lunes, 27 de noviembre de 2017

A clase, de Fr. Bégaudeau

 A novela está ambientado nunha escola dos suburbios da cidade de París amósasenos un pouco a vida dun profesor de francés, que debe ensinar a moitos adolescentes coas mesmas poucas gañas que el de estar nese lugar. O comportamento do alumnado fai que a moral deste profesor mal pagado acabe polo chan. Demasiadas culturas agrupadas nun pequeno espazo crean o microcosmos dunha Francia contemporánea. 
 Aínda que sendo un libro cun tema psicolóxico que a dicir verdade nos incumbe bastante, non foi un libro que gustase moito, mais que nada pola maneira de contarse que outra cousa, porque o libro resultounos pesado de ler e fixo que non nos gustase demasiado. Aínda así, na reunión discutimos como nos sentiamos nós, que estudamos nun instituto cunhas realidades sociais moi distintas ás dos protagonistas, con respecto ao ensino-aprendizaxe, as relacións cos compañeiros e a nosa vida como adolescentes. 
 Esta historia foi levada polo director Laurent Cantent á gran pantalla. Aquí podes ver un tráiler da 
mesma.

  Por Abraham, 1º BAC

lunes, 13 de noviembre de 2017

La tumba de Aurora K, de Pedro Riera

Este libro es ante todo un libro concienciativo, un libro que nos habla de algo tan duro como la guerra y todas las consecuencias que algo así acarrea, no solo para quienes la viven, si no para todos los descendientes de ambos bandos, descendientes que acaban heredando odios y exaltaciones extremas de ideas que ni si quieran entienden, que heredan el exilio, la política, la sociedad construida en base al terror.
En este libro Pedro Riera nos habla a través de la voz de la pequeña Anna, una adolescente hija de exiliados por culpa de la guerra. Una guerra inventada por el propio autor, entre tavaros y urenos, pueblos de la Europa del este que bien podrían recordarnos a ciertos hechos que sucedieron realmente. 
 Anna se acercará a las atrocidades acontecidas durante la guerra mientras se hace preguntas sobre su propia identidad, sobre el bien y mal, sobre la naturaleza de las personas, mientras a su alrededor comienzan a ocurrir las típicas cosas de toda adolescencia: amores, peleas entre amigas, problemas familiares... Todo esto desde un lenguaje sencillo y con un ritmo rápido y repleto de giros sorprendentes.
 Anteriormente había leído a este autor con su saga Hombre Lobo, pero no me convenció demasiado, sin embargo, con este libro me he reconciliado completamente con él. Es un libro que merece ser leído.

 En general, gustó a todos los miembros del Club de lectura. El personaje favorito de todos(sobre todo de las chicas) fue Danylo, mientras que el más odiado fue Sonia Brachko.

Como recomendacion personal,os aconsejo poneros música de "Los Ramones", un grandioso grupo al que se le hace referencia en el libro, aunque también os recomiendo la canción "Civil War" de "Guns and Roses",cuya letra me hizo pensar mucho en la trama de la historia.

Por Steven, 3º ESO


miércoles, 1 de noviembre de 2017

Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta, de Ledicia Costas


Verne non necesita ser ficcionado, pois a ninguén se lle escapa que el xa foi en vida un personaxe de novela: viaxeiro incansable, explorador do mundo, aventureiro e visionario. Non precisamos velo como o gardián de segredos ancestrais en lugares ignotos, dado que a súa obra e a súa intuición nos abruman e sorprenden.
Pero esas son as licencias literarias da imaxinación: pódese mesturar ficción e realidade a partes iguais, botar man de personalidades reais e inventadas,  de localizacións auténticas e ficticias. 
Na obra de Ledicia Costas resultan interesantes as referencias históricas (un dos seus personaxes, Antonio Sanjurjo, foi un inventor coruñés que probou con éxito un prototipo de submarino)  e a ubicación da narración en Vigo (Jules Verne visitou a cidade galega en varias ocasións) é un guiño aos lectores novos que resulta atinado.
Pero a historia trascende a realidade, e nun alarde de verdadeira inventiva verniana, Costas lévanos a illas máxicas acompañando a unha estirpe de mulleres fabulosas que derivarán en plantas (como Dafne
Dafne por Jakob Auer.
, como Mirra, como Sido…). Aínda que non nos quedaremos só en metamorfoses clásicas, pois a pretensión da autora ao longo das páxinas é ofrecer transformacións persoais de todo tipo, máxicas algunas, outras reais, onde todos podemos recoñecernos: o paso da infancia a madurez, a mudanza da amizade en amor, a conversión do temor en fortaleza…
En fin, unha homenaxe a Verne, que nunca está de máis, con firmes valores morais, aventura e lirismo.

E os fans dos xenios visionarios que visiten esta páxina e xa me vades dicindo…

miércoles, 25 de octubre de 2017

La venganza del profesor de Matemáticas, de Sierra i Fabra

A vinganza do profesor de matemáticas foi o primer libro que limos no club de lectura de matemáticas este curso. Este libro é a segunda parte doutro libro, O asasinato do profesor de matemáticas, que xa léramos no club de lectura de hai dous anos e que gustárannos moito.
 Este en xeral tivo tamén unha boa valoración, mais aínda que o libro foi interesante e foi rápido de ler, para a maioría de nós resultounnos un pouco infantil. 
O libro trata de tres alumnos que van mal en matemáticas e que encima por causa do destino, estes coa intención de gastarlle unha broma a un compañeiro, teñen a mala sorte de acabar tirándolle un cubo de auga ó profesor de matemáticas, quen ten planeado xubilarse. Este antes de retirarse pretende darlles unha lección para demostrarlles que as matemáticas son moi importantes e os tres alumnos deberán ir á súa casa onde intentarán pasar as probas para aprobar a asignatura.
 Por Alejandra, 4º ESO

martes, 24 de octubre de 2017

El secreto del fuego, de H. Mankel

Bueno, empezamos un curso novo con novas e moi interesantes lecturas. Desta volta comezamos a ler o libro do autor sueco Henning Mankel, moi coñecido polas súas novelas protagonizadas polo inspector Kurt Wallander, El secreto del fuego, unha obra de superación das máis fermosas que leramos.
 Nesta obra nárrasenos a vida dunha moza dun poboado moi pobre de Mozambique chamada Sofía, que, por desgraza, ve a súa vida truncada ao pisar unha mina antipersona, pero, aínda con todo na súa contra, consegue saír cara diante. É pois, no fondo, unha denuncia das duras condicións de moitos nenos afectados polas consecuencias das guerras en África.
 O que fai esta novela tan sumamente adictiva, que fai que te metas na pel de Sofía e chegues a imaxinar como se sinte, é que este libro está baseado en feitos reais, pois o autor confirma que coñece a Sofía e que por medio desta novela quere contar a súa historia. 
 A todos conmoveunos por suposto Sofía, pero tamén algúns dos personaxes que axudaron á nosa protagonista ao longo da súa historia. 
 Para que aprendas máis do problema que sofreu a nosa protagonista, Sofía, aquí tes un documental no que se explica brevemente a situación derivada do uso de minas antipersonais en diferentes países do mundo, entre eles Mozambique.



 Por Abraham, 1º BAC

domingo, 17 de septiembre de 2017

Xa de volta

Un curso máis, iniciamos a nosa andaína. Como xa os botabamos moito de menos, aquí tedes xa a nova convocatoria para poder pertencer aos nosos selectos clubs de lectura. Veña, apurade porque a prazo remata o 30 de setembro. Ah, é BENVIDOS ao novo curso!


martes, 20 de junio de 2017

O rap das mascotas,

Cando lles pedimos aos alumnos que lean poesía, entramos nunha terra de ninguén. Axiña vemos a empalizada levantarse a modiño, as tropas retirándose para non enfrontarse a unha nova derrota. Ninguén lles le xa poesía aos cativos. Ninguén lles di que ao principio só estaba a poesía para contar o mundo.
 Tamén hai moito medo nos adultos, e vergonza. Esquencimos que todos, de nenos, dominábamos o verso: nos contos, nas cancións, nos xogos… é algo natural ao ser humano e non é certo que sexa para uns poucos. Claro está que se pode aprender a técnica, pero ningún humano necesitou nunca un manual para saber que se sinte ante a risa dunha criatura ou o terror da guerra. Iso é a poesía: amor e morte, placer e dor, pasado e presente. Só hai que estar vivos. 
 Así é que agradecemos o pequeno libro de Paula Carballeira Nunca mascotas, porque é fresco, xuvenil e xenial, creativo e reivindicativo. Ademais, pon a animais e humanos á par, sempre entre o ben e o mal, amantes da liberdade, divos ou asustados, destructores ou protectores. Podemos compartir a Terra, si, e moito máis, seica a avoa entendíase co lobo…
 Estamos con Paula Carballeira a morte. E por iso convertimos un dos seus poemas en rap. Polo ritmo dos versos, coido que ela tiña esa intención cando nos enviou as mensaxes.
 Alá vai:

domingo, 11 de junio de 2017

Lendo entre liñas

     Os Clubs de Lectura do Xoán Montes volvimos saír tralas pegadas dos escritores e escritoras que nos fan crer na ansia de imaxinar e de ir máis aló das nosas posibilidades.
     Este ano tocou matemáticas, un campo agochado, case que secreto para a mayoría dos lectores cativos. E non é que non haxa libros, é que hai medo -ou respeto- por aquilo que se di de que as mates son difíciles ou aburridas. Pois nada máis lonxe da realidade, a literatura xuvenil sobre temas matemáticos ou sobre as persoas que as cultivaron, son amenas e, ás veces, trepidantes. Só hai que probar. 
    E con ese fin puxémonos en marcha. Primeiro, coñecer a alguna figura senlleira: apostamos polo matemático e gran astrónomo Ramón Mª Aller, visitamos a súa casa en Lalín, sorprendímonos co seu despacho e alucinamos co seu observatorio astronómico, o primeiro de Galicia, no que realizou sorprendentes descubrimentos.
     A media mañá visitamos o Concello de Lalín, situado nun edificio senlleiro, moi moderno, que acadou varios premios de arquitectura. Os propios autores da obra remárcano como unha estrutura aberta, case un campo matemático cheo de curvas, porque as distintas construccións son redondas, a imitación dos nosos antigos castros. Alí se atopa tamén o Centro de Interpretación Castrodeza, un espazo que pon en valor a cultura castrexa, as formas de vida dos nosos antepasados e as lendas tradicionais. Esta visita resultoulles moi atractiva aos rapaces porque se achegaron ao pasado guiados por pantallas interactivas e salas de son e proxeccións múltiples que chamaron a súa atención. 
A mediodía fomos a procura dun espazo verde para comer, e que menos que percorrer parte do famoso paseo fluvial de Lalín, onde atopamos frescor e acougo. 
      Pola tarde, fixemos dúas visitas moi interesantes, unha á Casa do Patrón, un museo etnográfico con trece salas de exposición distribuídas por tres edificios, onde se poden ver os antigos hábitos de vida dos nosos ancestros, oficios esquecidos, unha taberna, un forno o una forxa tradicional con todos os utensilios, ferramentas e enseres, tamén unha escola. O alumnado retrocedeu no tempo máis de cen anos e descubriron un mundo no que para conseguir algo, tiñas que facelo ti mesmo.
      E o derradeiro periplo levounos a un sitio fascinante, o Pazo de Liñares, unha construcción restaurada do século XVII, casa natal do aviador Joaquín Loriga, que dende 2.014, baixo o nome de Espazo Liñares, funciona como un contenedor cultural multidisciplinar no ámbito galego. O pazo alberga o Museo Galego da Marioneta, con pezas incribles dos cinco continentes que levantaron a admiración dos cativos. O edificio en si é digno dunha visita, cos seus amplos salóns e a enorme lareira, pero a información que contén, tanto da restauración como da figura do gran aviador Loriga, convírteno nunha parada fundamental en calquera visita á comarca do Deza.
      Quixemos ler entre liñas, si, as liñas do ceo e do tempo, os contornos da terra e as parábolas do pobo, o simbolismo das curvas e a maxestuosidade das rectas. O deseño da vida, vaia.