Biografías

¡Qué blanca más bonita soy!

¡Qué blanca más bonita soy! , este é o libro co que decidimos comezar a andaina do club de lectura por este ano. Os profesores xa o leran e suscitara entre eles unha profunda discusión sobre o tema que o libro trata: a escravitude. A cuestión estaba en como reaccionarían ante a lectura adolescentes de 15 e 16 anos. E non podemos dicir que lles gustara, máis ben impactounos. Algún comparou o mercado de escravos coa feira do gando do seu pobo. ¡Impresionante e certeiro!; outras nenas amosaron o seu desconcerto ante a actitude acrítica da protagonista, non entendían por que aceptaba ter como regalo un escravo, Koko, nin por que o trataba tan mal. Tamén amosaron o desconcerto pola actitude da nai da protagonista, esa aceptación das infidelidades do seu marido e, en definitiva, do seu papel nunha sociedade no que a muller está subordinada ao marido. Algún outro, sen embargo, non cría nada do lido, parecíalle imposible, froito dun soño... Bendita inocencia!

¡Qué blanca más bonita soy!, de Dolf Verroen

Nova convocatoria do club de lectura

Roteiro Fiz Vergara

Como o prometido é débeda, este ano fomos facer o roteiro literario sobre a figura de Fiz Vergara Vilariño que non puidemos facer o ano pasado. O día 18 de xuño, despois do recreo, saímos nun bus camiño do val de Lóuzara, 15 alumnas e tres profes. Poemas do autor e trece intervencións escultóricas de artistas lucenses son a guía deste orixinal sendeiro . Este roteiro inaugurouse fai uns poucos anos e desde entón é visitado por diversos clubs de lectura e tamén por asociacións culturais. Natureza, arte e poesía danse cita nuns quilómetros de gran beleza. Despois de resolver os problemas da data, axeitada para todas e como colofón o traballo feito durante o ano, imos coñecer de primeira man a obra de Fiz Vergara. Fixo un día estupendo e disfrutamos dese “museo único o aire libre”. Ler a obra de Fiz na súa paixase, na súa casa, no seu río, na súa cova, enche o espírito dunha poesía e dunha emoción difíciles de trasmitir e comunicar. Non é doado atopar palabras para describir o silencio, a quietude da natureza, o ruído da fervenza ou o discorrer do río. As intervencións escultóricas están perfectamente integradas no conxunto natural, cada unha acompañada dun poema emblemático dese punto do camiño. Para todas foi un gran descobremento, especialmente para as alumnas, que nunca imaxinaron a fusión da arte, a natureza e a poesía, nin a enorme beleza do val de Lóuzara, unha xeografía descoñecida totalmente para elas. 

Las lágrimas del asesino, de Anne-Laure Bondoux

Siempre resulta difícil elegir un libro que nos guste a todas. Pero, por primera vez, les ha encantado a todas esta historia amarga protagonizada por un niño, Paolo, y dos adultos: Ángel Alegría, el asesino de sus padres, y Luis Secondo, el poeta. Los tres por circunstancias bien diferentes se acaban encontrando en un lugar perdido, inhóspito, del sur de Chile. Con ellos, cada lector inicia su particular viaje a las entrañas de estos personajes que, a medida que avanza la lectura de esta prosa tan desnuda como el paisaje que nos rodea, buscan en el otro el afecto, el amor  que les ha faltado en su vida, hasta el punto de que pierdes de vista al asesino, el mismo que desea que Paolo le llame “padre”. Y es esta lucha lo que les lleva al cambio, a sus metamorfosis particulares: al paso del niño a adulto- “supo en ese instante que Paolo había abandonado definitivamente la infancia”; de frío asesino a hombre tierno cuando escucha los versos,-“Ángel se colocaba ante la ventana para que los otros dos no vieran sus lágrimas, las lágrimas que humedecían sus ojos de asesino”, porque “hay metamorfosis muy discretas-prosiguió el leñador- . Las que tienen lugar en nuestra alma, por ejemplo, no siempre son visibles”. ¡ Quizá nos ha gustado a todas porque creemos que otro mundo es posible!

Viaxamos con "Peaxes" e "Valentino Rifini e Âkil Pillabán, de viaxe en Milán"

No noso afán de seguir  coñecendo lecturas adecuadas para o noso alumnado neste mes de maio, escollemos dous que, desde xéneros literarios ben distintos, parecen responder aol tema de poñerse na pel doutro : unha novela,  Peaxes, de Santiago Lopo e unha obra de teatro , Valentino Rufini e Âkil Pillabán, de viaxe a Milán, de Roberto Salgueiro.
Na primeira delas, durante unhas horas convértesche nun traballador dunha autoestrada quen , metido nesa urna de cristal e para vencer o aburrimento do seu traballo, imaxina as vidas dese discorrer continuo de condutores nos seus coches a través das escasas palabras que  pronuncian e da música que escoitan.
Unha novela moi áxil, entretida e  fresca que achega unha visión moi certeira sobre a sociedade contemporánea, con pasaxes poéticase con referencias clásicas  como este:

"Os que atravesan o mar para chegaren ata nés non pertencen a ningunha tripulación mitolóxica, aínda que sofren pobras que espantarían a calquera heroe clásico. Sinto un profundo respecto por estes argonautas modernos que xa non van á procura do vélaro de ouro dun carneiro, senón á busca do propio carneiro, para escorrentar a fame. A traxedia grega converteuse en traxedia africana, negra como a alma de moitos brancos(...)";

malia que a algunhas das lectoras non lles acabou de gustar o final.
Respecto da segunda, unha farsa moi adecuada para representar  co alumnado do primeiro ciclo, a acción transcorre en Italia no século XVIII, coinciden os nosos protagonistas: Valentino e Âkil, ambos os diferentes- pois pertencen a distintas culturas- pero semellantes as súas circunstancias, pois ambos foron abandonados polos seus amos e han de pasar a tarde-noite xuntos.  A pesar de todo iso, co paso das horas, a desconfianza, os prexuízos sociais van desaparecendo para demostrar ao  lector-espectador que todos somos iguais, independentemente da cor da túa pel ou da relixión que profeses.  En fin, unha obra moi divertida.

Aire negro, de A. Fernández Paz