sábado, 17 de enero de 2015

El asesinato del profesor de matemáticas, de J. Sierra i Fabra

Este libro cóntanos a historia de tres estudantes-Adela, Luc e Nico- que tiñan serios problemas coas matemáticas. Despois do último exame suspenso, o seu  profesor- Felipe romeu- deulles unha segunda oportunidade; pero nesta ocasión propúxolles un xogo: adiviñar quen era o suposto asasino do profesor.
Ao día seguinte, preséntase o seu profesor envolto en sangue, explicándolles que lle dispararon de verdade e que tiñan que deter ao culpable antes de que se escapase. Finalmente, as pistas guíanlles até a súa escola e descobren ao asasino.
Este libro descóbrenos que as matemáticas non son tan difíciles, pois pode chegar a ser un xogo moi divertido.
É un libro moi entretido pois podedes tentar facer cada problema ou xogo de enxeño que alí aparece.
Por Dayanna

Coñecedes o programa Órbita Laika que emite a TVE2? Pasádeos por alí e veredes cousas como esta:

lunes, 12 de enero de 2015

Pulgarcita, de Michel Serres

   El libro propuesto para esta ocasión ha sido un ensayo del filósofo Michel Serres. Siempre leemos ficción en los clubs de lectura y quizá ya era hora de cambiar de género y de tema.
   En 123 páginas, el autor hace un repaso al mundo al que le está tocando vivir a todas las denominadas “pulgarcitas”, es decir, a todos esos jóvenes que usan permanentemente sus móviles inteligentes y que ya pueblan nuestras aulas.
   Sabía que este libro traería consigo una animada reunión y así fue. En un momento en el que hay posturas tan contrapuestas sobre el uso y disfrute, en los centros educativos, de dichos aparatos, la discusión estaba servida.  
Entre otras cosas, porque el escritor realiza una comparación entre el tiempo que a nosotros nos ha tocado vivir y el tiempo en el que estos jóvenes están viviendo. Hace un descripción de ellos- occidentales- “ Ella o él admira únicamente una naturaleza como la Arcadia, la del ocio o el turismo. Vive en la ciudad (…) habita un mundo más lleno. Aquí su esperanza de vida se acerca a los ochenta (…) ya no conocen, ni las mismas edades de la vida, ni el mismo matrimonio, ni la misma transmisión de bienes (…) ni él ni ella han conocido la guerra (…) estos chicos habitan lo virtual”, en resumen, los/las pulgarcitos/-as no perciben la vida como la percibimos  los adultos.
Tampoco se escapan a sus críticas la escuela, la sociedad que los mayores hemos forjado para estos jóvenes. Y a pesar de todo, este libro destila optimismo, tanto que a él  “me gustaría tener dieciocho años, la edad de Pulgarcita y de Pulgarcito, porque hay que rehacerlo todo otra vez, está todo por inventar.
   En nuestra larga diatriba salieron asuntos como: la falta de respuestas, el aislamiento social y físico que puede acarrear el estar hiperconectado, cómo serán sus relaciones y su futuro o el hecho de que su contexto espacio-temporal como profesor de una universidad americana y el nuestro poco o nada tienen que ver.
   Nuestro papel como docentes con la llegada de internet está cambiando y seguro que no se parecerá en nada al que en los últimos dos siglos estábamos repitiendo: ya no somos proveedores de conocimientos, sino que pasamos a ser mediadores que tendremos que enseñar  estrategias, procedimientos para aprender a aprender en esta sociedad en cambio permanente. Pero nosotros también sabemos que información, conocimiento y saber son cosas distintas y quizá aquí es donde radique nuestra labor. Labor para la que se necesita TIEMPO.
   Altamente recomendable su lectura.



domingo, 21 de diciembre de 2014

Silencio, de Fran Alonso

O xoves 18 de decembro,  reunímonos unha vez máis o club de lectura para falar sobre o libro Silencio . 

É unha historia que trata sobre un home que vive en Galicia e que se mudou a Madrid para buscar traballo como periodista.  Vivía nun piso moi solitario e no piso do lado, sempre sucedían feitos moi estranos, que moitas veces, deixábano ata sen dormir a causa da dúbida e da preocupación. Porén, el non facía nada para saber cal era a orixe de tales ruidos. Só maquinaba sobre eles.

Nós, ao falar sobre esta historia , chegamos a conclusión de que o autor nos quere transmitir a soídade que se pode chegar a sentir e que aceptamos feitos que nos parecen normais (como o de o ruído e os feitos estranos no piso de al lado) xa que o temos visto moitas veces. Cousa que mesmo non se debería facer porque, tal e como nos sorprendeu esta historia co seu final (o asasanito do neno que vivía no piso de al lado por o seu pai , e os ruídos que finalmente descubrimo que foron para disimular a tortura que lle facía ao neno) non sempre é normal o que sucede nin sucede o que creemos que é.

Por outra banda, algúns opinaron que era moi esaxerado que o home quedárase sen durmir a consecuencia dos ruídos que escoitaba e que lle afectara tanto na súa vida. Xa que, paradoxicamente, os sonidos que chegaban da casa do lado chegaron a obsesionalo de tal xeito que incluso modificou os seus hábitos de vida. Pero, non foi máis aló. Non quixo saber nada máis.

En xeral, pensamos que a mensaxe que transmitiu o autor é moi certa mais tamén que a historia foi demasiado cansina na súa lectura.

Por Mouna

lunes, 15 de diciembre de 2014

14, de Jean Echenoz

Para acabar el año 2014 que mejor que proponerles la lectura de 14, de J. Echenoz tan aplaudida por la crítica.
Las reacciones a esta novela, en la que se condensa en 98 páginas la denominada Gran Guerra desde la perspectiva de su protagonista Anthime, joven de un pueblo francés llamado a filas, fueron muy diferentes: defensoras y detractoras del libro nos enzarzamos en una discusión. Unas destacaron ese comienzo cinematográfico, esas descripciones detallistas que rozan lo puntillesco, el hiperrealismo de gran calidad literaria, como la descripción minuciosa del contenido de sus mochilas, y que en ocasiones, llegaba a ser brutal y desgarradora. En cuanto a las detractoras, adujeron que los personajes estaban poco perfilados, que eran arquetipos, que no habían sentido emoción alguna en aquello que se narraba, que era distante, que no da una visión de la guerra, que parecía un ejercicio literario realizado por un burgués que no “se mojaba”, que no se pronunciaba ni sobre sus causas, ni sobre sus consecuencias. Quizá porque como se dice en la novela: “Todo esto se ha escrito mil veces, quizá no merece la pena detenerse de nuevo en esta sórdida y apestosa ópera. Además, quizá tampoco sea útil y pertinente comparar la guerra con una ópera, y menos cuando no se es muy aficionado a la ópera, aunque la guerra, como ella, sea grandiosa, enfática, excesiva, llena de ingratas morosidades, como ella arme mucho ruido y con frecuencia, a la larga, resulte bastante fastidiosa”.
A este respecto, también recomendamos la lectura de La gran guerra, de Joe Sacco. En él se cuenta lo ocurrido en la batalla del Somme en forma casi de película en blanco y negro, pues es un desplegable,con unos dibujos precisos y muy esclarecedores en los que aparece un campo de batalla.

domingo, 14 de diciembre de 2014

Cine e Literatura: Na cerna da selva, de Pere Tobaruela

Para rematar o trimestre, limos un libro que nos remonta a unha realidade lonxana: África. Un continente moi descoñecido para a maioría do alumnado.
A través das peripecias de Xiao, o protagonista, achegámonos á historia de Ruanda, á súa espléndida xeografía, aos hetereoxéneos habitantes deste país tan atractivo, ás súas culturas e linguas... Da man de Dian Fossey, famosa investigadora da vida dos gorilas de montaña, coñecemos os perigos e as crueldades que padecen estes animais por parte dos cazadores furtivos e os intereses que moven o mercado negro.
É unha historia de descubrimiento, un rapaz de 16 anos atopa "na cerna da selva", o medo, a morte, a maldade e tamén o verdadeiro significado da amizade.
Que mellor película par acompañar esta breve pero inquietante novela que Gorilas en la niebla.
Con literatura, cine e un pouco de turrón rematamos esta primeira parte do curso.

lunes, 1 de diciembre de 2014

Universo Pitágoras, de Rocío Leira

Universo Pitágoras é un libro cunha temática especial: as matemáticas.
Desde o punto de vista da súa estrutura, está dividido en capítulos desordenados porque para doder continuar coa lectura é necesario resolver unha adiviña, cuxo resultado levarache ao capítulo que tes que continuar.
Desde o punto de vista do seu contido, narra a historia dunha nena chamada Xiana. O seu exame de matemáticas dá lugar a un soño no que ela ten que pasar por 7 mundos diferentes e conseguir unha chave, para o que ha de resolver unha adiviña. En cada mundo atoparase cos números capicúas, paradoxos, o código binario, os números pares, etc.
Na miña opinión este é un bo libro xa que o poden ler tanto as persoas ás que ler tanto as persoas ás que lles gusten as matemáticas ou non. E polo feito de que teñas que resolver un enigma para poder seguir lendo, fai que resulte entretido e divertido.
Por María Castro, 4º ESO

martes, 18 de noviembre de 2014

La tierra de Ana, de J. Gaarder



  O xoves pasado, día 13 de Novembro, alumnos de 3º e 4º de ESO e de 1º de BAC xuntámonos, na nosa primeira reunión do club de lectura, para falar sobre o libro La Tierra de Ana de Jostein Gaarner.


  O libro repercutiu en cada alumno dun xeito distinto. Algúns notárono aburrido e interpretaron que a protagonista, Ana, era moi rara por terlle medo ao quentamento global. Pola contra algúns opinaron: "Hai que ter medo do quentamento global", xa que é un problema que nos afecta a todos. Tamén debatemos sobre unha das rarezas que se presentan neste libro, e é que hai un personaxe (referido sempre como "o rapaz árabe" ou "o mozo árabe") que aparece bastantes veces na novela e que aínda así non ten nome. Un de nós opinou que o árabe pode ser unha representación dos estranxeiros e que non recibe un nome posto que designa a unha colectividade, aos desherdados, aqueles cuxa voz non se escoita normalmente. Unha opinión que é aceptada pola maioría.


  A opinión á que máis ou menos chegamos é que o libro representa un intento de concienciar ao mundo da problemática do quentamento global. Aínda que fala tanto deste tema que chega a aborrecer. Por outra banda, tamén chegamos á conclusión de que a obsesión de Ana, a protagonista, por este suceso é comprensible, aínda que é unha obsesión demasiado grande.


  En definitiva, non nos gustou este libro. Non polo tema a tratar, que todos concluímos que era do máis interesante e preocupante, senón pola maneira de narralo. O libro estaba cheo de argumentacións científicas, ás veces repetitivas. Consecuentemente, no canto de implicarnos a nós como lectores na temática tratada logrou todo o contrario: alonxámonos do tema, non nos vimos implicados nel.


  Porén, todos estivemos de acordo en que a sensibilización respecto a depredación do ser humano sobre o medio era moi necesaria, nós mesmos sentímonos concernidos por el! Por iso, deixámosvos este enlace sobre o tema.
Por Miguel Burgo, 1º BAC