Instruccións para tomar café, de Núñez Singala

 

A ironía do título deste libro, xunto coa súa cuberta, xa nos fan ter unha idea da súa temática. E é que Instrucións para tomar café fai un retrato humorístico e realista da sociedade galega. Esta antoloxía de relatos está composta por catro apartados ou “libros” breves: o Libro de reclamacións, o Libro de estilo, o propio Libro de instrucións e o Libro de contos.

Nos dous primeiros, Singala sitúase no panorama galego actual para ofrecernos a súa visión acerca de algúns temas tan enxebres como a nosa cociña tradicional, as múltiples facetas do vocabulario galego ou a retranca, e outros de máis actualidade, desde a emigración ata o panorama político pasando por sucesos da vida cotiá do máis comúns. Se ben é certo que o autor non escribe referenciando ninguna ideoloxía concreta, no terceiro relato pódese percibir unha crítica directa (e moi acertada) ao deixamento da administración pública.

O Libro de instrucións, que dá nome a toda a antoloxía, vai dirixido segundo o autor tanto a non galegos como a galegos con sentido do humor. Trátase dunha especie de manual para saber relacionarse en Galicia: como rexeitar - ou rematar por aceptar - un café sen ofender ao que nolo ofrece, como parecer galego (sección con outra crítica moi ben traída na que Singala nos fai ver como desprezamos a nosa cultura), como falar da húmida climatoloxía galega… En definitiva, pequenas descricións das situacións que moitos de nós de vivimos todos os días e que forman parte dunha segunda cultura, esa que rixe os nosos comportamentos en sociedade. Velaquí o máis importante do libro: non é necesario ter raíces na nosa comunidade para comprobar que estes costumes se cumpren, se non é na maioría, na totalidade das nosas relacións entre galegos.

Por último, o Libro de contos é unha parodia dos principais contos do imaxinario popular europeo e o desenvolvemento doutros ficticios. O autor adáptaos de novo á situación social e política de hoxe en día para deixarnos un conxunto de microrrelatos que falan da deforestación, os roles de xénero ou incluso a explotación laboral.

En resumo, Instrucións para tomar café é unha lectura breve, lixeira, cargada de bo humor e chea de elementos da idiosincrasia galega. Con algúns dos relatos o lector atópase preguntándose a si mesmo que me quere dicir o autor con isto? e, xaora, invitan a unha reflexión sobre a cultura e o panorama político actual. Moi recomendable.

Por Lucía, 1º Bac

84, Charing cross road de HELENE HANFF

 Mentres o mundo tenta recuperarse da II Guerra Mundial, a guionista Helene Hanff –xudía residente en Nova York - escribe á librería Marks&Co para pedir libros difíciles de atopar no mercado. O libreiro Frank Doel respóndelle desde Londres con días, meses ou mesmo anos de atraso, proporcionándolle a Helene os volumes que esta lle solicita, e a partir dese momento establécese entre eles unha gran relación de amizade.

 

Estes feitos, sucedidos realmente, son os que recollen todas as cartas que conforman 84, Charing Cros Road. Cartas nas que Helene protesta polos libros que recibe, demanda exigentemente outros e fala sobre o seu traballo como guionista; cartas nas que Frank comunica as súas procuras e agradece toda a comida que recibe de Helene mentres o racionamento perdura no Reino Unido. Ao longo de toda a novela podemos ver como a relación entre Frank e Helene evoluciona, aínda que especialmente coñecémola en profundidade a ela pola súa maneira de facer os seus pedidos ou a indignación que sente pola pésima edición dalgúns volumes. E é que este é un libro de amor polos libros, con múltiples referencias en todas as cartas a autores clásicos e outros menos coñecidos e selectos da literatura universal. Helene adora os libros antigos, tenos xunto a ela todo o tempo e cando non os le sempre os toca e contempla a súa encadernación.

 Unha das cousas que máis nos gustaron no club de lectura de 1º de BAC foi esa relación entre os seus personaxes, que vai desde un punto inicial no que ningún dos protagonistas coñécese ata a afinidade que chegan a ter (Helene chama a Frank “amigo”, “Frankie”; a familia de Frank chega a establecer contacto con ela, e mesmo outros libreiros de Marks&Co agradécenlle os seus envíos de comida e ínstana a que faga unha viaxe a Londres para coñecerse). 

Helene Hanff (1916, Filadelfia, EEUU) decidiu axuntar todas as cartas que escribiu a Marks&Co durante máis de vinte anos para publicar esta novela. Fácil de ler, dinámica e breve, é unha boa lectura, como escribía a propia Helene a Frank Doel, “para as longas tardes invernais”.

Por Lucía, 1º BAC

Atranco no banco, de Núñez Singala

 

Atranco no banco é unha pequena peza dramática na que coñecemos a dous homes: Lois e Rafael. Estes pretenden roubar un banco, pero, ao non teren experiencia, a súa peripecia resulta máis cómica que efectiva. Ademais, o seu obxectivo vai verse dificultado por outros dous personaxes, don Serafín, o director do banco, e Vanessa, a súa axudante.

Dende esta premisa, Núñez Singala consegue nunha extensión reducida construir unha obraque atrapa ao lector dende a primera páxina e o divirte durante toda a obra. Así opinaron os nenos do club e non faltaron risas durante a súa lectura. O final do libro tampoco lles decepcionou, xa que o autor introduce un xiro sorprendente.

Un mundo feliz, de A. Huxley

 Aldous Huxley proxecta nun  mundo feliz unha realidade utópica na que os nenos non nacen dunha nai,

senón dunha probeta, onde non hai amor, senón luxuria e desenfreo, onde non hai loita de clases, senón só conformismo. En suma, unha sociedade onde todo o que nos fai humanos desaparece.

Neste contexto entre en xogo "o salvaxe", un personaxe que vive illado do mundo feliz e que provoca que se cambaleen os  cimentos d este a o representar o impulso vital, o lado máis primitivo e orixinario dos humanos.

Este choque entre os dous mundos vai precipitar a destrución do  salvaxe, nunha apoteósica escena final.

A opinión sobre o libro foi bastante variada, sendo criticada por algúns e encomiada por outros. Do que non cabe a menor dúbida é da súa condición de clásico, que o encumbra a unha posición de prestixio dentro da literatura distópica do século XX.

Por Beatriz, 1º BAC

Noite de temporal, de Núñez Singala

No club de lectura lemos o libro Noite de Temporal, de Manuel Núñez Singala, que trata sobre o afundimento do Santa Isabel na costa da illa de Sálvora, a comezos da década dos vinte do século pasado, e de como a xente do lugar fixo todo o posible para salvar á maior cantidade de xente, incluso nas circunstancias de estaren en plena madrugada ás escuras e con néboa. 

Neste relato, baseado en feitos reais, tamén se narra como as mulleres da illa deciden aventurarse e tomar parte no salvamente pese ás ordes dos seus esposos, pais… de quedaren en terra coidando dos nenos.

 Foi un libro que causou certos encontros en canto ao placenteira que foi a lectura, pois á vez que gustou moito polo ben contada que está a historia, tamén produciu algo de fastío pola dificultade do vocabulario mariño e a prolongación que tiñan algunhas escenas que, paradoxicamente, permitiron empatizar moi ben cos personaxes. 

Pese a estas pequenas obxeccións, é un libro que recomendaría, pois reflicte moi ben como a xente da costa está acostumada a este tipo de situacións e saben actúar ante elas e, non só iso, tamén mostra moi ben como funcionaban as cosas antano, sen tantas tecnoloxías nin facilidades como as que nós coñecemos e ás que estamos acostumados, e nunca está mal saber un pouco máis do noso pasado, ademais de axudar á nosa comprensión lectora en galego. 

Por Olivia, 3º ESO

Ana y la Sibila, de ANTONIO SANCHEZ ESCALONILLA

Ana y la Sibila é unha obra fascinante que nos mergulla nunha historia rica en mitoloxía, misterio e reflexión sobre a natureza humana. A autora lévanos a través dunha viaxe que conecta o presente co pasado antigo, e o real co místico.

 A trama segue a Ana, unha moza cuxa vida ordinaria dá un xiro inesperado cando descobre un antigo manuscrito que a leva a desentrañar os segredos da Sibila, unha figura enigmática e profética da antigüidade. A medida que Ana bucea nesta procura, atópase con personaxes intrigantes e enfronta dilemas que desafían o seu entendemento do mundo e de si mesma. 

Un dos aspectos máis destacados desta obra é a forma en que a autora entrelaza a mitoloxía coa narrativa moderna. Os mitos antigos non só serven como un transfondo decorativo, senón que se integran profundamente na estrutura da historia, proporcionando contexto histórico e filosófico que enriquecen a lectura. 

Os personaxes están marabillosamente desenvolvidos. Ana é unha protagonista coa que é fácil empatizar; a súa curiosidade, valentía e vulnerabilidade fana real e próxima. A Sibila, doutra banda, é un personaxe que encarna o misterio e a sabedoría, e a súa interacción con Ana é abrirlle portas a reflexións profundas sobre o destino, o coñecemento e o poder. 

A ambientación do libro é outro punto forte. As descricións son vívidas e detalladas, transportando ao lector a paisaxes antigas e modernas con igual facilidade. A autora ten un talento especial para facer que cada escenario cobre vida, desde as rúas dunha cidade contemporánea ata os antigos templos e paisaxes mitolóxicos.

 En resumo, Ana e a Sibila é un libro ideal para aqueles que gozan das historias que combinan elementos históricos e míticos cunha narrativa actual e profundamente humana.

A cabeza da Medusa, de Marilar Aleixandre

A Cabeza da Medusa de Marilar Aleixandre foi o libro co que comezamos o Club de Lectura de 3º da ESO para o curso academico 2023/2024.

No libro relátase a historia de dúas rapazas, Sofía e Lupe, que unha noite foron violadas por dous rapaces. A novela continua narrando o que estas nenas sofren no instituto, igual que ao mesmo tempo narra momentos paralelos doutros personaxes como o de Jessica ou Rubén, e tamén a reacción dos pais.

A todas gustounos moito o libro, ainda que tivemos opinións dispares nalguns momentos. Todas estabamos de acordo que nunca nos subiríamos ao coche dun estraño, aínda que pensemos que é coñecido, que foi o que lles ocorreu ás protagonistas, xa que non sabemos onde pode estar o perigo. Tamén estabamos de acordo que a actitude dalguns compañeiros e profesores non era a correcta e tamén a dispar reacción dos pais das dúas rapazas.   Ademais consideramos que no libro tamén se reflicte o machismo, polo que algunhas de nós, pensábamos, que eran os homes os que as criticaban.

     Eu recomendaría o libro, por que narra momentos da vida cotiá, e unha situación que podería pasarnos a calquera de nós. Tamén o recomendaría, por que é moi sinxelo de ler e unha vez estás dentro da historia, non podes parar de lelo.

Por Candela, 3º ESO

La importancia del primer cero, de Oti Rodríguez Marchante y Carmen Segovia

 Andrés, Iñaki, Fredi e Paula son catro amigos que se reúnen para preparar e presentar un proxecto de investigación de ciencias. Todos acaban de cumprir os dez anos, e cada neno experimenta este suceso de maneira completamente distinta: dende os cambios na maneira de Andrés de relacionarse cos seus amigos ata as interaccións entre Iñaki e o seu irmán, o libro está composto por catro contos que exploran as tranformacións que cada pequeno percibe ao seu redor.

Maxistralmente ilustrado e con bos toques de humor, a compilación resultou amena aos nenos do club: a pesar de ter algo máis de 10 anos, sentíronse identificados cos protagonistas, recoñecendo as sensacións descitas nos relatos como sentimentos propios. A orixinalidade e o respecto dos autores ao tratar temas como o síndrome de “O cristal” fan que o libro sexa unha lectura agradable e sinxela para calquera idade.