Matar a un ruiseñor, de Harper Lee

Esta semana no club de lectura tivemos a marabillosa oportunidade de ler unha das novelas máis incribles do século XX: Matar a un Reiseñor, de Harper Lee. En xeral a todos gustounos este libro debido a que se critican posturas como o racismo ou a inxustiza. 

No libro, Atticus Finch é un avogado que vive nunha pequena cidade do Alabama dos anos 30. É viúvo e pai de dous nenos pequenos. A pesar do ambiente racista que se respira no pobo, Atticus decide defender a un mozo negro da acusación de violar a unha muller branca. Simultaneamente a esta historia, os fillos de Atticus (a pequena Scout, narradora da historia, e o seu irmán Jem) investigan ao seu modo sobre o seu misterioso veciño Boo Radley un mozo enfermo mental que viviu encerrado durante anos e ao que ninguén viu desde que era pequeno. Todo o que rodea a Boo está cuberto por unha aureola de misterio. A todo isto Atticus vai ensinando á pequena a non xulgar á xente polas aparencias e a tratar a todas as persoas sen prexuízos. 

A figura de Atticus Finch é o arquetipo de home xusto e coherente, e de bo pai, que sempre fai o que considera que é o seu deber, a pesar das dificultades. No libro que lemos, entrevese que co tempo Scout soubo descubrir o gran home que foi o seu pai, e ao que quizais (por ser unha nena aínda) non sabía valorar entón. Non esquezamos que esta novela presenta resgos autobiográficos da autora. 

No club, a historia fascinounos a case todos, sobre todo polo papel do protagonismo, ao ser capaz de “ir en contra corrente” nunha sociedade machista, desigualitaria e opresora como era a dos estados sureños dos EEUU da época.

Por Daniel Rguez, 1º BAC

El rey Matías I, de JANUSZ KORKZAK

Matías é un neno, soamente ten dez anos e como tal actúa, gústalle xogar e as únicas preocupacións que ten son facer amigos. Pero a súa vida cambia por completo coa morte do seu pai, o rei, quedando só. Agora sendo Matías o único sucesor queda ao seu mando todo o reino. Con este cargo, o raparigo quere ser un gran reformador, cambiar as cousas, darlle maior protagonismo aos nenos, aínda que vai dándose conta de que pouco podería cambiar coa chea de ministros preguiceiros, corruptos e mentireiros que o rodeaban e que para manter o seu poder, obrigaban a Matías a vivir á marxe do seu pobo, e supeditado a tódalas pesadas costumes do palacio.

 Pero estala a guerra, e o agora rei, aínda que todavía neno, decide escapar para alistarse co exército e axudar ao seu país. Alí descubre que todo o que lle contaran acerca do seu pobo era mentira, máis, volve coma un heroe, e decidido a reparar e reformar o seu reino. Como proba de amizade viaxa ás terras dos tres reis veciños, descubrindo que todos eles son persoas normais e comprendendo que cada un vive coas súas costumes e que sempre deberían ser respectadas as súas distintas formas de vida. 

En xeral, o libro gustou bastante. Unha das cousas máis comentadas foi a sorprendente transformación do personaxe principal, Matías. Crece, desde a súa inocencia infantil do comezo, un tanto egoísta ás veces, ata comezar a pensar nos demais, a ver a realidade, decidido a ser un bo gobernante. Aínda de que non deixa de ser un neno por completo, as súas principais preocupacións deixan de ser que todos os nenos poidan tomar chocolate todos os días e que o seu país teña o mellor zoo do mundo. 

Unha das cousas que máis gustaron foi a creación dos dous parlamentos que fixo Matías, un para os adultos e outro para os nenos, para que tamén tivesen voz. Este libro de Janusz Korkzak fai referencia á corrupción do mundo real enfocándoo dende o punto de vista dun neno cheo de inocencia. Kokzak fundou e dirixiu un orfanato para nenos xudeus en Varsovia, cando o exército alemán invadiu Polonia, el tendo a oportunidade de salvarse quedouse cos nenos e morreu con eles.

Por Alejandra Teodoro 3º ESO.

Aire negro, de A. Fernández Paz

Cóctel literario xuvenil en blanco e negro: como elaboralo

 Ingredientes:

 - Unha historia de amor

 - Un chisco de pasado misterioso

 - Outro de loucura

 - Dous de medo

 - Unha porta aberta ao horror

 - Un final arrepiante 

    Mestúrense convenientemente os ingredientes, é dicir, sen cortarse que son adolescentes, e sempre na dose axeitada ao consumidor, é dicir, canto máis amor e medo, mellor que mellor. 

    Se ademais enchemos o cóctel de referencias culturais e recomendacións literarias de clásicos inesquencibles: Conrad, Stevenson, Lovecraft ou Poe, entón temos a novela perfecta, unha receita pensada tamén para obter os sabores e cores, non só da paisaxe e o acervo cultural propiamente galaicos, senón tamén do subconsciente colectivo (a Besta=o Mal) fronte á ciencia e as súas explicacións psicolóxicas. Cada quen que elixa. 

    Agustín Fernández Paz sabe como facer ese tipo de mestura, e interesar -sempre instruíndo- aos máis novos, sendo como é un gran coñecedor do sentir xuvenil.

    Para o resto dos educadores (profesores e como non, pais) unha última recomendación: axítese con movementos envolventes e uniformes e difúndase entre a rapazada, que falta lles fai.

Me llamo Lucy Barton, de Elizabeth Strout

“Creo que el ser implacable consiste en aferrarme a mí misma, en decir: ¡Esta soy yo, y no pienso ir a donde no soporto ir […], y voy a agarrarme y a lanzarme de cabeza a la vida, a ciegas, pero allá voy!” 

 Con esta prosa coloquial y a partir de pinceladas breves, sutiles, apenas sugeridas, Elizabeth Strout nos descubre la mísera y traumática infancia de la protagonista, Lucy Barton, carente del más mínimo atisbo de afectividad. 

Desde el presente, Lucy, escritora de cierto renombre, rememora en una larga analepsis su infancia y juventud. Sus padres y sus dos hermanos sufren una pobreza extrema, tanto material como afectiva. Y es Lucy, la única de la familia, la que decide alejarse de ese inframundo de miseria física y moral y ser “implacable”. ¿Cómo lo consigue? A través de la lectura y la escritura.

 Lucy pregunta insistentemente “¿Mami, tú me quieres? No hubo respuesta”. De la mano de Sarah Payne, a cuyo taller de escritura asiste Lucy, el lector percibe que esta novela “es una historia de amor […] Es la historia de una madre que quiere a su hija. De una manera imperfecta” Y Lucy lo constata:”Me da la impresión de que la gente quizá no entienda que mi madre no fuera capaz de pronunciar las palabras te quiero. Me da la impresión de que quizá la gente no lo entienda: no importaba”

 A través de la conversación que mantienen Lucy y su madre, durante cinco días y cinco noches en la habitación del hospital en el que está convaleciente Lucy, conocemos las dos coordenadas espacio-temporales de la protagonista. Por un lado, el espacio rural-oscuro-infantil (Amgash, Illinois) del que huyó, que nos conduce al pasado; y por otro, el espacio urbano neoyorquino donde vive en la actualidad. Este tránsito espacio-temporal tiene su origen en la metanoia (en el sentido de transformación entendida como un movimiento interior que surge en toda persona que se encuentra insatisfecha consigo misma) que sufre Lucy y que parece conducirla a un mundo mejor. Sin embargo, a través de la conversación agria, sorda y deshilachada con su madre, sabemos que todo no es más que una falaz fachada: Lucy sigue hundida en su SOLEDAD. 

 Lo único que la salva, que la sostiene es la propia escritura. La novela, su tabla de salvación, le sirve de catarsis. Pero, si horadamos más, también nosotros-lectores sufrimos esa purificación interior porque, como señala Lucy, “Esta es mi historia. Y sin embargo, es la historia de muchos”

Nata y chocolate, de A. Borras

 







Ver a vida dende o punto de vista dos alumnos acosados, obrigados e obrigadas a compartir tempo e espacio cos seus agresores mentres todos os demais (incluídos os profesores) miran para outro lado. Percibir un día tras outro a escola como un mundo hostil e aos teus compañeiros como salvaxes depredadores. Por que xa non somos empáticos, por que somos incapaces de sentir a dor e o medo nos demais?

 Insultos e agresións cara o diferente, como en Nata e chocolate, nunca se sabe que é peor, se ser pouco blanco ou ás veces demasiado. Nunca se pode compracer totalmente o criterio das persoas que desprecian a outras, dos abusadores, sempre insatisfeitos eles mesmos, sempre inseguros.

Gustounos Nata y chocolate porque ao final reina a cordura, porque hai unha persoa adulta que comprende e presta axuda, porque o grupo ampara á acosada e entre todos logran que por fin a acosadora rectifique a súa conducta. Pero isto correspóndese coa realidade? Somos capaces de identificar o bullying de xeito claro e no seu estado inicial?

Quizais poidamos servir de axuda con esta guía do acoso escolar:

Del color de la leche, de NELL LEYSHON

Con este libro inauguramos o Club de Lectura do segundo ciclo da ESO e BAC por este curso, e causou unha gran variedade de opinións, tanto pola crúa realidade que presenta, como pola tráxica historia que contan as súas páxinas ou porque os sentimentos que envorca a autora nesta novela son sorprendentes. Ten moitos datos que se poderían mencionar a favor, como a forma na que está escrita ou a sensibilidade, coma se a autora fose o propio personaxe, pero tamén ten as súa contras, como que sexa machista (considerando o punto de vista actual) ou a hipocrisía dalgún personaxe. 

Mary, unha adolescente en idade casadeira (é unha novela ambientada no século XIX, ou como ela di o ano do noso señor 18?), analfabeta e campesiña que, á parte de ter o pelo branco como o leite, nace cunha deformación na perna, e eses aspectos físicos condicionarán en gran maneira a súa vida, nunha familia moi pobre que loita pola supervivencia, e na que todas as mans son necesarias. Unha familia que non a quere, agás o seu avó, ata o punto de que é vendida polo seu propio pai para servir nunha casa rica. E nesa casa, Mary atopará a súa liberación, xa que aprende a ler, pero tamén a súa condenación.

Por  Abraham Pena Vila, 4º ESO

Cartas de inverno, A. Fernández Paz

Con Cartas de Inverno de Agustín Fernández Paz, comezamos este curso o Club de Lectura, e o libro, en xeral, gustou moito. Falamos do final, xa que foi moi inesperado para todos e non concluíu a historia. Destacamos o que para nós eran cousas boas e o que non nos gustou tanto, como a lentitude dalgunhas páxinas, ao estar constituídas por cartas, e por outra banda, o medo e o misterio producido nalgún feito contundente da historia. “O misterio abonda nesta historia” –Di alguén… 

Os personaxes que máis gustaron foron, a protagonista, Tareixa, por como é capaz de aceptar o incerto e confuso final para nós e Adrián que, a pesar de todo o sucedido, tivo a coraxe de seguir adiante polo forte vínculo da amizade. 

Ao longo da reunión saíron temas moi profundos como : “A vida ten un peche cerrado?” Con este libro aprendemos que o valor o da amizade, e o amor fraternal, é superior ao medo e debemos axudar se podemos a todos que estean en perigo. 

Para rematar queremos dicir que con esta profunda e preciosa historia homenaxeamos ao vilalbés Fernández Paz, tristemente falecido neste ano. 

Por Carmen Peñalver, 3º ESO.

Nova convocatoria