viernes, 24 de febrero de 2017

A caixiña dos rancores, de Héctor Cajaraville

Esta é una historia de responsabilidade, familia e misterio. Trata sobre un rapaz de 18 anos chamado Estevo, que tras atropellar a una anciá coa súa moto, vese obrigado a acudir a súa casa dúas horas a semana como castigo. Ao contrario da súa idea de facer traballos da casa, o seu castigo consiste en falar coa señora, chamada Chiruca. Pronto, Estevo comeza a sentir gran interese sobre o pasado de Chiruca, e ambos acaban facendo moi boas migas. Sen embargo, hai algo que non deixa de molestar a Estevo sobre a morte do fillo da anciá, e así, xunto coa súa moza Paula, gran fan das series de misterio, deciden investigar por distintos medios o seu pasado, unindo pezas para descubrir algo que pouca xente coñecía. 
 En xeral, a pesar de que este non foi un dos libros favoritos para os membros do club de lectura de 3º ESO, deu lugar a moitas reflexións. A historia era interesante, a pesar de que se considerou que o libro era demasiado longo para o que contaba. Aínda así, fíxonos reflexionar, especialmente sobre a soidade á que se ven sometidas moitas veces as persoas maiores, xa sexa nun centro especial ou vivindo eles sós, sen a penas visitas das súas familias. Tamén sobre que a pesar de seren a nosa única conexión co pasado, e canto tempo traballaron para que o noso mundo sexa agora como é, son en moitas ocasións considerados estorbos. 
 Aínda que este libro non foi o que tivo a trama máis interesante, si que é certo que tivemos un bo momento con el, con momentos de risa e tamén sobre as conclusións e pensamentos que sacamos del. Sen dúbida, con el aprendemos a valorar un pouco máis as cousas como os maiores e á nosa propia familia.
 Por Alba Piñeiro López 
 Este vídeo pon en imaxes algunha das reflexións ás que chegamos na reunión do club.
Geri's Game from muctim on Vimeo.

martes, 21 de febrero de 2017

La flor púrpura, de Chimamanda Ngozi Adichie

Chimamanda Ngozi Adichie es una joven autora nigeriana que se traslada a Estado Unidos para completar sus estudios. Su primera novela es la que nos ocupa, La flor púrpura, obra de gran aceptación y muy bien acogida por la crítica. 
 La obra se desarrolla en la tierra de Chimamanda, Nigeria, y, a través de la primera persona narrativa, la joven de quince años, Kambili, nos relata la historia de su familia, en un ambiente de inestabilidad política.
 La familia de Kambili disfruta de un privilegiado nivel económico. Ella y su hermano mayor, Jaja, viven en una lujosa casa y asisten a un buen colegio. El padre es un respetado hombre de negocios en Enugu, población en la que residen. 
 Todo parece transcurrir con normalidad, sin embargo, sufrimos con la protagonista la férrea dictadura a la que el padre, Eugene, somete a su mujer y a sus hijos. El fanatismo católico y enfermizo del padre se refleja en la atmósfera familiar intolerante y claustrofóbica. En una ocasión, Kambili nos muestra a su padre “agitando el cinturón y lanzándolo contra madre, contra Jaja y contra mí mientras mascullaba que el diablo no lograría vencer”. Sirva como ejemplo de barbarie este castigo atroz que soportan “por comer diez minutos antes de la misa”. Otras razones similares esgrime el padre para exhibir su cruel brutalidad (por no ser la primera de la clase le escalda los pies a Kambili, derramando agua hirviendo de una tetera; le da una salvaje paliza por tener el retrato de su abuelo “pagano”…).
 La aculturación se observa en este intransigente padre que repudia a su propio padre, Papa-nnukwu, “por ser pagano y dedicarse a adorar a dioses de madera y de piedra”. Eugene rechaza radicalmente los patrones de su cultura de origen, la nigeriana, la de los igbo. Los jóvenes tienen prohibido convivir con su abuelo y sus tradiciones africanas. A través del abuelo, la autora critica duramente la pérdida de identidad del pueblo igbo. Cuando el territorio nigeriano fue ocupado por los británicos, los pueblos aborígenes fueron víctimas de un lento exterminio cultural. Chimamanda se preocupa de reflejar la cultura nigeriana a través de la lengua igbo que aparece diseminada a lo largo de la novela, las costumbres, las comidas, los olores, las flores, en suma, la “flor púrpura” (hibisco púrpura) que simboliza la libetrad, la individualidad.
 La visita de los jóvenes Jaja y Kambili a Nsukka, población en la que vive tía Ifeoma (hermana del padre) con sus tres hijos, supone una ruptura con su vida anterior en Enugu. Aquí aprenden y comprenden la tolerancia, la alegría, la pobreza compartida, la libertad…
 Al regresar de nuevo a su casa en Enugu, el cambio de mentalidad de los jóvenes ya no puede detenerse. Algo muy importante había transformado sus vidas. Tenían otra visión del mundo, otra perspectiva antes desconocida para ellos. Y es, precisamente, esta nueva percepción la que desencadena el final trágico de la novela.

martes, 14 de febrero de 2017

El tío Petros y la conjetura del Golbach, de A. Dioxiadis

Nesta novela relátase a historia dun matemático grego chamado Petros Papachrystos, que dedicou gran parte da súa vida a resolver un problema matemático chamado a Conxectura de Golbach, que a día de hoxe ninguén conseguiu cualificar como teorema. 
 Petros é un matemático moi prestixioso que de mozo tentou resolver a conxectura, pero despois de bastantes anos nos que non consegue importantes avances decide comezar a levar unha vida máis tranquila e unicamente dedicarse á súa gran paixón, o xadrez, e a coidar o seu horto e o seu xardín. Petros era desprezado polos seus dous irmáns. que o definian como un fracasado da vida, por non aproveitar as súas grandes cualidades matemáticas e pasarse metade da súa vida tentando resolver o imposible. O seu sobriño favorito, o protagonista do libro, decatouse do intento errado do seu tío e decidiu preguntarlle sobre iso. Desde ese mesmo instante o tío Petros vólvese a entusiasmar coa conxectura e volve tentar resolvela, o que lle provoca caer nun estado de tolemia e finalmente a morte tras un episodio de pánico no que di resolvela. 
 Recomendo este libro porque nos ensina que é bo tener paixón por algo, pero non ter tanta como para caer na tolemia.

viernes, 3 de febrero de 2017

Un hijo, de Alejandro Palomas

No terceiro libro do club de Lectura falamos de como nos emocionou un neno pequeno que bota de menos á súa nai, como rexeitamos nun principio e logo comprendemos a un pai que parecía apartar ao seu fillo, discutimos da aspiración de Guille de ser Mary Poppins e das que, podería dicirse, son as dúas historias que se desenvolven de forma paralela no libro e que fan que o teu corazón se encolla capítulo a capítulo. É unha historia que engancha desde un primeiro momento.

 En xeral, todos coincidimos no que nos sorprendeu o feito de que, contrariamente a moitos libros con cativos como protagonistas nos que os pequenos falan como adultos, neste, Alejandro Pombas consegue que pareza realmente un neno pequeno o que conta a historia. Por outra banda, tamén nos gustou como o autor vaite levando dunha a outra tese sobre as motivacións dos personaxes, teorías que, en moitas ocasións desbarátanse nos seguintes capítulos. É dicir, trátase dun libro que fai que, a medida que avanza a historia, ti na túa cabeza vaias montándoche a película. Os personaxes van desenvolvéndose durante toda a narración. 
En definitiva, o libro encantounos unanimemente.

viernes, 27 de enero de 2017

Cuando pasé al otro lado del muro, DE W. SUTCLIFFE

Cuando pasé al otro lado del muro, foi o terceira lectura que fixemos no Club de Lectura, e, enn xeral, foi un libro que gustou a todo o grupo. A súa historia, capaz de poñerte a pel de galiña, cunha forma de ser narrada, que fai que te mergulles dentro das súas páxinas... 
 O personaxe que máis nos gustou foi o protagonista, Joshua, pola súa evolución ao longo da historia. Vive en Amarías, rodeada por un muro, e unha casualidade fai que comece a ter curiosidade por esa parede que o rodea, única separación entre él e os "asasinos" do outro lado. Durante a historia, vaise dando conta da cantidade de inxustizas que existen, de que a vida non era como lle facían crer e de que os asasinos non eran tal cousa. Ao outro lado, coñece a un grupo de persoas que cambiarán a súa vida por completo. Farano reflexionar e grazas a eles, o noso protagonista acabará por madurar. 
O personaxe máis detestado por unha unanimidade foi o padrastro de Joshua, unha persoa manipuladora e egoísta, o seu propio ben é o único que lle importa. 
 O final é totalmente inesperado, moi duro, pero, na miña opinión, un dos mellores finais que existen. Faite reflexionar sobre a historia e a apreciar realmente as cousas que temos e que, moi probablemente, non valoramos como deberiamos.
 Recomendo este libro se o que buscas non é un conto de fadas, senón un libro que che conta a crúa realidade no seu máximo esplendor. 
Por  Carlota Varela Adrio 3°ESO

martes, 17 de enero de 2017

Guía de O laboratorio do doutor Nogueira, de A. Fernández Paz

Para ler esta obra de Fernández Paz seguide, queridos lectores, as indicacións que se indican a continuación:
 - Facede unha lectura rápida (non tanto como tedes pensado…) 
- Situádevos no espazo (neste caso Galicia, onde se non)
 - E no tempo: (mergulládevos nun mundo real, pero albiscando sempre un espazo escondido ou apartado (vai ser o laboratorio) que ten o seu propio tempo.
 - Buscade unha fonte de información (a axudante Rosa Novoa)
 - Atopade o conflito a resolver (por que a xente é tan infeliz)
 - E dispoñédevos a aprender co desenlace (non vos dicimos sempre que non existen os superheroes e hai que asumir os errores propios?) 
- E buscade as palabras clave, por exemplo: 
 A de altruismo, ou entrega aos demais (iso pensa Nogueira, que tipo máis testán)
 B de Batman, ese científico benefactor (cuspidiño ao doutor, claro)
 C de clandestinidade, á que se ve arrastrado o xenio por outros científicos (serán celosos os tíos) 
 D de doutor Nogueira, o noso protagonista, un torpe visionario mesiánico (el non o sabe) 
 E de experimentos, para salvar a humanidade (aínda que todos lle saen ao revés) 
 F de fortuna, a que posúe o doutor sen a cal non se pode investigar (dillo aos mandamases do Goberno…) 
 E así ata que vos cansedes…
 Ah, e mentres disfrutades, facede un labor detectivesco: Fernández Paz aparece na súa obra como personaxe (quizais seguindo a estela de Unamuno?). Nada que ver, o escritor chairego co seu guiño cara a nós, os lectores, só procuraba mesturar realidade e ficción, desexando que maxináramos a cotío, porque da vida saen as historias.

domingo, 8 de enero de 2017

La isla del padre, de Fernando Marías

Los recuerdos son como los libros. Solo importan los que permanecen”. Así comienza La isla del padre, de Fernando Marías. Y así es su relato: una hojarasca de recuerdos de infancia, juventud y madurez que tienen como punto de partida la muerte de su padre, Leonardo Marías. Las relaciones paterno-filiales son, por lo tanto, el eje central de la obra. A la trama principal, el autor suma la reflexión sobre el propio acto de escribir, en un concienzudo esfuerzo metaliterario: “las palabras que elijo para contar quién fue mi padre cuentan en realidad quién soy yo”. Fernando Marías va pergeñando remembranzas que habían permanecido en estado de latencia y que, a raíz del óbito de su padre, afloran y se sedimentan en la casa familiar en la que comienza y termina su obra, cerrando una etapa de su vida, enterrada en el monte Pagasarri. Comprendemos así el proceso de escritura de la obra, la novelización de su experiencia vital.
 A los recuerdos desvaídos, difusos, imprecisos…, se añade lo ficticio, lo novelado, por lo que no podemos hablar de pura autobiografía, sino fundamentalmente de ficción. La narración se nos presenta, en ocasiones, confusa porque el lector camina entre recuerdos nebulosos, sin que estos queden lo suficientemente claros como el alcoholismo del hijo apenas sugerido o la estancia del padre en Madrid y en Buenos Aires. 
El libro es un homenaje al padre, sin embargo más que una elegía, es un canto a la vida que compartieron con sus altibajos. El autor idolatra a su padre, marino de profesión y casi siempre ausente por sus largos y, para el niño Fernando, fantásticos viajes, poblados de piratas, maleantes y leyendas. Escribe, en suma, para redimirse del tiempo perdido y no aprovechado con ese héroe misterioso -su padre- que se convierte en su referente vital.
 La evocación conduce al lector a diferentes espacios: al Bilbao natal del escritor, en el que destaca el monte Pagasarri, símbolo de la unión entre padre e hijo; a Lekeitio, donde rememora los veranos de la niñez; y al Madrid de los años setenta, en el que el joven Fernando comienza sus estudios. Los espacios recordados cobran gran importancia en el devenir del relato. En un ir y venir continuo entre Bilbao –ciudad de la infancia- y Madrid –ciudad de la juventud y madurez- el tiempo fluye inexorablemente. Solo el tren en el que recorre este camino se convierte en signo icónico del eterno presente: “en este libro el tren será terreno neutral en la guerra del Tiempo”. Otro espacio de significado vital es la casa familiar de Bilbao, la cual cobra vida, se humaniza a los ojos del escritor: “me ha llamado, ya solitaria, para que escriba aquí. Es ella la que me ha conducido por el pasillo hasta la mesa del pasado donde escribo. Es ella la que ahora me hace ver que soy la última persona que la habitará. Pero solo mientras escriba. Luego, apenas termine este libro, la casa morirá”. Un padre ausente, una casa que se cierra, un libro terminado y una etapa de la vida finalizada. 
 Desde el punto de vista narratológico, el juego de la temporalidad parece un arte. Son continuos los saltos temporales –analepsis, prolepsis- que se suceden a lo largo del relato, mostrándonos esa relación que comienza con el Miedo Mutuo “que desde el primer momento nos tuvimos mi padre y yo”, que impide que abran sus corazones y que gracias al regalo del reloj y al abrazo, a la Revolución Rusa y, sobre todo, al cine acaba desapareciendo para convertirse en complicidad. El cine es uno de los temas que nutren la novela y que forjan la personalidad fantaseadora del niño Fernando, que se convierte en un cinéfilo y en un futuro contador de historias. Por la obra “visionamos” desde La venganza de Ulzana, Grupo salvaje, El puente sobre el río Kwai, Los pájaros, de Hitchcock… hasta series como Bonanza, retrotrayendo al lector maduro a sus recuerdos de infancia y juventud. Vivimos en este sentido un viaje interior con el autor: sus recuerdos son también, en cierto sentido, nuestros recuerdos.

miércoles, 21 de diciembre de 2016

Matar a un ruiseñor, de Harper Lee

Esta semana no club de lectura tivemos a marabillosa oportunidade de ler unha das novelas máis incribles do século XX: Matar a un Reiseñor, de Harper Lee. En xeral a todos gustounos este libro debido a que se critican posturas como o racismo ou a inxustiza. 

No libro, Atticus Finch é un avogado que vive nunha pequena cidade do Alabama dos anos 30. É viúvo e pai de dous nenos pequenos. A pesar do ambiente racista que se respira no pobo, Atticus decide defender a un mozo negro da acusación de violar a unha muller branca. Simultaneamente a esta historia, os fillos de Atticus (a pequena Scout, narradora da historia, e o seu irmán Jem) investigan ao seu modo sobre o seu misterioso veciño Boo Radley un mozo enfermo mental que viviu encerrado durante anos e ao que ninguén viu desde que era pequeno. Todo o que rodea a Boo está cuberto por unha aureola de misterio. A todo isto Atticus vai ensinando á pequena a non xulgar á xente polas aparencias e a tratar a todas as persoas sen prexuízos. 
A figura de Atticus Finch é o arquetipo de home xusto e coherente, e de bo pai, que sempre fai o que considera que é o seu deber, a pesar das dificultades. No libro que lemos, entrevese que co tempo Scout soubo descubrir o gran home que foi o seu pai, e ao que quizais (por ser unha nena aínda) non sabía valorar entón. Non esquezamos que esta novela presenta resgos autobiográficos da autora. 
No club, a historia fascinounos a case todos, sobre todo polo papel do protagonismo, ao ser capaz de “ir en contra corrente” nunha sociedade machista, desigualitaria e opresora como era a dos estados sureños dos EEUU da época.
Por Daniel Rguez, 1º BAC