Toda la verdad que hay en mí, Julie Berrie

Toda la verdad que hay en mí es un libro escrito por la autora Julie Berrie autora de otros libros como The passion of Dolssa. Esta autora creció en el oeste de Nueva York como la más pequeña de siete hermanos. 

En este libro conocemos a Judith una joven que desaparece junto con una amiga suya. Años después Judith regresa al pequeño pueblo mutilada y con muchas sospechas encima suya además de ser ignorada por aquellos que fueron su familia y sus amigos. 

Judith a pesar de todo es incapaz de olvidar el amor que siente por Lucas, un joven del pueblo al que siempre ha querido en secreto y al que va dirigido este libro en forma de cartas. Judith nos ha hecho sentir diferentes emociones a lo largo de su historia como pueden ser tristeza, alegría, rabia... 

Es una historia donde hemos podido ver como diferentes mujeres podían ser manipuladas y sumisas pero también se ve como las propias mujeres podían llegar a ser machistas a la hora de actuar en diferentes casos. A día de hoy aun podemos ver como la situación referente a la mujer no ha cambiado mucho ya sea por la educación que se les da como con los medios de comunicación que cada día se utilizan mas, está en nuestras manos que los fallos que se han ido realizando en el día a día no se vuelvan a repetir. 

Por Melanie, 4º ESO

El crimen del triángulo equilátero, de Emili Teixidor

Comezan as clases e Judit unha alumna pertencente a un colexio moi prestixioso de competicións deportivas, cóntanos o sucedido. 

Todo empeza cando Tomás Nago un mozo dos Estados Unidos de América chega novo ao colexio.

 Un día repentinamente descóbrese que falta unha copa que o equipo do colexio gañou en 1952. Desde aquel día quéimanse fotos e áchanse o que parecen ser triángulos equiláteros debuxados! 

Para atopar ao malfeitor que está a efectuar tales fechorías, créase un grupo de investigación con catro alumnos, un policía e unha psicóloga.

 Ao final descóbrese que os culpables eran os profesores de ximnasia e que tiñan relación cos Nazis. 

Para finalizar gustaríame dar a miña breve opinión persoal sobre o libro. Paréceme que é un bo libro, ademais gústanme bastante as historias de suspense, recomendaríallo a toda aquela xente que teña as miñas mesmos gustos. 

Por Enriqu, 2 º ESO

A cabeza da medusa, Marilar Aleixandre

A cabeza de Medusa foi o último libro que limos no club de lectura, e podo dicir que gustounos moito a todos. A obra de Marilar Aleixandre trata, dende un punto de vista moi realista, un deses temas de actualidade que tenden a esquecerse, sen adicarlles a máis mínima reflexión, e faite pensar ao respecto; este tema non é outro que a igualdade entre mulleres e homes.

 Lupe e Sofía son dúas pequenas que ao saír dunha festa de disfraces do seu instituto de madrugada son violadas nun camiño afastado. Durante os días seguintes ao suceso descubrirán que hai xente que as apoia, xente que as sobreprotexe, tamén hai quen as culpa do ocorrido e cobardes que non se atreven nin a miralas a cara, como a Medusa dos mitos. Pero, son elas as que deberían agochar a cabeza? Acaso son elas as culpables por andar “provocando”? Deberían sentirse avergoñadas de seren violadas?

 O machismo e a violencia de xénero aínda están presentes na nosa sociedade e é o noso deber acabar con eles, non debemos deixar estes temas de lado, por iso, se queres ler un libro interesante e de actualidade non busques máis e proba con este, non o lamentarás.

 Por María, 1º BAC

Universo Pitágoras, de Rocío Leira

É un libro  cuxo tema é o das matemáticas.  Unha nena chamada Xiana ten un exame de matemáticas, pero a noite anterior  ten unha serie de soños, que lle fan pasar por 7 mundos diferentes, todos con algo en común :as matemáticas.

Para pasar de mundo en mundo, deberá conseguir cada chave para abrir cada porta, a cal consegue tras pescudar unha adiviña matemática que lle expuxeron.

Este libro chamoume a atención pola súa maneira de ordenar os capitulos. Están desordenados, e ao final de cada capítulo tes que realizar unha adiviña que che dirá en que capítulo estas. 

Gustoume moito este libro, xa que conta unha historia fantástica e moi entretida. 

Por Celia, 2º ESO

Europa express, de A. Maceiras

Europa Express, de Andrea Maceiras, foi o libro que limos no club de lectura. A novela mestura o presente co pasado, a través de distintos flashback.

 Como moitos de nós soñamos con facer, un grupo de rapaces, ao final do bacharelato, Aroa, Xacobe, Nico, Beatriz, Óscar, Piero e Mía, toman o Interrail para viaxar por Europa. Toda unha aventura, coñecer diferentes países, sentirse adultos e libres, unha viaxe iniciática cara a madurez. Pero, á volta, todo cambia, hai unha traxedia, difícil de superar para todos, especialmente para Nico. De feito, é este quen exerce de fío condutor da historia, é el quen merca unha postal que lle fai revivir a viaxe cos seus amigos, e quen logra reunilos a todos, quen fai revivir os recordos para poder curar a ferida aberta dez anos antes.

 O libro gustounos moito, a pesar de que algúns pensaban que os personaxes eran moi estereotipados, moi “serie de televisión”: a “pija”, o descerebrado, a sensible, o nobre, … Pero, de calquera xeito, a novela chea de intriga, que crece pouco a pouco, é moi recomendable e interesante.

 Non sabedes o que é o Interraíl? Queredes coñecelo? Pois mirade este vídeo: 

Escarlatina, a cociñeira defunta, de Ledicia Costas

Unicornio de cenorias que cabalgas os sábados, de Ronseltz

   

Baixo este título, xa moi rechamante dende a portada, atopamos un poemario orixinal, ecléctico e divertido.

    Corría a década dos 90, cando un grupo de novos poetas galegos, Xoán C. Rodríguez, Serxio Iglesias, o Miguel A. Montes (Miki Nervio), Xabier Cordal e Manuel Cortés , empezaban a publicar a súa produción literaria en revistas como Ronsel. Posteriormente, baixo o nome de Ronseltz, (ron máis seltz) mostran unha escolma de poemas como froito dun traballo colectivo, xeracional ou, cando menos, de compañeiros de promoción. Non podemos identificar o autor de cada poema porque non están asinados, postura que insiste na idea dunha voz coral. 

   Estes autores teñen una formación filolóxica que apreciamos en moitos poemas, non só polos coñecementos adquiridos na súa andaina académica, senón tamén polas lecturas feitas ao longo da súa traxectoria persoal. O poemario é un percorrido mordaz, satírico e retranqueiro pola literatura galega, dende as cantigas (neotrobadorismo) ata autores contemporáneos, pasando polos movementos de vangarda ou os trazos fonéticos dalgunha zona ,como a gheada. Atopamos caligramas, chiscadelas ao refraneiro, imaxes, xogos cos recursos literarios máis ortodoxos… e todo baixo a lupa do humor máis acedo.

   Un poemario que ben podía cumprir o papel de guía pola nosa literatura para os estudantes, con humor, sen corsés, de forma divertida, sen por iso esquecer o peso do culturalismo deste exemplar literario.

 Dous poemas para abrir boca.

 Barcarola 

Que hai mariñeiro no fondo da alma?

 Que levas nos ollos espellos do mar?

 - Maraghota!

Galiza 

Todo na miña terra é paisaxe 

Menos traxe,

 paxe

 e garaxe.

Casa de muñecas, de H. Ibsen

Que revulsivo social debeu ser o estreo desta peza de teatro no Copenhague de 1879! Unha muller dunha familia burguesa educada para obedecer os mandatos dos homes da casa, rebélase na busca de si mesma! Estamos falando do século XIX? Pois si, fai máis de 140 anos e o tema da autonomía persoal ou liberdade individual da muller segue levantando ampolas. Máis actual do que nos gustaría. 

Nora, a protagonista, vive felizmente casada con Torvaldo e cos seus tres fillos nunha situación de mellora social, van ascender o seu home no banco no que traballa. Todo sería magnífico de non ser por un feito do pasado que condicionará o presente, un segredo polo que vai ser chantaxeada e criticada dentro do ámbito familiar e social. Esta situación leva a Nora a cuestionar cal é o seu papel como esposa, como filla e como madre, é dicir como muller da súa época. O desenlace é realmente sorprendente. 

Para o lector actual a evolución emocional da protagonista é demasiado rápida, precipitada, pero tamén é certo que o teatro ten as súas características propias para o desenvolvemento da acción, como por exemplo, o tempo da representación ou a típica estrutura tripartita de presentación, nó e desenlace . Non é unha novela, é parte do mérito na elección do xénero literario, pero permítenos ver con precisión o problema analizado e asómbranos o desenlace. Nun contexto social, ideolóxico, económico como o que rodeaba a Nora, a muller tiña un papel secundario, coidaba dos fillos, da casa, do marido … e todo era perfecto mentres non se formulara nada distinto e acatara de forma obediente o seu destino. Nesta obra, Nora tampouco houbera reaccionado de non poñerse de manifesto a ingratitude e o egoísmo do universo masculino que a rodea, que lle nega a condición de tomar decisións polo ben familiar e invadir así o rol masculino da resolución de calquera conflito familiar ou a protección dalgún dos seus membros, e moito menos dun varón. 

Magnífica obra de teatro de lectura fácil e amena, emocionante e de “parada” para a reflexión. Transcende a súa época e convértese nun texto fóra de tempo e espazo, un clásico.