jueves, 11 de abril de 2019
BAILANDO EL HIELO, de Javier Fernández
Se observa en Javier que le gusta y disfruta con el patinaje, es humilde, posee un gran poderío físico y una gran capacidad de concentración.
BRIAN ORSER que como entrenador participó en el proceso de organización del entreno de Javier y de que asumiera responsabilidades. Destaca en relación a Javier su conexión con la familia, transmisora de grandes valores, destacando también el de la HUMILDAD. También nos habla de que estableció una relación con JAVIER, basada en la Comunicación, Honestidad y la Confianza. Se tienen ambos un respeto mutuo y personal.
Este libro trata de cómo Javier, en un país donde el patinaje sobre hielo es un perfecto desconocido, un deporte marginal,accede al mismo de la mano de su hermana mayor, y con el apoyo de su familia. Una humilde familia que tiene que realizar sacrificios para que él desarrolle esta afición y uno de los sacrificios mayores es el de tener que separarse de él viendo que aún es un adolescente con mucha necesidad de ser orientado para la adquisición de responsabilidades. Una historia con dificultades, llena de ilusión y con un final feliz. Que no siempre es así.
Muy recomendable para aquellos que quieran conocer a esta figura del patinaje y tener un referente para poder lograr sus propios sueños, sin cejar en el empeño.
Por María, profesora.
martes, 9 de abril de 2019
La pirámide de las necesidades humanas, de Carolina Solé
O día martes 9 de abril, no club de lectura reunímonos un grupo de alumnos de 3º e 4º para comentar un libro chamado: A pirámide das necesidades humanas.
Este libro, que ten como autora a Caroline Solé, cóntanos a historia dun adolescente que fuxíu da súa casa vítima do maltrato dun proxenitor e atopou nas rúas de Londres o seu cobixo. O noso personaxe principal fai algún amigo e vive unha mala vida nas sucias rúas desta cidade.Todo isto mentres participa nun reality show que cuestiona a súa calidade de vida dependendo do nivel de satisfacción das súas necesidades básicas. A medida que vai superando os distintos niveis do reality pese a súa mala calidade de vida, aumentan as miradas críticas e o número de falsas amizades que se proxectan na ventá de “amigos”.
O libro podería dividirse en dúas partes. Por un lado mostraríase a verdadeira personalidade do protagonista, que é un soñador ó cal lle resulta difícil acostumarse á vida realista. Polo outro, veríase unha crítica á sociedade que vive do postureo e dos falsos amigos de Internet.
Na nosa opinion xeral “La pirámide de las necesidades humanas” é un bo libro que transmite dunha forma facilmente comprensible os conceptos da pirámide de Maslow. Aínda que ás veces resulte algo aburrido polo seu carácter lineal, as reflexións sobre a vida, as necesidades excesivas da xente e a adición ás redes sociais que aparecen nel fan que pague a pena lelo.
Por Lucía, 3º ESO
Por Lucía, 3º ESO
domingo, 7 de abril de 2019
O veleno da risa, de Jaureguizar
Coa obra de Jaureguizar, O veleno da risa, o club de lectura de 2º de PMAR “xoga na casa”. Todo nos resulta familiar: os nomes de rúas e prazas, a festa do mes de xuño, algúns personaxes… Estamos en Lugo.
Tintimán ten que resolver o asasinato do arqueólogo do Museo Provincial en plenas festas do Arde Lucus. Na investigación colaboran o alcalde da cidade, López Horacio, a directora do Museo, Aurelia Balseiro, o padrasto do protagonista que é un estudoso da historia de Lugo… e, por suposto, as mozas que entran e saen da vida amorosa de Tintimán. Estas conquistas, os seus enredos e a linguaxe engaiolante do mozo foi uns dos aspectos da obra que máis lles gustou a todos os alumnos.
E como estabamos na casa, decidimos celebrar a sesión do club fóra do centro, percorrendo a cidade, visitando os lugares onde transcorre a acción.
Quedan aquí algunhas fotos e algunhas impresións dos alumnos do club:
Samuel: “ En primeiro lugar, visitamos o Museo Provincial para ver o famoso Carneiro Alado. Levamos unha sorpresa porque pensabamos que era máis grande e resultou ser unha cousa pequerrecha”
Antía: “ No Museo atopamos o arqueólogo Enrique Alcorta, a primeira vítima do relato, que falou con nós.”
Diana: “Estivemos no Vicerreitorado e na Domus de Mitreo, no Pazo das Pombas e na catedral. Collemos un plano da cidade na Oficina de Turismo. A saída encantoume.”
Kevin: “Na Praza Maior vimos unha estatua dos fundadores de Lugo e despois fomos o Vello Cárcere (aínda non abriran) e o Campo Castelo.”
José Luis: “ Estivemos na pastelería Madarro onde ocorreu o encontro con todos os ligues de Tintimán.”
Ulices: En fin, foi un bo paseo para complementar a lectura. Había lugares que non coñecía. Ao final tomamos un chocolate con churros. A experiencia foi xenial!”
Por Aurora
martes, 2 de abril de 2019
Bajo el paraguas azul, de Elena Martínez
Imaxinade un grupo de humanos vagando sen rumbo ao outro lado da fronteira. Non teñen país, leis nen recursos. Sobreviven como poden, xuntos pero alleos, entre eles hai medo e desconfianza, non teñen a quen recorrer. O que un diga, bástalles, ao que discrepa, afúndeno. Todo é confusión e desconcerto…
Pois non, non se trataba do tráiler da última película de zombis ou de refuxiados, senón da vida cotiá dos nosos fillos adolescentes. Viven nun mundo desastrado, cruel. A pesar de que teñen de todo, non lles abonda, e aínda que contan con máis liberdade que nunca, están controlados sempre: polos pais, polos amigos, polas redes…Non son moi felices que digamos os nosos nenos.
Na novela de Elena Martínez cóntase que da noite á mañá unha pequena pode perder todo o que tiña: a seguridade, a tranquilidade, a amizade e a liberdade cun só xesto: o de mandar unha foto comprometida a unha persoa poco fiable e sen escrúpulos. Todos temos dereito ao anonimato, a unha vida privada, pero moito máis a xente nova, os máis débiles. Percibimos cousas, presenciamos sucesos, vivimos experiencias que nos alertan sobre situacións preocupantes e facemos oídos xordos. Non podemos seguir como o avestruz, escondendo a cabeza para non ver o que sucede. Os pais e os profesores deben unirse e combater o bulling, sen excusas, sen xustificar as conductas despóticas duns poucos menospreciando a dor das vítimas, sen encubrir aos violentos. Hai que sinalalos e illalos, que saiban que non os aceptamos, que consideren o dano que causan.
Bajo el paraguas azul cumpre co seu cometido, trátase dunha lectura fácil, que engancha, gústalles á rapazada. Os que o len reflexionan, oféndense, enóxanse e móstranse máis audaces por momentos, decididos a contalo (o deles e o dos demais) e resoltos por fin a poñerlle término.
miércoles, 27 de marzo de 2019
El orden del día, de E. Vuillard
Desta vez no clube de lectura de cuarto e primeiro de bacharelato realizamos a lectura do libro El orden del día de Éric Vuillard que está ambientada no período de Entreguerras, no ano 1933, momento no que os nazis chegaron ao poder.
O libro cóntanos como nunha reunión secreta Hitler consegue o apoio económico dos industriais alemáns e a partir dese momento comeza o seu plan para poder “anexionarse” a Austria facéndose cos favores dos ricos e dos ministros europeos. Ademais móstrase como mediante enganos e estratexias finalmente os nazis se fan co poder.
Finalmente aínda que grosso modo a opinión dos integrantes do club de lectura non foi moi positiva, xa que dixeron que non estaban acostumados a realizar este tipo de lecturas como neste caso unha novela histórica, e que a narración era moi lenta e as descricións moi pesadas, o libro ilustra perfectamente a situación da Alemaña nazi.
Por Alejandra, 1º Bac
lunes, 25 de marzo de 2019
Mucho ruido y pocas nueces, de W. Shakespeare
En la asignatura de Literatura Universal hemos leído "Mucho ruido y pocas nueces", una obra de teatro del gran autor inglés William Shakespeare.
En general, me ha gustado mucho y me ha resultado muy entretenida. Es una comedia llena de enredos, con diálogos muy vivaces e ingeniosos. Es muy interesante la mezcla de elementos trágicos, como la conspiración para deshonrar a una dama, con momentos cómicos y divertidos.
Los personajes son complejos, están muy bien construidos. Empatizas con ellos fácilmente, y a los "buenos" les coges cariño.
Tengo que destacar a Beatriz y Benedicto, cuyas conversaciones atrapan y te enganchan a la historia. Su relación amorosa es preciosa, y se forja poco a pocos, pero con resistencia por parte de ambos. Esa química que existe entre ellos te hace desear que terminen juntos.
Por otro lado, tenemos la relación de Claudio y Hero. Se enamoran rápidamente y deciden casarse, pero la intervención malvada de Don Juan (hermano bastardo del príncipe) crea grandes obstáculos entre ellos.
Como es evidente, el tema principal en torno al cual gira la trama es el amor, y las diferentes actitudes de los personajes ante él.
También hay otros temas importantes, como la recuperación de la honra.
La película basada en la obra me ha sorprendido gratamente.
Está dirigida por Kenneth Branagh, que también escribió el guión e interpreta a Benedicto. Creo que es una producción muy bien hecha, que cuenta con una banda sonora y unos actores fantásticos. Estos realizan una interpretación muy creíble, llena de matices. En especial, Emma Thompson, que se mete en el papel de Beatriz de una manera formidable.
El final es feliz, y no queda ningún cabo suelto. Te deja con buen sabor de boca.
En conclusión, tanto la obra escrita como la película son muy recomendables. Estoy deseando leer más teatro este trimestre.
Por Alba, 1º Bac
Crónica de una muerte anunciada, de G. García Márquez
Todo un clásico de la Literatura Universal para una nueva sesión del club de lectura de 1º Bac. No tan conocida la película, dirigida por Francesco Rosi en 1987, de nacionalidad francesa y basada en la novela homónima.
En los tiempos que corren los lectores actuales se sienten muy lejos del argumento de la obra. El tema, la deshonra de la familia Vicario y el asesinato de Santiago Nasar, se les presenta lejano, antiguo, fuera de contexto…
La valoración de la mujer y el comportamiento de todo el pueblo son muy criticados por todo el grupo: la importancia de la virginidad de Ángela, el concepto del honor de toda la comunidad, el sangriento asesinato, el sentido del deber de los gemelos Vicario… ¿Qué pasa en este pueblo de Colombia? ¿Por qué razón nadie impide la tragedia? ¿Es solo el fatum el desencadenante del asesinato?
La sorpresa culmina cuando se enteran de que está inspirada en hechos reales: la ficción impregna algunos aspectos, pero la historia sucedió. Una alumna de este club es colombiana, ha estado en Sucre, su madre conoce los hechos de primera mano. Nos relata el machismo imperante en la sociedad rural del país, la superstición, las creencias de la gente cuando sucedieron los hechos. Es difícil de entender para el resto del grupo que no paran de preguntar sobre distintos aspectos de la obra y de la realidad.
La película les impacta aún más. Su ritmo pausado, el detenimiento de las imágenes en su afán descriptivo, las síncopas temporales… configuran el universo de ficción. La imagen completa la palabra. De todas formas, todos se quedan con la obra literaria, el arte de García Márquez ha calado en la imaginación de los lectores que han recreado su propio mundo, por eso comentan que no acaban de identificar a los actores con sus papeles.
Novela y película son originales, pero la trama despista para conseguir una valoración totalmente positiva. Sorprende el lenguaje, español de América. Esta crónica se sitúa fuera de sus itinerarios lectores, por la historia, por el tratamiento del tiempo interno, por la voz narradora… pero no impide, sino fomenta el placer lector del descubrimiento.
Por Aurora
miércoles, 6 de marzo de 2019
Inseparables, de M. Pavón e M. Girón
Saltar obstáculos, facer carreiras, bailar, xogar? Cun par de zapatos pódese facer de todo, pero cun só?
Cando empezamos a ler, pensamos que esta era a historia dun zapato azul que, desde sempre, compartira as súas aventuras co seu compañeiro, outro zapato igual que el.
Clara é feliz cos zapatos, pero un día uno deles estrágase e os dous son tirados ao lixo.
Non sabemos en que sitio ocorre nin tampouco cando. Pero o que si sabemos é que estabamos equivocados: en realidade esta non é a historia duns zapatos, senón a historia dos nenos e nenas do mundo.
![]() |
| (Imaxe que amosa diferentes zapatos sen parella) |
Dá igual o lugar e os problemas que teñamos: os nenos son nenos. Dá igual que che chames Rita ou Clara, que vivas nun país en paz ou que a túa vida cambiase por culpa da guerra. Todos queren bailar e saltar , e aínda que sexa con axuda dunha muleta, sempre é posible volver sorrir.
Hai moito branco nas follas do libro para que vexamos ben as caras das nenas. Hai frases curtas e puntos suspensivos para que nos paremos a pensar. E aínda que sufrimos un pouco lendo este libro, ao final comprendemos que:
- Sempre atoparás nalgún lugar un novo compañeiro para vivir o que che toque vivir, pero non o descubrirás se non confías en ti mesmo/a.
- Hai cousas que nin unha guerra pode destruír. Por difíciles que sexan as circunstancias, os nenos sempre atopan motivos para sorrir.
Club de lectura inclusiva
Club de lectura inclusiva
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







