Que blanca tan bonita soy, de Dolf Verroen

   O pasado martes 27 de novembro tivo lugar a segunda reunión do club. A obra que tivemos

que ler desta vez foi “Que Blanca más Bonita Soy”, a cal fala sobre a escravitude que durante moitos anos tiveron que soportar a xente de “raza negra”.

   O libro tivo unha gran acollida, logrando non deixar a ninguén indiferente, e transmitindo unha mensaxe que (a pesar de non ser descoñecida) nunca ven mal recordar.

   A obra chegou incluso a abrir un pequeno debate entre os integrantes. A causa: a actitude da protagonista.

   Por outra banda defendíase que a nena, ademais de racista, tamén podería ser considerada

unha vítima da sociedade da época, pois era este elemento o que a “determinaba” a ser tan

clasista, xenófoba, etc. A outra postura defendida era moito máis dura coa nena protagonista e sostiña que esta era totalmente culpable dos actos que realizaba. Sen dúbida, a sociedade na que vivía fomentáballe ter ese punto de vista, mais é ela que ten a última palabra para decidir se apoia iso ou non.

   Outro elemento que tamén atraeu a atención de moitos foi o xeito de actuar dos escravizados. Estes soportaban abusos inhumanos sen ningún tipo de oposición ou resposta. Incluso a protagonista se frustra co seu escravo porque este non se opón a ningunha das súas peticións.

   O autor logra recrear a perfección como tras anos de sufrimento e alienación a moral dos

africanos conquistados fora reducida á unha mínima expresión. Considerándose eles mesmos inferiores aos “brancos”. 

   En conclusión, un libro fenomenal que expón temas sobre os que falar e reflexionar.

Las brujas, de Roald Dalh

O pasado martes, 13 de novembro, tivemos a segunda xuntanza do noso club de lectura. Limos Las brujas, un libro de Roald Dalh. Deste autor xa leramos outras obras como Matilda, Charlie e a fábrica de chocolate ou Dany o campión do mundo, que foron os primeiros pasos lectores da Secundaria.

Coma na sesión anterior, a profe invitounos a uns “cruasancitos” recheos de chocolate e unhas chuches que tomamos sentados nos sofás da biblioteca mentres falabamos do libro.

Esta lectura resultounos entretida porque descubrimos seres distintos aos humanos, as aventuras eran interesantes e as reaccións das personaxes eran cómicas e inesperadas.

 É a historia dun neno “anónimo”: como seus país falecen nun accidente de tráfico, el ten que vivir coa súa avoa que residía en Noruega. No testamento que deixaron seus país indicaban que debía estudar nun colexio inglés, por iso toda a historia se desenvolve en Inglaterra. A avoa era unha gran coñecedora das historias de bruxas e lle ensina a recoñecelas: Hai que estar moi atento ao pelo ( levan perrucas e se rascan continuamente), ás mans (sempre levan luvas), aos pés ( non teñen dedas), á boca (teñen saliva azul)… e poden estar en calquera lugar! Nas vacacións pensaban viaxar a un lago noruegués onde a avoa veraneaba cando era nena, pero ela enfermou e tiveron que cancelar a viaxe. Foron un hotel cercano e… aquí se hospedaban as bruxas que estaban celebrando a súa xuntanza anual! A partir de aquí, suceden toda unha serie de aventuras que acaban de forma inesperada e sorprendente: nenos e bruxas convertidos en ratos? Tes que lelo se queres saber máis e non quedar coa intriga!

Parécenos moi adecuado para todos os lectores e lectoras da ESO porque é entretido e intrigante. Ten un final aberto que daría para unha segunda parte. Chamounos a atención que nin o neno nin a avoa tiveran nomes e tamén a relación que había entre eles: a avoa converteuse en nai e pai.

Por Kevin, José Luis e Ulices.

El gol imposible, de Enrique Sánchez

   Antón, Iago, Andrea, Lucía, Miguel, Fabián, Nico,... coinciden en que el argumento de esta novela es original y piensan que se desarrolla de forma dinámica y viva en los primeros capítulos del libro, mientras el número de personajes implicados en el relato no ha crecido demasiado y se va perfilando el entramado inicial de la investigación. A medida que el lector avanza en la lectura va siendo previsible el desenlace, que de la mitad del libro hacia el final, se ve ralentizado por una investigación lenta y cansina del protagonista. El final, cobra un giro poco creíble para la mayoría de los lectores del club, como forzado para darle un toque de originalidad y sorprender al lector. 

    La narración en primera persona de los hechos, aproxima a los lectores al personaje principal, un periodista que cree reconocer en un encuentro de fútbol a un ex-jugador ya fallecido. El libro, con una gran variedad de personajes, invita a numerosas reflexiones sobre las relaciones interpersonales, el rigor y la honestidad profesional.

    Ambientado en el entorno del fútbol profesional, tan sólo hace una referencia explícita a encuentros de fútbol y consideraciones técnico tácticas en uno o dos capítulos, en el resto del libro la trama se desarrolla al margen de esta temática. En él aparecen reflexiones cómo “La pasión surge de saber apreciar lo sublime”. que pueden ser motivo suficiente para interesarnos en leerlo. 

   Por Inma

El corazón de las tinieblas, de Miquel&Godart

      Na primeira reunión deste novo club que relaciona historia e literatura, limos unha adaptación libre realizada polo guionista Stéphane Miquel e o Debuxante Loïc Godart da novela 'El corazón de las tinieblas', escrita por Joseph Conrad no século XX. Narra a viaxe do mariñeiro Charles Marrow dende Londres ata o centro do Congo, levado polas ansias de coñecer a Kurtz, un dos máis significativos comerciantes de marfil da época. Conrad busca facer, mediante esta viaxe realizada polo seu protagonista, unha forte crítica á brutalidade do imperialismo occidental e á crueldade dos colonos cos nativos, os cales eran considerados inferiores e obrigados a facer traballos forzados. O relato foi inspirado no medio ano que pasou o autor nese mesmo lugar, xa devastado pola colonización do rei de Bélxica Leopoldo II.

Esta obra incitouno a facer unha importante reflexión sobre a escasa liña que separa a civilización da barbarie e loucura provocadas pola ambición desmesurada reinante no colonialismo europeo en África. Ambición que obrigou aos nativos a vivir en estado de sumisión absoluta respecto aos forasteiros. A pesar de ser unha novela gráfica con debuxos que axudan a entender a situación na que se sucede a trama, a complexa linguaxe utilizada nesta dificulta a súa comprensión e pode chegar a ser un problema no disfrute da historia, aínda que a nós gustounos e impactounos como unha novela gráfica é quen de resumir e dar a entender a situación que o Imperialismo europeo creo nos países dominados.

Por Carlota, 1º BAC

Toda la verdad que hay en mí, de Julie Berry

   O primeiro libro que limos no club de lectura de 3º e 4º da ESO neste curso foi Toda la verdad que hay en mí, de Julie Berry, que é, ao mesmo tempo, unha larga carta de amor, unha narración de misterio e unha exploración do que supón estar á marxe da sociedade. 

    Este trata sobre a desaparición dun pequeno pobo de Judith e a súa mellor amiga. Dous años despois do suceso, solo Judith regresa, pero é repudiada polas sospeitas sobre o seu pasado, e ignorada por aqueles que foron a súa familia e os seus amigos. Pero Judith non pode renunciar ao seu amor por Lucas, un mozo do seu pobo ao que sempre quixo en secreto, e cando este é rexeitado pola comunidade, Judith sabe que podería salvalo se rompera o seu silencio. Pero ao facelo, tería que volver ao seu escuro pasado. 

    No club a todos nos pareceu estrana a reacción do pobo en canto á chegada de Judith, aínda que podemos chegar a entender debido á época na que se desenvolve.

    Judith iranos alternando o presente e o pasado, e o lector poderá ir encaixando as pezas do que ocorrera durante a desaparición de Judith e o asasinato da súa amiga. Pero isto non nos gustou, xa que os constantes saltos entre o hoxe e o onte xeráronnos confusión. 

    O que si nos gustou foi a fortaleza da protagonista porque a pesar de ser rexeitada por todos, é unha chica valente, forte e que nunca deixa de loitar por aquilo que desexa, incluído Lucas. A este personaxe non lle collemos tanto cariño, xa que pensamos que solo estaba con Judith por compaixón.     Recomendamos este libro, xa que es moi corto e cunha rápida narración, terminando cunha perfecta resolución do misterio e sen deixar fíos soltos.

Por Sofía

Tonecho de Rebordechao, de Breogán Riveiro

       O xoves 11 de outubro, inauguramos con Tonecho de Rebordechao, o club de lectura dos alumnos de 2º ESO C. A maioría de nós nunca asistíramos a unha xuntanza deste tipo, non sabíamos en que consistía un club de lectura. Esta primeira experiencia foi moi satisfactoria. Os momentos de desconcerto iniciais pasaron rápido e mentres tomábamos unas pastas e uns batidos de chocolate na biblioteca, comezamos por compartir un pequeno resume da historia.

     Tonecho é un neno que queda orfo porque os seus país morreron nun accidente de tráfico. Foi vivir cos seus avós a unha aldea da provincia de Ourense chamada Rebordechao. Existe de verdade! Atópase alí cun mundo diferente ao da cidade onde el vivía. Na aldea aprende un montón de cousas, namórase de Sabela (a súa profe), fai amigos, relaciónase con todo tipo de animais, especialmente co seu can Langrán, e ata vive unha xornada electoral.

   

A todos pareceunos unha obra interesante, divertida, nada dramática e chea de aventuras. Ensinounos que a vida nunha aldea non ten por que ser aburrida porque podes coñecer costumes, historias dos antepasados. Historias que mesturan realidade e ficción, pero contadas nunha noite de inverno co vento soprando fóra, vólvense moi reais e fan que pases moito medo. 

     Como moitos de nós somos de fóra de Galicia, aprendemos moito sobre as tradicións e a cultura galega: falamos da matanza, da conservación dos alimentos, da fabricación do xabrón caseiro, do unto para botar ao caldo, dos muíños de trigo e o seu funcionamento, da preparación do queixo… e eles tamén nos contaron como se facía todo isto nos seus lugares de nacemento. Todo un intercambio cultural! 

    Podemos cualificar a primeira xuntanza como entretida, divertida e ademais instrutiva porque aprendemos un montón de cousas interesantes.

Por Antía, Diana, Samuel e Aurora

Clubs de lectura

Xa estamos de volta e desexando que os incorporedes aos nosos clubs de lectura.

Marineda City

   Como broche final deste Club de Lectura 2017-2018 decidimos ir visitar a cidade de A Coruña. Por unha parte, pareceunos interesante que o alumnado coñecese a Real Academia da Lingua Galega (por fin unha foto no móbil do sitio de onde sae o diccionario da RAG, ese co que nos dan a lata sempre os profes…) e de paso visitar a Casa-Museo de Emilia Pardo Bazán no pazo familiar que comparte sede coa Academia.

   Por tratarse dunha doble cita coa cultura, a visita subdividiuse en dúas etapas, unha charla sobre a historia da institución e un percorrido pola decimonónica morada da Pardo Bazán. Na primeira os alumnos recibiron información axeitada ás súas idades e apreciaron a colección de obxectos varios doados polos membros da Academia (os cabelos de Rosalía de Castro leváronse a palma). Pero na segunda, quen o ía pensar: que descubrimento, señoras e señores!! que ansia de sabiduría!! Eses ollos abertos de par en par, ese codazo intercostal entre risas varias ante a pregunta clave da visita á casa de Emilia Pardo Bazán: coñecedes Marineda city, verdade? Pois claro - prontos a respostar- cómo non ían coñecer eles, o noso alumnado adolescente, esa Meca do consumismo total, o máis cercano ao ceo que os seus pobres espirítos foran quen de imaxinar. Case lles pareceu mal a pregunta. Pero, ao final, coa intervención do guía iso deu un bon rédito : Marineda era como lle llamaba a afamada escritora á cidade de A Coruña nos seus relatos. Agora xa tiñan unha nova visión pardobazaniana. E iso que as coordinadoras xa lles faláramos da importancia da súa figura nas letras hispanas, de que foi unha muller avanzada á súa época, feminista, a primeira corresponsal no estranxeiro e a primeira catedrática nunha universidade española. Pero cegados ante tanto fasto e ostentación, o noso empeño foi como loitar contra muíños de vento.

Agora ben, fixemos moito máis na Coruña: visitamos o Castelo de San Antón - nunca antes viran os alumnos unha fortificación-, co seu Museo Arqueolóxico, comimos no parque da Torre de Hércules, subimos ao faro romano máis antigo do mundo, o único que se conserva en activo, e descubrimos que o gran Picasso viviu en Coruña entre 1891 e 1895. Seguimos as súas pegadas visitando a Casa-Museo, onde se conservan os materiais cos que pintaba, as estancias e as reproduccións dos seus cadros e os do seu pai. Por último, xogamos no piso superior ás adiviñas (cos cadros do xenial pintor, claro) e as risas xuvenís mesturáronse co exotismo e a fantasía na ruta dos edificios modernistas do ensanche coruñés, que puxeron un rutilante broche á nosa estadía na capital herculina.