miércoles, 20 de mayo de 2015

Corredores de sombra, de Agustín Fernández Paz

Ambientada na década dos cincuenta, Corredores de sombra, de Agustín Fernández Paz,  narra a historia do descubrimento dun esqueleto que se atopou enrolado nunha alfombra entre dous tabiques cando se estaba a facer unha obra no pazo dos Soutelo. Non se coñece o cadáver nin os motivos polos cales ten un furado na cabeza, quen o matou ou por que foi emparedado alí hai máis de cincuenta anos.
Así, Clara Soutelo, a protagonista da historia, tratará de desvelar o misterio seguindo unha complexa investigación que lle fará coñecer mellor o pasado da súa familia. Anos despois, sendo xa adulta, será cando se decida a contar toda esta historia.
Así, este libro resultou ter moito éxito entre os rapaces no tocante á historia e non tanto no xeito en que foi redactada que, segundo moitos dos presentes, fíxose aburrida e “pesada” por momentos.
Por outra banda, despertou un interesante debate entre as clases sociais na actualidade. Falouse de xente que na actualidade todavía se sente superior a outra unicamente por aqueles bens materiais que posúe, algo que moitos dos presentes comprenderon e co que se sentiron identificados, mentres que a outros os sorprendeu de cheo e recoñeceron que endexamais se deran de conta de que houbese esa clara discriminación social.
Moitos tamén chegaron á conclusión de que o gusto e amor pola lectura non vén dado tanto pola túa condición social senón polo que che ensinan de cativo, admitindo que a maioría deles len porque cando eran nenos alguén se adicaba a contarlles contos ou lerlles historias, e todos acabaron concluíndo coa importancia da defensa da idea “pan e libros”: alimentarse e culturizarse, xa que só así teremos un bo futuro.

Ainhoa (1º BAC)

lunes, 18 de mayo de 2015

La puerta, de Magda Szabó

“El mundo se divide en dos clases de personas: los que barren y los que no”
La que barre es una de las protagonistas de la novela- Emerenc-, la que no barre es la otra protagonista, la escritora, Magda. Esta necesita una mujer que realice las tareas del hogar. Y aquí se entabla su conocimiento y su profunda relación que durará durante 20 años en Hungría. A lo largo de las páginas vamos conociendo cómo evoluciona la vida de ambos personajes y las intrincadas relaciones emocionales que se establecen entre ambas. Porque Emerenc no es una asistenta al uso, pues es ella la que decide los tiempos, sus ausencias, sus regresos,  los cuidados que prodiga al matrimonio en sus peores momentos, sus críticas al mundo que su ama representa y que ella ni entiende ni comparte. Es más, como lectoras nos resulta extraña esa relación de amor-odio, de dependencia, de omnipresencia, de hermetismo e , incluso, en ocasiones de desprecio. En suma, dos mujeres que se quieren pero cada una a su  manera.
Y mientras estamos absorbidos por ellas, por esta novela se van desgranando diversos temas: la religión, el derecho a morir dignamente, la familia, el verdadero valor de la amistad, las secuelas de la guerra,…
En fin, que como no podía ser de otra manera, en la reunión hubo un duro debate a favor y en contra de Emerenc, quizá porque durante nuestras lecturas ella dejó de ser un personaje para convertirse en una persona de carne y hueso, lo que da mucho más valor a la novela, porque alguna de las tertulianas afirmaba no podría soportar a esa mujer, lo que resulta como menos extraño, pues esa mujer es un personaje.
Y a estas alturas alguno se estará preguntando a qué viene ese título, La puerta, podría desvelarlo pero no lo haré. Si has llegado hasta aquí, te animo a ti, lector/-a, a que te hagas con el libro y que descubras por ti mismo/-a qué se esconde detrás de esa puerta.

Existe versión cinematográfica:

lunes, 4 de mayo de 2015

La sorpresa de los números, de A. Cesaroli

O libro cóntanos as intrigas que lle xorden a Fío, o pequeno protagonista do relato, que coas súas tolas ganas de aprender, espera con impaciencia que o seu avó veña á súa casa durante as vacacións de verán para que lle responda a todas as dúbidas e preguntas que ten sobre as matématicas. Fanse inseparables e cóntanse os seus segredos. O avó ensínalle de todo, sempre con paciencia e boa vontade, para que, despois, sexa listo e intelixente: desde a probabilidade de que che toque a lotaría, até a forma de contar bacterias utilizando potencias, a cantidade de pastelitos que pode comer a túa veciña, ou mesmo, como xurdiu o tan destacado xogo do xadrez, pódese aprender lendo este libro. O libro, sinceramente, gustoume, porque demostra que se prestas atención ao mundo que che rodea, podes atopar moitísimas relacións coas matemáticas, e tamén que non son tan aburridas como a xente pensa.
 Por Daniel, 3º ESO


lunes, 27 de abril de 2015

Literatura e cine: IQBAL MASIH, lágrimas, sorpresas y coraje.

Cando no mes de marzo os alumnos de 3º comezaron a ler esta historia, un día en metade dunha clase me espetaron: “Este libro que estamos lendo, non ocorreu, non é real, verdade?” Desconcertada por completo ante tan inesperada e inoportuna pregunta non souben que responder. Se lles dicía que estaba inspirada nuns feitos reais como a vida mesma, non ían querer seguir lendo sobrepasados pola historia desgarradora do pequeno protagonista, así que optei por orientalos cara ao gozoso da lectura e aprazar o resto para a xuntanza posterior. Feito este paréntese, a lectura individual rematou renegando a todas horas do cruel final e do mal que acababa porque o pequeno non podía seguir coa súa actividade.
 Chegado o momento de conversar conxuntamente sobre as súas impresións, chegou o momento tamén de descubrir quen era realmente o noso protagonista. Un mundo novo apareceu naquela sesión: toda a súa percepción apocalíptica do que sucedía entorno a Iqbal Masih mudou nunha enorme admiración, e os éxitos obtidos e os camiños abertos por este neno para outros nenos do mundo triunfou sobre o final desta apaixonante lectura. Todo era interesante: como era posible que a súa familia o vendera para celebrar unha voda, como se pode sobrevivir nun mundo tan hostil, como puido escapar do taller, como chega a Europa a denunciar a realidade das alfombras…
 Este debate deu para moito, sobre todo porque cada resposta nos levaba a un documento no que buscar a información desexada, avivou a necesidade de saber por eles mesmos quen era realmente este neno e se o que leran coincidía realmente co que o autor do libro lles contara. Non foi fácil introducir o tema da ficción literaria, pero finalmente o punto de vista multiperspectivista da narración axudou a que diferenciaran, ou iso creo, entre realidade e ficción. 
Se tivéramos que escoller dúas palabras para resumir esta experiencia lectora, sen dúbida serían “descubrimento e emoción”.

lunes, 13 de abril de 2015

Ladydi, de J. Clement

En esta ocasión no haré una reseña al uso, entre otras razones, porque todavía me estremece este relato- ¿ficción o realidad? Y resulta irónico que cuando escribí en la caja de búsqueda de mi ordenador la palabra "Ladydi" os podéis imaginar quién aparece: la antítesis de esta niña, que lleva el mismo nombre, y cuya vida tan poco tiene que ver con la de la inglesa.
En fin, cedo la palabra a la autora:

jueves, 19 de marzo de 2015

Experiencia tras unha "Ovella descarreirada"

    Descubrimos con agrado que o libro de Marilar Aleixandre, como tantas lecturas recomendables, recordábanos un dos moitos xogos nos que segues as pistas ata que atopas o que estabas buscando. Neste caso, o fío de Ariadna son versos engarzados con habilidade que, aínda que non queiras, lévante a descubrir a rebeldía que todos levamos dentro e que pugna por saír.
     Se te sentes estrañ@ e desubicad@, como un polbo nun garaxe, se non atopas o teu sitio no mundo, tes que sentar e ler nesta obra que ese mesmo polbo inspirou a poetas e artistas, por iso non se sinte un monstro; e que hai ovellas que soñan son ser de cores e ter rancio abolengo, pero atopan a súa felicidade axudando aos demais.
     Rebeldía e ledicia, non hai nada mellor para acabar co demo negro.
     Pero traballo e pracer poder ir unidos, así que nos puxemos a versificar. Aproveitando que a autora tamén nos lanza unha mensaxe en forma de haiku dobre, cada membro deste club de lectura elaborou un pensamento poético silabeando os sentimentos no formato xaponés 5-7-5.
Aí vos queda o resultado. Disfrutádeo¡


lunes, 9 de marzo de 2015

Sostiene Pereira, de A. Tabucchi

Andaba maquinando qué libro les propondría para la lectura de este mes. Procuro en todo momento que su lectura les pueda interesar, aunque no siempre acierto, y procuro también que sea más o menos actual, por eso de estar al día. Pero no acababa de decidirme: no lo tenía claro. Y buscando libro en casa, mi vista reparó en ese estante en el que tengo mis “preferidos”: eso libros que releo, que regalo, esos que no presto. Allí están Cien años de soledad, La muerte de Artemio Cruz, Bomarzo, El hereje,… y Sostiene Pereira. ¡Cómo me había gustado cuando lo leí, en 1996, hace ya casi 20 años. Así que lo recuperé, cual clásico, y se lo propuse para la siguiente reunión. 
Esta vez sí, había acertado plenamente: les encantó a todas esta historia contada por un narrador que alude al relato que Pereira hace de los hechos, como si fuera una declaración policial con la reiteración de ese “Sostiene”. Estamos en Lisboa, en 1938. En esta situación se conocen los tres personajes que constituyen un triángulo: Pereira, hombre mayor, viudo, con problemas de salud, traductor de libros de escritores franceses del siglo XIX, católico y periodista le ofrece a Monteiro Rossi, un joven idealista italiano, la posibilidad de realizar necrológicas anticipadas para el suplemento cultural. Y es en este punto donde la tranquila y rutinaria vida de Pereira se empieza a complicar, pues no acaba de entender cómo ese chico le escribe textos impublicables dadas las referencias antifascistas que hace, aunque empieza a tener claro que es debido a la influencia de su novia Marta, quien afirma: “Nosotros no hacemos la crónica, señor Pereira, eso es lo que nos gustaría que entendiera, nosotros vivimos la Historia” Junto a él, dos personajes más van ayudarle a despertar de su letargo: el doctor Cardoso –“dice que se está despertando mi yo hegemónico” o el padre Antonio- “las personas nos influyen, suele ocurrir”. 
Usted es un intelectual, diga lo que está pasando en Europa, exprese su libre pensamiento, en suma, haga usted algo” y su vida cambió, quizá, porque Pereira se dio cuenta que no es ético mantenerse neutral o tratar de vivir cómo si nada ocurriera a su alrededor, cuando estaba gobernando Salazar, cuando España estaba inmersa en una guerra civil o cuando a los judíos se les perseguía. 

En la reunión,  a una de las tertulianas este personaje le recordó una película protagonizada por Charles Laughton, Esta tierra es mía, quién sufre un proceso parecido.

Existe versión cinematográfica:

domingo, 1 de marzo de 2015

La tumba de Aurora K, de Pedro Riera

O libro ‘’La tumba de Aurora K’’ do autor Pedro Riera, trata diversos temas durante o transcurso da novela. Céntrase bastante na personalidade e na forma de pensar do personaxe principal, é dicir, da protagonista Anna Pekar. Esta rapaza emprende unha aventura xunto seu pai coa fin de descubrir o pasado da súa familia. Nesa busca atopará unha verdade que fará que se cuestione toda a súa vida, ata o punto el punto de non saber quen é ela realmente, de onde é nin de onde vén.

Durante a reunión, as opinións que se expresaron foron bastante diverxentes. Como sempre, a algúns gustoulles máis cá outros, incluíndo a aqueles aos que “non lles pareceu interesante”, “non entendín nada” ou lles pareceu “un pouco rollo”. Porén,  todos chegaron á conclusión de que tratan temas importantísimos como son o racismo, a adolescencia, as amizades, a familia, as guerras e todo o que as acompaña, os réximenes totalitarios…
 En resumo, un libro muy completo, interesante e, ao mesmo tempo, un punto didáctico.

Por Mounia Ben Abrada (1ºBAC )