miércoles, 25 de febrero de 2015

Historia estúpida de la literatura, de Enrique Gallud Jardiel

     En ese deambular por una de las librerías que frecuento, vi en una de los expositores esta Historia estúpida de la Literatura. Llevada por mi deformación profesional, suelo comprar libros que traten de libros, de la lectura o, como en este caso, de la historia de la literatura. Estuvo el tal libro olvidado en la mesa del salón esperando turno. Pasaron días hasta que una noche, ya de retirada, lo cogí con el vano deseo de que me ayudara a conciliar el sueño. ¡Craso error! Comencé su lectura por el principio: “El tema del ventilador en la poesía española” y con él comenzaron mis carcajadas que no pararon- más que para tomar aire entre y secarme las lágrimas- hasta llegar al final con “Cómo ser un poeta japonés”. Es obvio que el sueño no lo concilié, pero también tuve claro que se lo propondría a mis compas del club de lectura.
    Quizá porque estamos faltos de libros de HUMOR, quizá porque en las facultades solo aprendes a venerar a los clásicos, quizá porque estoy harta de esos comentarios de texto tan sesudos y diseccionadores en los que convertimos las clases de literatura, quizá… por todo ello y más me entusiasmó este libro en el que , inevitablemente, nos vemos reflejados.
   Meses más tarde, les hice entrega de esta lectura sin desvelarles el porqué de mi elección y, aprovechando que estábamos en carnaval, ¡qué mejor regalo para ese descanso que la administración nos deja a los docentes por este mes de febrero! Esperaba con ansia la reunión para conocer qué les había parecido. No hube de esperar mucho: en los cambios de clase y en esos encuentros efímeros por los pasillos , en el café o en la biblioteca, cada una de ellas ya comentaba lo que le iba pareciendo aquel capítulo que decía…
   En fin, había acertado. A todas les había encantado este repaso por la historia de la literatura, este buen saber hacer e imitar cada género, cada estilo de escritores bien diferentes y de todos los tiempos. Eso sí, percibimos que Quevedo o Valle Inclán se habían librado de esa visión distanciada e irónica de este objeto que es el mundo de la literatura. 
   Pero no se engañe el lector, para poder saborearlo es necesario tener un conocimiento de todas y cada una de esas obras a las que imita o de sus autores. Y no esperen de mí una deconstrucción del libro: cómprenlo, léanlo y disfrútenlo como lo hemos hecho nosotras y, sobre todo, no estaría de más que se recomendase en las facultades de Filología del mundo hispano.
 Y para ir abriendo boca, aquí les dejamos unos entrantes, con permiso de su autor:




lunes, 23 de febrero de 2015

Literatura e cine: Rebeldes, de S. E. Hinton


Parece incrible que esta novela xuvenil, publicada en 1967 por Susan E. Hinton , siga a ter  tanto éxito entre os lectores de 3º ESO e que os conmova tanto. A ambientación nunha cidade norteamericana parece moi afastada da súa realidade cotiá, pero as vivencias dos adolescentes, especialmente a do protagonista, calan entre os lectores desta idade como se fosen moito máis contemporáneas do que son e o mundo imaxinado máis próximo do que parece.
O enfrontamento entre bandas rivais mantén a súa atención desde as primeiras páxinas da novela, pero son o percorrido persoal do protagonista, o punto de vista da narración, a relación de amizade entre os membros do grupo, o desenlace da historia… os que manteñen enganchados por completo a estes lectores adolescentes.
O visionado da película pecha un universo recreado previamente pola súa lectura individual. A comunicación da experiencia lectora e o intercambio de opinións na xuntanza posterior enriquecen esa experiencia silenciosa, privada e interior de cada un deles.
O resultado foi sorprendente, os comentarios novidosos. Enviaron reseñas ao blog da biblioteca “Temos conto dabondo” onde tamén aparece un enlace á película dirixida por Coppola cunha banda sonora que lles gustou moitísimo.
Se unha das finalidades da literatura é espertar emocións nos lectores, esta novela cumpre o seu obxectivo sobradamente despois de 49 anos da súa publicación: bágoas, rabia e risas afloraron nestes rapaces que gozaron de cada unha das súas páxinas.


domingo, 8 de febrero de 2015

Andaínas de Pedro Chosco, de Pepe Carballude

        Unha historia, dúas, moitas historias nunha, os membros máis cativos das Estantigas non sabían como calificar este libro de aventuras chamado As andainas de Pedro Chosco. E non debe extrañarnos, porque cando os mitos entran na nosa vida, o tempo e o espacio distorsiónanse, xa non hai barreiras, e non sabemos dicernir o real do ilusorio: ese é o seu poder e o seu misterio. A natureza salvaxe de Galicia, a pouca que nos van deixando, préstase a tal encantamento, e o resto xorde da imaxinación desbordante dos nenos para os que nada é imposible. Ademais, como non van poder convivir as criaturas fantásticas connosco, se un abuelo as convida a entrar cos seus contos? 
      Falouse moito de mitos na reunión e, como proba da influencia que a mitoloxía ten na literatura, buscamos outras portadas, ademais da do noso libro, nas que apareceran os nomes dalgunhas criaturas lexendarias. Velaí algún exemplos:

sábado, 17 de enero de 2015

El asesinato del profesor de matemáticas, de J. Sierra i Fabra

Este libro cóntanos a historia de tres estudantes-Adela, Luc e Nico- que tiñan serios problemas coas matemáticas. Despois do último exame suspenso, o seu  profesor- Felipe romeu- deulles unha segunda oportunidade; pero nesta ocasión propúxolles un xogo: adiviñar quen era o suposto asasino do profesor.
Ao día seguinte, preséntase o seu profesor envolto en sangue, explicándolles que lle dispararon de verdade e que tiñan que deter ao culpable antes de que se escapase. Finalmente, as pistas guíanlles até a súa escola e descobren ao asasino.
Este libro descóbrenos que as matemáticas non son tan difíciles, pois pode chegar a ser un xogo moi divertido.
É un libro moi entretido pois podedes tentar facer cada problema ou xogo de enxeño que alí aparece.
Por Dayanna

Coñecedes o programa Órbita Laika que emite a TVE2? Pasádeos por alí e veredes cousas como esta:

lunes, 12 de enero de 2015

Pulgarcita, de Michel Serres

   El libro propuesto para esta ocasión ha sido un ensayo del filósofo Michel Serres. Siempre leemos ficción en los clubs de lectura y quizá ya era hora de cambiar de género y de tema.
   En 123 páginas, el autor hace un repaso al mundo al que le está tocando vivir a todas las denominadas “pulgarcitas”, es decir, a todos esos jóvenes que usan permanentemente sus móviles inteligentes y que ya pueblan nuestras aulas.
   Sabía que este libro traería consigo una animada reunión y así fue. En un momento en el que hay posturas tan contrapuestas sobre el uso y disfrute, en los centros educativos, de dichos aparatos, la discusión estaba servida.  
Entre otras cosas, porque el escritor realiza una comparación entre el tiempo que a nosotros nos ha tocado vivir y el tiempo en el que estos jóvenes están viviendo. Hace un descripción de ellos- occidentales- “ Ella o él admira únicamente una naturaleza como la Arcadia, la del ocio o el turismo. Vive en la ciudad (…) habita un mundo más lleno. Aquí su esperanza de vida se acerca a los ochenta (…) ya no conocen, ni las mismas edades de la vida, ni el mismo matrimonio, ni la misma transmisión de bienes (…) ni él ni ella han conocido la guerra (…) estos chicos habitan lo virtual”, en resumen, los/las pulgarcitos/-as no perciben la vida como la percibimos  los adultos.
Tampoco se escapan a sus críticas la escuela, la sociedad que los mayores hemos forjado para estos jóvenes. Y a pesar de todo, este libro destila optimismo, tanto que a él  “me gustaría tener dieciocho años, la edad de Pulgarcita y de Pulgarcito, porque hay que rehacerlo todo otra vez, está todo por inventar.
   En nuestra larga diatriba salieron asuntos como: la falta de respuestas, el aislamiento social y físico que puede acarrear el estar hiperconectado, cómo serán sus relaciones y su futuro o el hecho de que su contexto espacio-temporal como profesor de una universidad americana y el nuestro poco o nada tienen que ver.
   Nuestro papel como docentes con la llegada de internet está cambiando y seguro que no se parecerá en nada al que en los últimos dos siglos estábamos repitiendo: ya no somos proveedores de conocimientos, sino que pasamos a ser mediadores que tendremos que enseñar  estrategias, procedimientos para aprender a aprender en esta sociedad en cambio permanente. Pero nosotros también sabemos que información, conocimiento y saber son cosas distintas y quizá aquí es donde radique nuestra labor. Labor para la que se necesita TIEMPO.
   Altamente recomendable su lectura.



domingo, 21 de diciembre de 2014

Silencio, de Fran Alonso

O xoves 18 de decembro,  reunímonos unha vez máis o club de lectura para falar sobre o libro Silencio . 

É unha historia que trata sobre un home que vive en Galicia e que se mudou a Madrid para buscar traballo como periodista.  Vivía nun piso moi solitario e no piso do lado, sempre sucedían feitos moi estranos, que moitas veces, deixábano ata sen dormir a causa da dúbida e da preocupación. Porén, el non facía nada para saber cal era a orixe de tales ruidos. Só maquinaba sobre eles.

Nós, ao falar sobre esta historia , chegamos a conclusión de que o autor nos quere transmitir a soídade que se pode chegar a sentir e que aceptamos feitos que nos parecen normais (como o de o ruído e os feitos estranos no piso de al lado) xa que o temos visto moitas veces. Cousa que mesmo non se debería facer porque, tal e como nos sorprendeu esta historia co seu final (o asasanito do neno que vivía no piso de al lado por o seu pai , e os ruídos que finalmente descubrimo que foron para disimular a tortura que lle facía ao neno) non sempre é normal o que sucede nin sucede o que creemos que é.

Por outra banda, algúns opinaron que era moi esaxerado que o home quedárase sen durmir a consecuencia dos ruídos que escoitaba e que lle afectara tanto na súa vida. Xa que, paradoxicamente, os sonidos que chegaban da casa do lado chegaron a obsesionalo de tal xeito que incluso modificou os seus hábitos de vida. Pero, non foi máis aló. Non quixo saber nada máis.

En xeral, pensamos que a mensaxe que transmitiu o autor é moi certa mais tamén que a historia foi demasiado cansina na súa lectura.

Por Mouna

lunes, 15 de diciembre de 2014

14, de Jean Echenoz

Para acabar el año 2014 que mejor que proponerles la lectura de 14, de J. Echenoz tan aplaudida por la crítica.
Las reacciones a esta novela, en la que se condensa en 98 páginas la denominada Gran Guerra desde la perspectiva de su protagonista Anthime, joven de un pueblo francés llamado a filas, fueron muy diferentes: defensoras y detractoras del libro nos enzarzamos en una discusión. Unas destacaron ese comienzo cinematográfico, esas descripciones detallistas que rozan lo puntillesco, el hiperrealismo de gran calidad literaria, como la descripción minuciosa del contenido de sus mochilas, y que en ocasiones, llegaba a ser brutal y desgarradora. En cuanto a las detractoras, adujeron que los personajes estaban poco perfilados, que eran arquetipos, que no habían sentido emoción alguna en aquello que se narraba, que era distante, que no da una visión de la guerra, que parecía un ejercicio literario realizado por un burgués que no “se mojaba”, que no se pronunciaba ni sobre sus causas, ni sobre sus consecuencias. Quizá porque como se dice en la novela: “Todo esto se ha escrito mil veces, quizá no merece la pena detenerse de nuevo en esta sórdida y apestosa ópera. Además, quizá tampoco sea útil y pertinente comparar la guerra con una ópera, y menos cuando no se es muy aficionado a la ópera, aunque la guerra, como ella, sea grandiosa, enfática, excesiva, llena de ingratas morosidades, como ella arme mucho ruido y con frecuencia, a la larga, resulte bastante fastidiosa”.
A este respecto, también recomendamos la lectura de La gran guerra, de Joe Sacco. En él se cuenta lo ocurrido en la batalla del Somme en forma casi de película en blanco y negro, pues es un desplegable,con unos dibujos precisos y muy esclarecedores en los que aparece un campo de batalla.

domingo, 14 de diciembre de 2014

Cine e Literatura: Na cerna da selva, de Pere Tobaruela

Para rematar o trimestre, limos un libro que nos remonta a unha realidade lonxana: África. Un continente moi descoñecido para a maioría do alumnado.
A través das peripecias de Xiao, o protagonista, achegámonos á historia de Ruanda, á súa espléndida xeografía, aos hetereoxéneos habitantes deste país tan atractivo, ás súas culturas e linguas... Da man de Dian Fossey, famosa investigadora da vida dos gorilas de montaña, coñecemos os perigos e as crueldades que padecen estes animais por parte dos cazadores furtivos e os intereses que moven o mercado negro.
É unha historia de descubrimiento, un rapaz de 16 anos atopa "na cerna da selva", o medo, a morte, a maldade e tamén o verdadeiro significado da amizade.
Que mellor película par acompañar esta breve pero inquietante novela que Gorilas en la niebla.
Con literatura, cine e un pouco de turrón rematamos esta primeira parte do curso.