Non somos máis que o resultado do noso pasado. Jaureguizar sábeo ben e aí está, nas súas verbas “contando historias de sitios que non se coñecen”.
De forma amena e sen grandes esforzos, tras ler o libro O veleno da risa, o alumnado do 1º ciclo fixo un animado percorrido polas rúas da súa cidade, non sempre ben coñecida por tod@s, tras as pistas dun ladrón con tantas ansias de cultura como de riquezas.
O autor, ao noso entender, escribe cunha intención pedagóxica clara, algo que de ninguna maneira está reñido coa aventura e o misterio. É por iso que temos a certeza de que nos daría a súa aprobación ante a idea de profundizar no coñecemento dos monumentos máis importantes de Lugo que aparecen na súa obra, un marco insuperable, sen dúbida, para unha agradable historia.
Nun ano sen data, nun lugar non tan lonxano como podíades crer, librouse unha gran batalla polo dereito a ler mitos clásicos sen que ninguén nos molestase.
Chegou o día, as tropas alineáronse, os deuses tomaron partido e axiña combatiron sen tregua as forzas do mal contra as forzas do ben nuha loita desigual.
Porén, nen por un momento perdimos a esperanza, a pesares da fatiga e o sufrimento: ao fin, a luz impúxose sobre a escuridade e Eos, a dos dedos rosados, volveu para traer a claridade aos mortais, e con ela chegaron o entendemento e as boas ideas.
Disfrutamos este curso os de 4º da ESO co libro Mitos griegos de Castalia, que desenvolve cada relato concisamente pero dun xeito atractivo, apoiándose en modernas e orixinais ilustracións.
O alumnado non deixou de amosar interese segundo ían percibindo que os mitos da Antigüidade seguían tan vivos no mundo moderno como antano. E así xurdiron unha serie de traballos sobre mitos e vida cotiá.
Anna Cerasoli, de nacionalidade italiana, leva aproximadamente vinte anos impartindo clases de matemáticas na ESO. É autora de numerosos manuais sobre a materia e decidiu recorrer á ficción coa esperanzqa de presentar as matemáticas como algo divertido, emocionante e directamente relacionado co mundo que nos rodea."O dez magníficos", "A sorpresa dos números" e "Míster Cadrado" foron os seus libros máis destacados.
Resumo:
Fío e o seu avó manteñen longas conversacións sobre esta figura perfecta do cadrado. Agora Fío é máis grande que no libro "A sopresa dos números" e expón preguntas e posibles respostas mais coherentes cara ao seu avó, que para o sempre foi unha persoa moi intelixente. Fío desubre os misterios que encerran as matemáticas. O avó, espertando a curiosidade e a creatividade do seu neto, convídao a unha viaxe fascinante a través do mundo do coñecemento matemático que resultará tan apaixonante como unha volta ao mundo, xa que desde moi pequeno espertou en Fío o seu interese e sabedoría polas matemáticas.
Opinión do grupo:
Gústolles moito máis que o de "A sorpresa dos números". Todos quedaron encantados co libro e só houbo bos comentarios.
Ambientada na década dos cincuenta, Corredores de sombra, de Agustín Fernández Paz, narra a historia do descubrimento dun esqueleto que se atopou enrolado nunha alfombra entre dous tabiques cando se estaba a facer unha obra no pazo dos Soutelo. Non se coñece o cadáver nin os motivos polos cales ten un furado na cabeza, quen o matou ou por que foi emparedado alí hai máis de cincuenta anos.
Así, Clara Soutelo, a protagonista da historia, tratará de desvelar o misterio seguindo unha complexa investigación que lle fará coñecer mellor o pasado da súa familia. Anos despois, sendo xa adulta, será cando se decida a contar toda esta historia.
Así, este libro resultou ter moito éxito entre os rapaces no tocante á historia e non tanto no xeito en que foi redactada que, segundo moitos dos presentes, fíxose aburrida e “pesada” por momentos.
Por outra banda, despertou un interesante debate entre as clases sociais na actualidade. Falouse de xente que na actualidade todavía se sente superior a outra unicamente por aqueles bens materiais que posúe, algo que moitos dos presentes comprenderon e co que se sentiron identificados, mentres que a outros os sorprendeu de cheo e recoñeceron que endexamais se deran de conta de que houbese esa clara discriminación social.
Moitos tamén chegaron á conclusión de que o gusto e amor pola lectura non vén dado tanto pola túa condición social senón polo que che ensinan de cativo, admitindo que a maioría deles len porque cando eran nenos alguén se adicaba a contarlles contos ou lerlles historias, e todos acabaron concluíndo coa importancia da defensa da idea “pan e libros”: alimentarse e culturizarse, xa que só así teremos un bo futuro.
“El mundo se divide en dos clases de personas: los que barren y los que no”
La que barre es una de las protagonistas de la novela- Emerenc-, la que no barre es la otra protagonista, la escritora, Magda. Esta necesita una mujer que realice las tareas del hogar. Y aquí se entabla su conocimiento y su profunda relación que durará durante 20 años en Hungría. A lo largo de las páginas vamos conociendo cómo evoluciona la vida de ambos personajes y las intrincadas relaciones emocionales que se establecen entre ambas. Porque Emerenc no es una asistenta al uso, pues es ella la que decide los tiempos, sus ausencias, sus regresos, los cuidados que prodiga al matrimonio en sus peores momentos, sus críticas al mundo que su ama representa y que ella ni entiende ni comparte. Es más, como lectoras nos resulta extraña esa relación de amor-odio, de dependencia, de omnipresencia, de hermetismo e , incluso, en ocasiones de desprecio. En suma, dos mujeres que se quieren pero cada una a su manera.
Y mientras estamos absorbidos por ellas, por esta novela se van desgranando diversos temas: la religión, el derecho a morir dignamente, la familia, el verdadero valor de la amistad, las secuelas de la guerra,…
En fin, que como no podía ser de otra manera, en la reunión hubo un duro debate a favor y en contra de Emerenc, quizá porque durante nuestras lecturas ella dejó de ser un personaje para convertirse en una persona de carne y hueso, lo que da mucho más valor a la novela, porque alguna de las tertulianas afirmaba no podría soportar a esa mujer, lo que resulta como menos extraño, pues esa mujer es un personaje.
Y a estas alturas alguno se estará preguntando a qué viene ese título, La puerta, podría desvelarlo pero no lo haré. Si has llegado hasta aquí, te animo a ti, lector/-a, a que te hagas con el libro y que descubras por ti mismo/-a qué se esconde detrás de esa puerta.
O libro cóntanos as intrigas que lle xorden a Fío, o pequeno protagonista do relato, que coas súas tolas ganas de aprender, espera con impaciencia que o seu avó veña á súa casa durante as vacacións de verán para que lle responda a todas as dúbidas e preguntas que ten sobre as matématicas. Fanse inseparables e cóntanse os seus segredos.
O avó ensínalle de todo, sempre con paciencia e boa vontade, para que, despois, sexa listo e intelixente: desde a probabilidade de que che toque a lotaría, até a forma de contar bacterias utilizando potencias, a cantidade de pastelitos que pode comer a túa veciña, ou mesmo, como xurdiu o tan destacado xogo do xadrez, pódese aprender lendo este libro.
O libro, sinceramente, gustoume, porque demostra que se prestas atención ao mundo que che rodea, podes atopar moitísimas relacións coas matemáticas, e tamén que non son tan aburridas como a xente pensa.
Cando no mes de marzo os alumnos de 3º comezaron a ler esta historia, un día en metade dunha clase me espetaron: “Este libro que estamos lendo, non ocorreu, non é real, verdade?” Desconcertada por completo ante tan inesperada e inoportuna pregunta non souben que responder. Se lles dicía que estaba inspirada nuns feitos reais como a vida mesma, non ían querer seguir lendo sobrepasados pola historia desgarradora do pequeno protagonista, así que optei por orientalos cara ao gozoso da lectura e aprazar o resto para a xuntanza posterior. Feito este paréntese, a lectura individual rematou renegando a todas horas do cruel final e do mal que acababa porque o pequeno non podía seguir coa súa actividade.
Chegado o momento de conversar conxuntamente sobre as súas impresións, chegou o momento tamén de descubrir quen era realmente o noso protagonista. Un mundo novo apareceu naquela sesión: toda a súa percepción apocalíptica do que sucedía entorno a Iqbal Masih mudou nunha enorme admiración, e os éxitos obtidos e os camiños abertos por este neno para outros nenos do mundo triunfou sobre o final desta apaixonante lectura. Todo era interesante: como era posible que a súa familia o vendera para celebrar unha voda, como se pode sobrevivir nun mundo tan hostil, como puido escapar do taller, como chega a Europa a denunciar a realidade das alfombras…
Este debate deu para moito, sobre todo porque cada resposta nos levaba a un documento no que buscar a información desexada, avivou a necesidade de saber por eles mesmos quen era realmente este neno e se o que leran coincidía realmente co que o autor do libro lles contara. Non foi fácil introducir o tema da ficción literaria, pero finalmente o punto de vista multiperspectivista da narración axudou a que diferenciaran, ou iso creo, entre realidade e ficción.
Se tivéramos que escoller dúas palabras para resumir esta experiencia lectora, sen dúbida serían “descubrimento e emoción”.
En esta ocasión no haré una reseña al uso, entre otras razones, porque todavía me estremece este relato- ¿ficción o realidad? Y resulta irónico que cuando escribí en la caja de búsqueda de mi ordenador la palabra "Ladydi" os podéis imaginar quién aparece: la antítesis de esta niña, que lleva el mismo nombre, y cuya vida tan poco tiene que ver con la de la inglesa.
En fin, cedo la palabra a la autora:
