serie de documentos oficiais que revelan máis pistas sobre todo aquilo que se está a narrar, sementando a dúbida no lector de se está asistindo ou non a unha historia real, pero sempre cunha gran verosimilitude. 

Por  SOFÍA  (1º BAC)

Sueños en el umbral, de Fátima Mernissi

 Escrito por Fátima Mernissi, es un libro que refleja la vida de una niña pequeña del último harén del Marruecos francés, en Fez. Este libro explica cómo era la vida de las mujeres de Marruecos y sus comienzos feministas. ;Es un libro bonito e intrigante cuanto menos, ya que son un conjunto de historias conectadas por un pequeño hilo, y en todas ellas la protagonista aprende algo nuevo.

Por Antía, 4º ESO

Imaxina animais,de Xosé Ballesteros e Juan Vidaurre

Xulio Verne dixo acertadamente que “cada quen vive no mundo que é capaz de imaxinar”, pero non todos temos esa capacidade innata dos grandes fabuladores. Se o noso mundo é pobre en imaxes poéticas, lúcidas e amables, a realidade podería volverse na nosa contra reproducindo deformidades ficticias que irán minando a nosa capacidade de percepción. Por iso é tan importante que os nenos lean, que descubran o idioma das imaxes – esas copias da realidade - e que aprendan non só o significado das palabras senón o seu sentido, abrazando denominacións coma quen abarca o mundo.

 Din que a imaxinación non ten límites e esa é a aposta de Ballesteros e Vidaurre: un excelente desafío de creatividade. As criaturas concebidas pola mente do narrador e o poeta gráfico desbordan inxenio e gracia: as tibulatas que afundiron o Titanic, as chaveíñas que non gardan segredos entre elas, a serpelleira que se acubilla nas fábricas textís e, sobre todo, eses platafiños que guían ás pateiras deixando un recendo a vainilla salgada. Sen dúbida, o aroma mesmo da Arte.

El corazón de las tinieblas, de J. Conrad

 

É unha novela gráfica de Miguel&Godart, que está adaptada a novela de Joseph Conrad. Iste exemplar, é unha das grandes obras do século XX e narra a través de ilustracións, a historia do valente Charles Marlow, que emprende unha viaxe dende Londres até o corazón das escuras augas do río Congo (África), para o salvamento e búsqueda do comerciante e colonizador máis importante de marfil, o señor Kurtz, que cae enfermo e desorientase; ademais, publica un escrito onde explica como ‘’civilizar’’ os africanos, onde se atopan comentarios racistas sobre a eliminación das persoas do continente africano. 

Miguel&Godart, mediante ista novela gráfica fan unha forte crítica sobre a crueldade dos colonos hacia os nativos e do imperialismo occidental. A reunión e comentario desta novela gráfica realizouse o 24 de febreiro de 2021, e en xeral, gustounos a todas as participantes do Club de Lectura. 

 Por Patricia , 4º ESO

14 de J. Echenoz

Este libro trata a historia dun combatente francés da Primeira Guerra Mundial, Anthime, que ve como unha loita que se pensaba que duraría pouco, acaba transformándose nunha das maiores traxedias do mundo. 

Mentres compartíamos opinións, coincidimos en que a maneira que ten o autor de narrar a diferenza entre o antes e o despois da vida do protagonista é increíble. A maneira en que describe a horrible vida nas trincheiras ou a dor que persigue aos personaxes incluso cando conseguen volver a casa parece moi achegada á realidade. A todos nos pareceu un libro que describe moi ben as loitas psicolóxicas dos soldados, ademais da crueldade da guerra, que non distingue a ninguén.

 Por María, 4º ESO

Gazpacho agridulce, de Quan Zhou Wu

 

Esta novela cuenta la historia de una familia China que vive en España y es propietaria de un restaurante. Dentro de esta familia los padres son estrictos seguidores de las costumbres y prejuicios chinos queriendo, por ejemplo, que sus hijas estudien para encargarse del negocio familiar o deseando tener un hijo varón y sintiéndose realizados al conseguirlo. Por su parte, las hijas se sienten identificadas como españolas puesto que su niñera y sus amigas les llevan inculcando desde hace tiempo esta cultura y ellas también la prefieren sobre la china. Todo esto es abordado por Zhou Wu desde un punto de vista crítico, haciendo interesantes comparaciones, pero a la vez humorístico, sobre todo al hablar de las relaciones amorosas de las hijas de la familia puesto que son algo desastrosas.

El libro nos gustó a todas y nos pareció interesante. Nos llevó hacia una larga  reflexión sobre el sentimiento de pertenencia a un lugar.  Al tener en el club gente de distintas nacionalidades pudimos comentar este tema a fondo contando experiencias personales que demostraron que el país de nacimiento no es siempre es a donde sientes que perteneces. A parte de esto hablamos sobre lo estrictas que son las culturas asiáticas en el sentido familiar puesto que los padres mantienen una relación fría con sus hijos y son sumamente exigentes, lo cual, sumado a la presión de los estudios, lleva a que haya una tasa de suicidios de estudiantes notablemente alta.

La novela te lleva a reflexionar y aporta datos interesantes acerca de lo que es la vida de una familia asiática en España y como la estancia en nuestro país modifica su conducta. Si buscas una lectura rápida que te aporte información sobre este tipo de temas y que al mismo tiempo sea graciosa este libro es una elección perfecta.

Por Lucía, 1º Bac

Del color de la leche, de Nell Leyshon

 

Es un libro que demuestra la vida que tenía una niña en una granja. Este es un libro que refleja los problemas de la gente antiguamente, ya que se puede apreciar como la niña pasa de una vida mediocre con su familia a una vida media para después pasar a una vida poco digna.

Es un libro realista, ya que no tiene ningún elemento mágico y refleja la realidad. A pesar de que esa realidad es un tanto cruel.

Por Antía, 4º ESO

Os nenos da variola, de María Solar

 Esta novela descúbrenos a historia da Real Expedición Filantrópica da Vacina, que en 1803, baixo a protección do rei Carlos IV, parte desde A Coruña para levar a vacina da varíola cara ás colonias españolas de América e Filipinas. 

Para levar a cabo esta misión, os doutores Francisco Xavier Balmis e Josep Salvany escolleron 23 nenos orfos co fin de empregalos para transportar a vacina nos seus brazos durante máis do mes que supoñía atravesar o océano Atlántico.

Isabel Zendal, a reitora do orfanato e que acompañou os nenos naquela viaxe, está considerada, segundo a OMS, a "primeira enfermeira en misión internacional".

Baseada neste feito histórico, que fixo posible que a varíola fose a única enfermidade erradicada polo ser humano, a autora permítenos esculcar a miseria na que se vivía naquela época, e novela a vida dos nenos orfos, marcados pola hipocrisía da sociedade como "fillos do pecado ou "da deshonra", con poucas oportunidades dunha vida digna. O neno Ezequiel representa a esperanza, demostrando que, a igualdade de oportunidades, a orixe non debera condicionar o futuro das persoas.