El corazón de las tinieblas, de Miquel&Godart

      Na primeira reunión deste novo club que relaciona historia e literatura, limos unha adaptación libre realizada polo guionista Stéphane Miquel e o Debuxante Loïc Godart da novela 'El corazón de las tinieblas', escrita por Joseph Conrad no século XX. Narra a viaxe do mariñeiro Charles Marrow dende Londres ata o centro do Congo, levado polas ansias de coñecer a Kurtz, un dos máis significativos comerciantes de marfil da época. Conrad busca facer, mediante esta viaxe realizada polo seu protagonista, unha forte crítica á brutalidade do imperialismo occidental e á crueldade dos colonos cos nativos, os cales eran considerados inferiores e obrigados a facer traballos forzados. O relato foi inspirado no medio ano que pasou o autor nese mesmo lugar, xa devastado pola colonización do rei de Bélxica Leopoldo II.

Esta obra incitouno a facer unha importante reflexión sobre a escasa liña que separa a civilización da barbarie e loucura provocadas pola ambición desmesurada reinante no colonialismo europeo en África. Ambición que obrigou aos nativos a vivir en estado de sumisión absoluta respecto aos forasteiros. A pesar de ser unha novela gráfica con debuxos que axudan a entender a situación na que se sucede a trama, a complexa linguaxe utilizada nesta dificulta a súa comprensión e pode chegar a ser un problema no disfrute da historia, aínda que a nós gustounos e impactounos como unha novela gráfica é quen de resumir e dar a entender a situación que o Imperialismo europeo creo nos países dominados.

Por Carlota, 1º BAC

Toda la verdad que hay en mí, de Julie Berry

   O primeiro libro que limos no club de lectura de 3º e 4º da ESO neste curso foi Toda la verdad que hay en mí, de Julie Berry, que é, ao mesmo tempo, unha larga carta de amor, unha narración de misterio e unha exploración do que supón estar á marxe da sociedade. 

    Este trata sobre a desaparición dun pequeno pobo de Judith e a súa mellor amiga. Dous años despois do suceso, solo Judith regresa, pero é repudiada polas sospeitas sobre o seu pasado, e ignorada por aqueles que foron a súa familia e os seus amigos. Pero Judith non pode renunciar ao seu amor por Lucas, un mozo do seu pobo ao que sempre quixo en secreto, e cando este é rexeitado pola comunidade, Judith sabe que podería salvalo se rompera o seu silencio. Pero ao facelo, tería que volver ao seu escuro pasado. 

    No club a todos nos pareceu estrana a reacción do pobo en canto á chegada de Judith, aínda que podemos chegar a entender debido á época na que se desenvolve.

    Judith iranos alternando o presente e o pasado, e o lector poderá ir encaixando as pezas do que ocorrera durante a desaparición de Judith e o asasinato da súa amiga. Pero isto non nos gustou, xa que os constantes saltos entre o hoxe e o onte xeráronnos confusión. 

    O que si nos gustou foi a fortaleza da protagonista porque a pesar de ser rexeitada por todos, é unha chica valente, forte e que nunca deixa de loitar por aquilo que desexa, incluído Lucas. A este personaxe non lle collemos tanto cariño, xa que pensamos que solo estaba con Judith por compaixón.     Recomendamos este libro, xa que es moi corto e cunha rápida narración, terminando cunha perfecta resolución do misterio e sen deixar fíos soltos.

Por Sofía

Tonecho de Rebordechao, de Breogán Riveiro

       O xoves 11 de outubro, inauguramos con Tonecho de Rebordechao, o club de lectura dos alumnos de 2º ESO C. A maioría de nós nunca asistíramos a unha xuntanza deste tipo, non sabíamos en que consistía un club de lectura. Esta primeira experiencia foi moi satisfactoria. Os momentos de desconcerto iniciais pasaron rápido e mentres tomábamos unas pastas e uns batidos de chocolate na biblioteca, comezamos por compartir un pequeno resume da historia.

     Tonecho é un neno que queda orfo porque os seus país morreron nun accidente de tráfico. Foi vivir cos seus avós a unha aldea da provincia de Ourense chamada Rebordechao. Existe de verdade! Atópase alí cun mundo diferente ao da cidade onde el vivía. Na aldea aprende un montón de cousas, namórase de Sabela (a súa profe), fai amigos, relaciónase con todo tipo de animais, especialmente co seu can Langrán, e ata vive unha xornada electoral.

   

A todos pareceunos unha obra interesante, divertida, nada dramática e chea de aventuras. Ensinounos que a vida nunha aldea non ten por que ser aburrida porque podes coñecer costumes, historias dos antepasados. Historias que mesturan realidade e ficción, pero contadas nunha noite de inverno co vento soprando fóra, vólvense moi reais e fan que pases moito medo. 

     Como moitos de nós somos de fóra de Galicia, aprendemos moito sobre as tradicións e a cultura galega: falamos da matanza, da conservación dos alimentos, da fabricación do xabrón caseiro, do unto para botar ao caldo, dos muíños de trigo e o seu funcionamento, da preparación do queixo… e eles tamén nos contaron como se facía todo isto nos seus lugares de nacemento. Todo un intercambio cultural! 

    Podemos cualificar a primeira xuntanza como entretida, divertida e ademais instrutiva porque aprendemos un montón de cousas interesantes.

Por Antía, Diana, Samuel e Aurora

Clubs de lectura

Xa estamos de volta e desexando que os incorporedes aos nosos clubs de lectura.

Marineda City

   Como broche final deste Club de Lectura 2017-2018 decidimos ir visitar a cidade de A Coruña. Por unha parte, pareceunos interesante que o alumnado coñecese a Real Academia da Lingua Galega (por fin unha foto no móbil do sitio de onde sae o diccionario da RAG, ese co que nos dan a lata sempre os profes…) e de paso visitar a Casa-Museo de Emilia Pardo Bazán no pazo familiar que comparte sede coa Academia.

   Por tratarse dunha doble cita coa cultura, a visita subdividiuse en dúas etapas, unha charla sobre a historia da institución e un percorrido pola decimonónica morada da Pardo Bazán. Na primeira os alumnos recibiron información axeitada ás súas idades e apreciaron a colección de obxectos varios doados polos membros da Academia (os cabelos de Rosalía de Castro leváronse a palma). Pero na segunda, quen o ía pensar: que descubrimento, señoras e señores!! que ansia de sabiduría!! Eses ollos abertos de par en par, ese codazo intercostal entre risas varias ante a pregunta clave da visita á casa de Emilia Pardo Bazán: coñecedes Marineda city, verdade? Pois claro - prontos a respostar- cómo non ían coñecer eles, o noso alumnado adolescente, esa Meca do consumismo total, o máis cercano ao ceo que os seus pobres espirítos foran quen de imaxinar. Case lles pareceu mal a pregunta. Pero, ao final, coa intervención do guía iso deu un bon rédito : Marineda era como lle llamaba a afamada escritora á cidade de A Coruña nos seus relatos. Agora xa tiñan unha nova visión pardobazaniana. E iso que as coordinadoras xa lles faláramos da importancia da súa figura nas letras hispanas, de que foi unha muller avanzada á súa época, feminista, a primeira corresponsal no estranxeiro e a primeira catedrática nunha universidade española. Pero cegados ante tanto fasto e ostentación, o noso empeño foi como loitar contra muíños de vento.

Agora ben, fixemos moito máis na Coruña: visitamos o Castelo de San Antón - nunca antes viran os alumnos unha fortificación-, co seu Museo Arqueolóxico, comimos no parque da Torre de Hércules, subimos ao faro romano máis antigo do mundo, o único que se conserva en activo, e descubrimos que o gran Picasso viviu en Coruña entre 1891 e 1895. Seguimos as súas pegadas visitando a Casa-Museo, onde se conservan os materiais cos que pintaba, as estancias e as reproduccións dos seus cadros e os do seu pai. Por último, xogamos no piso superior ás adiviñas (cos cadros do xenial pintor, claro) e as risas xuvenís mesturáronse co exotismo e a fantasía na ruta dos edificios modernistas do ensanche coruñés, que puxeron un rutilante broche á nosa estadía na capital herculina.

Nais

Os libros lidos durante este curso, no club de profesoras,  teñen en comun varias cousas: o desacougo sempre producido en situaciones familiares, coa presenza/ausenza da nai e con os fillos como fío conductor e as relacións matrimoniais fracasadas.
O neno desexado por unha parella que non pode ter fillos nunha sociedade "distópica" - ou non- no "Cuento de la criada", o rapaz que se nega a comer porque teme ser devorado nun mundo de adultos en "Orfancia" ; a ausencia da nai e abandono dos seus tres fillos como telón de fondo nunha situación extrema en "Los perales tienen la flor blanca"; a nai que decide retomer a súa vida laboral e contrata a unha muller que toma as rendas da familia ata extremos insospeitados en "Canción dulce"; a muller que desexa ter unha filla e que tranforma a súa realidade vital para tratar de escapar dunha vida familiar que non lle satisface en "No, mamá, no" e eses dous irmáns que loitan pola súa supervivencia nun pozo simbólico no que foron arroxados pola súa nai, en "El niño que robó el caballo de Atila" e, por último, e como contrapunto a esa irrealidade, o fillo morto, vítima dun cancro , e os desvelos dos seus pais para poder saír adiante en "La hora violeta".
En suma, unha visión poliédrica das familias no mundo actual.

Cuentos cruentos, de Dino Lanti

 É un libro no que se recollen diversos poemas nos que o autor, Dino Lanti, é quen de plasmar, mediante un ton sarcástico-humorístico, diversos aspectos da vida cotiá. Chegando a facer unha crítica sutil de moitos deles. Ademáis, utiliza unha linguaxe moi sinxela que facilita a súa lectura. 

   En xeral, Cuentos Cruentos, foi un libro que gustou á maior parte do club de lectura. É un poemario divertido e rápido de ler (a maior parte de nós tardou como moito dúas horas en rematalo). Cunha incrible capacidade de disimular nos seus poemas, grazas ao ton satírico, o profundo significado que estes conteñen. Moitas das historias contadas deron moito que pensar. Aquí tedes unha mostra:

 ''Apaga a ratos el móvil,

 que conste que te he advertido,

 pues cuando llama el amor

 lo hace a cobro revertido.''

 Se o que queres é pasar un bo rato e escachar ca risa, este é o teu libro. Atréveste a lelo?
Por Carlota, 4º ESO

Programa de Radio Cultura Clásica

O club de lectura de Clásicas tivo como proposta este ano a relación entre o mito e o deporte. Con variadas lecturas de mitos clásicos, como o de Atalanta para a carreira, o de Ulises para o tiro con arco, o de Jacinto para o lanzamento de disco e outros, tentamos que o alumnado se mergullase dunha maneira lúdica nas orixes da nosa civilización.

 Como broche final, buscamos o precedente literario das grandes competicións deportivas actuais. Os nosos alumnos convertéronse por un tempo en comentaristas deportivos para narrar os xogos funerarios en honor a Patroclo, cantados polo poeta Homero na súa Ilíada. Xunto co texto orixinal usamos o cómic A Ilíada de Roy Thomas coa intención de que lesen en distintos formatos. E tras adaptar o texto, modernizándoo, o resultado final converteuse nun programa de radio deportivo que gravamos no propio instituto. 

Podedes escoitalo aquí: